Në analizën e ekonomisë islame, disa autorë përdorin mjetet themelore të teorisë kejnesiane për të shqyrtuar mënyrën se si përcaktohen të ardhurat në një sistem financiar ku interesi nuk ekziston. Në këtë kontekst, norma e fitimit dhe raportet e ndarjes së fitimit zënë një vend qendror, pasi janë këto që zëvendësojnë funksionin që në ekonominë konvencionale e përmbush norma e interesit. Këto raporte ndikojnë në mënyrën se si shpërndahen të ardhurat ndërmjet investitorëve dhe sipërmarrësve dhe ndikojnë në vendimet për investime dhe kursime.
Një pikë tjetër thelbësore që është theksuar nga studiues të ndryshëm është fakti që, në një ekonomi pa interes, vendimet për kursim dhe investim janë më të ndërlidhura sesa në një sistem tradicional. Kjo ndërlidhje krijon një lidhje të fortë ndërmjet sektorit financiar dhe atij real të ekonomisë, pasi burimet monetare nuk ruhen thjesht për përfitim nga interesi, por kërkojnë përdorim produktiv për të gjeneruar fitime reale.
Në këtë lloj ekonomie, financimi i ndërmarrjeve prodhuese nuk bazohet mbi huadhënie me interes, por kryesisht mbi kapitalin e përbashkët (equity), ku palët ndajnë rreziqet dhe përfitimet. Financimi me borxh luan vetëm një rol të kufizuar, dytësor, në strukturën e përgjithshme të financimit.
Për rrjedhojë, vendimet që marrin si kursimtarët ashtu edhe investitorët varen kryesisht nga pritshmëritë që ata kanë përsa i përket produktivitetit të investimeve që do të realizohen. Nëse pritet që një projekt të jetë produktiv dhe të gjenerojë të ardhura të mira, ai do të tërheqë investime; në të kundërt, kapitali do të shmanget.
Gjithashtu, Zekati – një komponent i detyrueshëm i sistemit të financave islame – luan një rol nxitës në këtë proces, pasi ai ndëshkon pasurinë që qëndron e papërdorur duke e bërë atë të pakët përmes taksimit. Kjo e shtyn individin që të mos mbajë para ose pasuri të ngrira, por t’i investojë ato në mënyrë që të shmangë humbjen dhe njëkohësisht të përfitojë nga aktivitetet ekonomike.
Si përfundim, ky sistem synon të inkurajojë ndërmarrjet prodhuese duke zëvendësuar marrëveshjet e zakonshme me interes me marrëveshje për ndarje të fitimit real. Efekti përfundimtar i këtij mekanizmi, sipas analizës, është një rritje e përgjithshme e vëllimit të investimeve, çka sjell rritje të të ardhurave kombëtare dhe të punësimit, për sa kohë që të gjithë faktorët e tjerë mbeten të pandryshuar.
