(Ngritja e natës)
✍️ Nga: Shejh Dr. Bessam bin Khalil es-Safedi (Gazza)
Nga suret e para që Allahu i zbriti Profetit ﷺ në Mekë ishte Surja el-Muzzemmil, dhe në fillim të saj Allahu i Lartësuar thotë:
“O ti që je mbështjellë (me rroba)!
Çohu natën (për falje), përveç pak.
Gjysmën e saj, ose pak më pak se ajo,
ose shtoje pak dhe lexoje Kur’anin me qetësi e rregull.
Ne do të të ngarkojmë me një fjalë të rëndë.
Vërtet, adhurimi i natës është më i fortë për zemrën dhe më i drejtë në fjalë.
Ndërsa gjatë ditës ke shumë angazhime.
Dhe përmende emrin e Zotit tënd dhe përkushtohu plotësisht ndaj Tij.”
(El-Muzzemmil: 1-8)
Thirrja islame ishte ende e re dhe e brishtë në ditët e saj të para.
Kurejshët ende nuk ishin përmendur nga ajo që u kishte ndodhur dhe nga ajo që kishte zbritur mbi ta.
Ndërkohë Profetit ﷺ i zbriste fjala e Allahut:
“O ti që je mbështjellë! Çohu natën për falje.”
Kjo ishte përballja e pashmangshme mes të vërtetës dhe të pavërtetës, mes shirkut dhe teuhidit.
Është një përballje në të cilën qëndrojnë të palëkundur vetëm njerëzit më të fortë dhe më të vendosur.
Dhe ku formohen këta njerëz, përveçse në vetmitë e natës dhe në mihrabet e namazit të natës?
Po, Allahu ia bëri detyrim namazin e natës Profetit ﷺ dhe sahabëve të tij në fillim të thirrjes, që të përgatiteshin për të mbajtur këtë mesazh madhështor dhe të përjetshëm.
Sepse përpara tyre ishin stacione të vështira: sprova, vuajtje, përpjekje dhe përballje.
Allahu thotë:
“Ne do të të ngarkojmë me një fjalë të rëndë.”
Domethënë: e rëndë në përgjegjësi, në ligjet dhe detyrimet e saj, në thirrjen dhe paralajmërimin që përmban.
Dhe vërtet, falja e natës kur njerëzit flenë, shkëputja nga zhurma dhe kotësia e jetës së përditshme, lidhja me Allahun, marrja e dritës dhe mirësisë së Tij, ndjenja e intimitetit me Të në vetmi, leximi i Kur’anit ndërsa gjithësia është e qetë sikur ai të zbresë nga qielli dhe universi të përgjigjet ndaj tij në atë çast — të gjitha këto janë furnizimi shpirtëror për të përballuar atë “fjalë të rëndë”.
Ato janë furnizimi për të përballuar barrën e madhe dhe përpjekjen e vështirë që e pret Profetin dhe çdo thirrës të kësaj feje në çdo brez.
Ato ndriçojnë zemrën në rrugën e gjatë dhe të vështirë dhe e mbrojnë njeriun nga vesveset e shejtanit dhe nga humbja në errësirën që rrethon këtë rrugë të ndritshme.
Profeti ﷺ e njohu rrugën e tij pasi zbritën këto ajete.
Ai u ngrit natën dhe qëndroi gjatë në namaz derisa e takoi Zotin e tij i kënaqur dhe i pranuar.
Ai nuk e njohu rehatinë — paçi jetë prindërit e mi për të — dhe nuk i pëlqente as pushimi e as gjumi.
Namazi i natës është adhurimi i elitës së krijesave dhe i trashëgimtarëve të profetëve.
Prandaj Allahu e përmendi atë në cilësitë e njerëzve të mirë:
“Ata më parë ishin bamirës.
Ata flinin vetëm pak nga nata.”
(Edh-Dhariat: 16-17)
Dhe gjithashtu:
“Robërit e Mëshiruesit janë ata që ecin në tokë me përulësi dhe kur u drejtohen injorantët thonë: ‘Paqe’.
Dhe ata që kalojnë natën për Zotin e tyre në sexhde dhe në këmbë.”
(El-Furkan: 63-64)
Nga përputhjet e bukura është fakti se një nga gjërat e para që iu urdhërua Profetit ﷺ në Mekë ishte namazi i natës, dhe një nga gjërat e para që ai urdhëroi kur erdhi në Medinë ishte gjithashtu namazi i natës.
Abdullah bin Selam (Allahu qoftë i kënaqur me të) rrëfen për ardhjen e Profetit ﷺ në Medinë:
Kur Profeti ﷺ mbërriti në Medinë, njerëzit u mblodhën rreth tij.
Unë shkova mes tyre për ta parë.
Kur e pashë fytyrën e tij, e kuptova se ajo nuk ishte fytyra e një gënjeshtari.
Fjalët e para që tha ishin:
“O njerëz! Përhapni selamin, ushqeni të varfrit dhe faluni natën kur njerëzit flenë, që të hyni në Xhenet me paqe.”
Nuk mund të bëjnë pa namazin e natës thirrësit dhe reformatorët.
Shejh Ebu Hasan en-Nedvi ka përmendur se nuk njeh asnjë dijetar, thirrës apo reformator që ka pasur ndikim në këtë ummet, përveçse ishte nga ata që falnin namazin e natës.
Rëndësia e namazit të natës është e madhe edhe sepse është koha e zbritjes së mëshirës hyjnore.
Në hadithin e saktë, Profeti ﷺ ka thënë:
“Zoti ynë i Lartësuar zbret çdo natë në qiellin e kësaj bote kur mbetet një e treta e fundit e natës dhe thotë:
Kush më lutet që t’i përgjigjem?
Kush më kërkon që t’i jap?
Kush kërkon falje që ta fal?”
Natën angazhimet pakësohen dhe zemrat qetësohen.
Prandaj Allahu tha:
“Vërtet, ngritja e natës është më e fortë për zemrën dhe më e drejtë në fjalë.”
Sepse errësira, qetësia dhe heshtja e natës ndihmojnë për praninë e zemrës dhe përulësinë e gjymtyrëve.
Ky muaj në të cilin ndodhemi është muaji i adhurimit dhe i namazit të natës.
Profeti ﷺ përpiqej më shumë në këtë muaj, veçanërisht në dhjetë netët e fundit.
Aisha (Allahu qoftë i kënaqur me të) thotë:
“Kur hynin dhjetë netët e fundit të Ramazanit, Profeti ﷺ e gjallëronte natën, zgjonte familjen dhe përpiqej shumë në adhurim.”
Dhe ajo gjithashtu thotë:
“Profeti ﷺ përpiqej në dhjetë netët e fundit më shumë se në çdo kohë tjetër.”
Profeti ﷺ u fal me sahabët në këto net dhe e zgjati namazin derisa njerëzit kishin frikë se do t’u ikte syfyri.
Pastaj ai e la faljen me xhemat nga frika se mos bëhej detyrim për ta.
Më pas njerëzit vazhduan kështu në kohën e Ebu Bekrit dhe në fillim të kalifatit të Omerit.
Pastaj Omeri i mblodhi njerëzit pas Ubej bin Ka’b dhe Temim ed-Dari, të cilët falën me njerëzit njëmbëdhjetë ose njëzet e një rekate.
Leximi ishte aq i gjatë sa njerëzit mbështeteshin në shkopinj nga lodhja e qëndrimit në këmbë.
Kështu ishte gjendja e Profetit ﷺ dhe e sahabëve të tij në përpjekjen e tyre në këto net të mëdha.
Prandaj përpiquni dhe tregoni përkushtim.
Tregojini Allahut nga vetja juaj të mirën.
Sepse këto janë vetëm pak ditë.
Ne jemi në këtë botë si në një garë dhe një udhëtim drejt ahiretit.
I suksesshëm është ai që përgatitet për këtë udhëtim dhe merr furnizim nga kjo botë për botën tjetër.
Allahu i Lartësuar thotë:
“Vetëm ata që besojnë në ajetet Tona janë ata që, kur u përkujtohen ato, bien në sexhde dhe madhërojnë Zotin e tyre dhe nuk bëhen mendjemëdhenj.
Ata largojnë anët e tyre nga shtretërit, duke iu lutur Zotit të tyre me frikë dhe shpresë dhe duke dhënë nga ajo që Ne u kemi dhënë.
Askush nuk e di çfarë kënaqësish janë fshehur për ta si shpërblim për atë që kanë vepruar.”
(Es-Sexhde: 15-17)
O Allah, pranoje prej nesh agjërimin dhe namazin e natës dhe na bëj prej atyre që i liron nga zjarri i Xhehenemit.
