Një analizë e thelluar në revistën Newsweek amerikane, e përgatitur nga Tom Rogers, një nga figurat më të njohura të medias amerikane dhe themelues i rrjeteve CNBC dhe MSNBC, zbulon rregullat e fshehta që udhëheqin mënyrën e të menduarit të Donald Trump.
Analiza shpjegon se ajo që duket si impulsivitet apo rastësi, në thelb janë strategji të llogaritura me kujdes, të cilat synojnë përfitime personale dhe forcimin e kontrollit të tij mbi skenën politike.
Rogers, në artikullin e tij, paraqet një shqyrtim kritik të një libri të ardhshëm me titull “Dhjetë porositë e Trump-it”. Ai nuk kufizohet vetëm në analizimin e qëndrimeve të ish-presidentit, por ofron edhe një studim akademik të stilit të tij të sjelljes për nënshtrimin e kundërshtarëve dhe formësimin e opinionit publik në shërbim të narcisizmit të tij politik.
Ai përqendrohet në tre strategji kryesore:
⸻
1. “Goditja e parë” si fillim i negociatave
Në kundërshtim me rregullat diplomatike që nisin me ndërtimin e besimit, Trump-i e fillon negociatën me një qëndrim tronditës ose me një kërkesë ekstreme, për ta destabilizuar psikologjikisht palën tjetër.
Kur më pas tërhiqet pjesërisht, pala tjetër mendon se ka fituar diçka, ndërsa në të vërtetë Trump-i ka arritur objektivin që kishte që në fillim.
⸻
2. Efekti i “përsëritjes” deri në besim
Ai mbështetet në përsëritjen e pretendimeve, edhe kur ato janë të diskutueshme, me vetëbesim absolut.
Kur këto mesazhe ritransmetohen nga media mbështetëse, ato gradualisht shndërrohen në “të vërteta” në ndërgjegjen e publikut, duke dobësuar aftësinë për të dalluar faktet nga narrativat.
⸻
3. Sindroma “Vetëm unë mund ta rregulloj”
Trump-i forcon imazhin e tij si një figurë e jashtëzakonshme, që ka zgjidhje që askush tjetër nuk i ka.
Ai përdor gjuhë të ekzagjeruar për të përshkruar arritjet e tij dhe përpiqet ta lidhë çdo sukses publik me emrin e vet, duke reflektuar një prirje të theksuar narcisiste.
⸻
Përfundimi
Rogers arrin në përfundimin se kuptimi i këtyre “porosive” ndihmon në leximin e saktë të sjelljes së Trump-it.
Sipas analizës, ai nuk vepron në mënyrë të rastësishme, por përdor mjete psikologjike dhe mediatike për të riformësuar realitetin politik sipas interesave të tij.
Kjo e bën të domosdoshëm kuptimin e këtij modeli për të kuptuar drejtimin e politikës amerikane në periudhën e ardhshme.
