Ne nuk jemi thjesht “të moshuar”, por jemi të mëdhenj në përvojë, të mëdhenj në vlera dhe të mëdhenj në histori.
Ne jemi bijtë e një brezi që lindi në vitet ’40, ’50 dhe ’60 të shekullit të kaluar; një brez që hapi sytë në një botë të thjeshtë, por plot ngrohtësi dhe kuptim.
U rritëm në një kohë kur jeta ecte ngadalë, marrëdhëniet ndërtoheshin mbi fjalën e sinqertë dhe takimin ballë për ballë, ndërsa gëzimi vinte nga gjërat më të thjeshta.
E jetuam fëmijërinë tonë në vitet ’50 dhe ’60, rininë në vitet ’70 dhe ’80, ndërsa frytet e jetës sonë i korrëm në vitet ’90 dhe në fillimet e mijëvjeçarit të ri.
Përjetuam ndryshime që nuk i ka përjetuar asnjë brez tjetër dhe kaluam urat e kohës mes dy botëve krejtësisht të ndryshme.
Lindëm në një botë analoge, ku letrat shkruheshin me dorë dhe priteshin për ditë, madje edhe për javë të tëra, ndërsa një telefonatë ishte një ngjarje që kërkonte durim dhe organizim.
Pastaj jetuam aq gjatë sa ta shihnim botën të shndërrohej në një fshat të vogël, ku flasim me zë dhe figurë me njerëz mijëra kilometra larg vetëm me një prekje të ekranit.
Përjetuam të gjithë udhëtimin e teknologjisë; nga radioja te transmetimet satelitore, nga televizori bardh e zi te ekranet inteligjente me rezolucion shumë të lartë, nga pllakat e vinilit dhe kasetat magnetike te muzika digjitale që na shoqëron kudo.
Jetuam epokën e bibliotekave me libra të shtypur dhe më pas pamë se si e gjithë dija u zhvendos në një ekran të vogël që e mbajmë në xhep.
Njohëm kompjuterët e parë gjigantë, disketat dhe kartelat e shpuara, e më pas pamë se si telefonat inteligjentë u bënë më të fuqishëm se kompjuterët më të mëdhenj që njihnim në rininë tonë.
Pamë automobilët të zhvilloheshin nga motorë të thjeshtë në automjete elektrike dhe inteligjente, si dhe përjetuam zhvillimin e jashtëzakonshëm të mjekësisë, shkencës dhe komunikimit, në një mënyrë që edhe optimistët më të mëdhenj nuk do ta kishin imagjinuar.
Nuk kaluam thjesht nëpër dekada; ne i jetuam ngjarjet dhe sfidat e tyre.
U përballëm me sëmundje dhe epidemi, kaluam kriza dhe ndryshime të mëdha politike, ekonomike e shoqërore.
Mësuam si të ngrihemi pas çdo rrëzimi, si të përshtatemi me çdo të re dhe si t’i shndërrojmë sfidat në mundësi për të vazhduar përpara.
Ky është një brez që nuk e lexoi vetëm historinë, por e jetoi atë.
Një brez që pa kalimin nga thjeshtësia te ndërlikimi, nga ngadalësia te shpejtësia dhe nga mungesa te bollëku.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye fitoi një aftësi të veçantë për t’u përshtatur, për të duruar dhe për ta kuptuar vlerën e gjërave.
Ne jemi brezi që ende ruan kujtimet e lojërave në rrugë, të mbledhjeve të gjata familjare dhe të letrave të dashurisë të shkruara me dorë, por njëkohësisht përdor telefonat inteligjentë, aplikacionet dhe platformat digjitale.
Bashkuam autenticitetin e së kaluarës me mjetet e së tashmes dhe morëm më të mirën nga të dyja botët.
Me kalimin e viteve kuptojmë një të vërtetë që nuk mund të shpërfillet: koha kalon më shpejt sesa mendojmë.
Në një çast vëren se dita po mbaron, e në një tjetër zbulon se ka kaluar një javë e tërë.
Kalojnë muajt, pastaj vitet, dhe një ditë zgjohesh e kupton se gjysmë shekulli ose më shumë ka mbetur pas teje, sikur të kishte qenë vetëm dje.
Shikon rreth vetes dhe sheh se disa fytyra që dikur mbushnin ditët e tua nuk janë më.
Shumë miq kanë ndjekur rrugë të ndryshme dhe disa të dashur janë larguar në mëshirën e Allahut, duke lënë në zemër një boshllëk që asgjë nuk mund ta mbushë.
Atëherë kupton se gjëja më e bukur që zotërojmë në fund nuk janë as pasuria e as pozitat, por kujtimet e bukura, marrëdhëniet e sinqerta dhe çastet që i kemi jetuar me dashuri e ndershmëri.
Prandaj mos e shty gëzimin tënd, mos i vono ëndrrat e tua dhe mos ia moho vetes një punë që e do vetëm me arsyetimin se nuk ke kohë.
Mbaji pranë ata që i do dhe jepu nga koha dhe vëmendja jote aq sa mundesh.
Fëmijët rriten, nipërit e mbesat angazhohen me jetën e tyre, ditët kalojnë pa kërkuar leje, dhe në fund të udhëtimit njeriut i mbetet vetëm ajo që ka mbjellë në zemrat e njerëzve dhe gjurma e mirë që ka lënë pas.
Sot është dita jote.
Shijoje atë, bëje një kujtim të bukur.
Thuaji fjalët e mira para se të jetë vonë dhe bëj atë që e gëzon shpirtin tënd, sa kohë që ke mundësi.
Sepse ka vetëm një të vërtetë që nuk ndryshon, sado që të ndryshojë bota:
Koha nuk kthehet pas dhe jeta nuk pret askënd.
Prandaj, nuk jemi më në moshën e shtyrjes së gjërave për më vonë, por në moshën e shijimit të çdo çasti, të vlerësimit të çdo begatie dhe të jetuarit me mirënjohje për çdo ditë të re.
