Në fillim dua të theksoj se në këtë shkrim nuk kam për qëllim të gjithë anëtarët e Vëllazërisë Myslimane, pasi nuk janë të gjithë njësoj në këtë çështje.
Së dyti, po përmend këtu vëzhgimet e mia dhe jam përgjegjës për to para Zotit të Madhëruar.
Ishte e pritshme që Vëllazëria Myslimane të reagonte ndaj revolucionit të Khomeinit që rrëzoi Shahun, pasi projekti i tyre gjithashtu synon ndryshimin e regjimeve qeverisëse dhe krijimin e një “shteti islam”, sidomos pas ndikimit të Sejid Kutbit, i cili i konsideroi pothuajse të gjitha sistemet si pjesë të “xhahilijes”.
Vëllazëria në Irak ndahej mes dy pikëpamjeve: njëra ishte ajo globale e Vëllazërisë që ishte shumë optimiste për Khomeinin, dhe tjetra ishte pikëpamja e kundërt e shkollave tradicionale fetare, të cilat kishin përvojë në trajtimin e këtyre grupeve.
Në ato ditë humbëm disa nga të rinjtë tanë që u ndikuan nga qëndrimet dhe deklaratat e jashtme, dhe iu bashkuan revolucionit të Khomeinit! Ata hynë fshehurazi në Iran, por më pas u përballën me realitetin e projektit të tij, dhe secili prej tyre kishte histori që të prekte zemrën.
Kur filloi lufta Iran-Irak, që në mëngjesin e ditës së parë avionët bombarduan lagjet e banuara në qytetin e Falluxhës, duke vrarë shumë familje. Kjo bëri që disa simpatizantë të ndryshonin qëndrimin e tyre, ndërsa më pas erdhën edhe ekzekutimet e robërve dhe shumë krime të tjera.
Pas masakrës së Hama-s, erdhi tronditja më e madhe, kur revolucioni i Khomeinit qëndroi plotësisht në krah të kriminelit Hafez al-Assad. U shfaq kështu dyfytyrësia e tij: nga njëra anë nxiste popujt arabë kundër qeverive të tyre, ndërsa nga ana tjetër mbështeste Assadin që shkatërroi Hama-n. Kjo qasje u përsërit më vonë me Bashar-in.
Këtu vërejmë gjithashtu dyfytyrësinë e qëndrimit të Vëllazërisë: ndërsa Vëllazëria në Siri luftonte kundër boshtit (Assad–Khomeini), pjesë të tjera të Vëllazërisë dërgonin mesazhe urimi dhe mbështetjeje për Khomeinin!
Ndërkohë që Shejh Said Hawwa shkroi librin “Khomeinizmi është devijim në besim dhe qëndrime”, Rached Ghannouchi shkruante në një libër: “Drejt etërve të mi shpirtërorë: Hasan al-Banna, Khomeini dhe Maududi.”
Kur milicitë iraniane bashkëpunuan me pushtimin amerikan dhe më pas morën kontrollin e Irakut, dhe kur ndodhën vrasjet dhe shpërnguljet masive në Siri, mendova se e vërteta ishte bërë e qartë. Por u befasova kur lëvizja Ennahda ftoi Hezbollah-un në konferencën e saj, ndërkohë që ai po shkatërronte qytetet siriane.
Një herë debatoja me disa nga Vëllazëria në Irak dhe u thashë: “A nuk po luftonte Falluxha kundër pushtimit amerikan? Pse atëherë udhëheqësi Mehdi Akef nuk shprehu mbështetje për të, siç bëri për Hezbollah-un?”
Nga ana tjetër, u përpoqa të ndjek qëndrimet e Iranit ndaj fatkeqësive që u ndodhën Vëllazërisë:
Çfarë bëri Irani kur Vëllazëria në Egjipt u shtyp nga tanket e Sisit?
Çfarë bëri për Vëllazërinë në Tunizi kur u rrëzua nga Kais Saied dhe u burgosën drejtuesit e saj, përfshirë Ghannouchi-n?
Ndërsa për Vëllazërinë në Siri, Jemen dhe Irak – me gjithë tragjeditë që pësuan nga Irani – vëllezërit e tyre në vende të tjera heshtën. Madje është e çuditshme që një drejtues në Irak reagoi për vdekjen e Hassan Nasrallah-it, duke harruar çfarë kishte bërë ky grup ndaj popullit të tij.
Një nga rastet më të habitshme është ai i Vëllazërisë në Liban. Një nga drejtuesit më tha se kishte shkuar tek Khamenei dhe i kishte dhënë besën si udhëheqës i myslimanëve!
Kur i pyeta nëse kryenin operacione kundër Izraelit, ata thanë po, por nuk i shpallnin sepse duhej të bëheshin në emër të Hezbollah-ut.
Vetëm një fraksion mbeti i rezervuar, por më vonë u përfshi dhe humbi disa anëtarë pa ndonjë ndikim të qartë.
Është e qartë se Irani nuk e dëshiron Vëllazërinë, madje e sheh si konkurrent në zonat ku ka ndikim.
Megjithatë, i përdor në vende të largëta si Egjipti dhe Tunizia për të fituar legjitimitet fetar dhe për të destabilizuar këto shtete.
Sa për Vëllazërinë, duket se pasi janë përplasur me regjimet arabe, kanë mbetur pa alternativë tjetër veçse Irani – edhe nëse ai është një strehë me gjemba.
Disa e përdorin këtë si presion politik, duke thënë: “Do të shpallim se kemi ftesë nga Irani që të na kushtohet vëmendje nga vendet e Gjirit.”
Por në realitet, kanë humbur mbështetjen arabe dhe nuk kanë fituar Iranin, pasi ai ka projektin e tij kombëtar dhe sektar.
Po ashtu, regjimet arabe kanë përfituar nga këto qëndrime për t’i izoluar dhe demonizuar ata.
Kjo është pikëpamja dhe dëshmia ime. Zoti e di më së miri.
— Muhamed Ayyash al-Kubaisi
