Në mes të transformimeve të mëdha që po godasin rajonin, shfaqet një pyetje thelbësore rreth dobisë së mbështetjes në ekuilibrat e vjetër dhe rreth politikave që do të ndjekin kryeqytetet botërore dhe arabe kur lufta iraniano-sionisto-amerikane të zbulojë sekretet dhe rezultatet e saj pasi të përfundojë.
Ne nuk themi, si një pranim i sigurt, se lufta që po zhvillohet në Gjirin Persik dhe rrethinën e tij të gjerë do ta ndryshojë e vetme fytyrën e botës; por ajo do të jetë një stacion i rëndësishëm në këtë ndryshim që po lind, ndërkohë që pritet të vizatohen hartat e reja botërore.
Amerika është sëmurë, dhe ajo nuk është sëmurë vetëm që nga momenti kur ajo dhe “Izraeli” nisën luftën kundër Iranit. Shumë shenja të kësaj sëmundjeje kanë ardhur më parë.
Disa prej tyre ishin të papritura, si rasti kur 18 ushtarë amerikanë u tërhoqën zvarrë në rrugët e Mogadishut, pasi dy helikopterë amerikanë u rrëzuan në qiellin e kryeqytetit somalez në vitin 1993.
Disa të tjera lanë një plagë të madhe në ballin e arrogancës amerikane, kur muxhahidët e Talebanëve detyruan ushtarët e marinsave amerikanë të iknin nga Afganistani në vitin 2020.
Po ashtu ishte gjakderdhja ekonomike që shkaktuan ngjarjet e 11 shtatorit dhe përfshirja e Shteteve të Bashkuara në Afganistan dhe Irak. Ky gjakderdhje vazhdoi derisa borxhi amerikan arriti rreth 34 trilionë dollarë, gjë që e uli vendin në një klasifikim më të dobët dhe e bëri të paaftë të arrijë Kinën në një konkurrencë ekonomike që është bërë e pabarabartë.
Kjo ndodhi, natyrisht, si rezultat i politikave ekonomike të gabuara dhe i shpenzimeve të mëdha ushtarake pa ndonjë dobi të dukshme, në një kohë kur administrata amerikane është bërë e rëndë dhe sistemi politik po shkon drejt një rënieje të vazhdueshme.
Pastaj erdhi lufta në Ukrainë, e cila konsumoi sasi të mëdha armësh amerikane.
Më pas erdhi gjenocidi në Gaza, i cili përdori shumë nga pajisjet ushtarake dhe municionet që u dërguan në “Izrael”, në një bombardim të vazhdueshëm që nuk la asnjë pjesë të Gazës pa u goditur nga armët amerikane.
Me këtë shterim material erdhi edhe gjakderdhja morale që e shkaktoi Gaza, sepse për ta nënshtruar atë u shkelën të gjitha marrëveshjet dhe traktatet ndërkombëtare.
Reputacioni i Shteteve të Bashkuara u njollos rëndë dhe sistemi ndërkombëtar që ajo drejton humbi vlerën e tij pas këtij degradimi të madh moral.
Kur një perandori e madhe si Shtetet e Bashkuara sëmuret, kjo nuk do të thotë se ajo do të vdesë menjëherë ose do të shembet shpejt.
Perandoria Osmane vazhdoi të ishte e pranishme në politikën ndërkombëtare që nga momenti kur cari rus Nikolla i Parë e quajti atë “njeriu i sëmurë”, gjatë takimit të tij me ambasadorin britanik Sir George Hamilton Seymour në vitin 1853.
Ajo ra realisht në vitin 1909 dhe zyrtarisht në vitin 1922, domethënë më shumë se gjysmë shekulli më vonë.
Por sa i përket Shteteve të Bashkuara, duket se ka ardhur koha që ajo të meritojë titullin “gruaja e sëmurë”, sepse vitet e jetës së saj po mbarojnë dhe koha e largimit të saj po afrohet.
Disa mendimtarë të zgjuar në Shtetet e Bashkuara kanë dëshiruar që vendi i tyre të mos hynte në këtë luftë që ka tronditur imazhin e tij dhe ka zvogëluar prestigjin e tij.
Kjo luftë ka zbuluar zhvillimin e aftësive të Iranit, të mbështetur nga Kina dhe Rusia, të cilat në këtë mënyrë po kthejnë mbështetjen që Shtetet e Bashkuara u dhanë luftëtarëve afganë gjatë rezistencës kundër pushtimit sovjetik.
Ajo gjithashtu ka zbuluar paaftësinë e Shteteve të Bashkuara për të mbrojtur “Izraelin” në mënyrë efektive, madje edhe për të mbrojtur bazat e saj ushtarake që u bombarduan me raketa balistike.
Në të vërtetë, luftërat zbulojnë realitetin. Ato janë ndër qendrat më të mëdha të ndryshimit dhe ndër momentet më të rëndësishme të tij.
Siç ka thënë Shakib Arslan për muslimanët pas rënies së shtetit të tyre pas Luftës së Parë Botërore:
“Bota islame, nga skaji në skaj, është përshkuar nga faktorë ndryshimi dhe transformimi. Faktori më i madh i këtij ndryshimi ishte lufta e madhe botërore.”
Sot edhe Shtetet e Bashkuara po përjetojnë forma të ndryshme të këtij tronditjeje në politikë, ushtri, ekonomi dhe media.
Bota duhet të përgatitet për një epokë historike në të cilën Shtetet e Bashkuara nuk do të jenë më fuqia që dominon botën dhe që nënshtron si armiqtë ashtu edhe aleatët e saj.
Shtetet e Bashkuara u mundën në Vietnam, u tërhoqën nga Afganistani dhe pësuan dështime të ndryshme në përballje të shkurtra apo të gjata.
Por kjo herë është ndryshe – jo sepse mund të themi me siguri se Amerika është mundur, sepse informacionet janë të pakta nga të dyja palët – por sepse ajo ka rënë në një kurth, ndërsa kinezët dhe rusët sot qëndrojnë dhe qeshin.
Irani nuk ka arritur sukses të përkohshëm dhe qëndrueshmëri në këto përballje vetëm sepse është i guximshëm. Çfarë guximi ka në lëshimin e raketave dhe në marrjen e goditjeve?
Ai nuk e ka lënduar Amerikën sepse ka epërsi në sistemet raketore që zotëron.
Por sepse Shtetet e Bashkuara kanë zhgënjyer ata që mendonin se ajo kishte aftësinë për të zhvilluar beteja të tilla me të njëjtin vrull me të cilin zhvilloi Luftën e Kuvajtit para tridhjetë e pesë vitesh.
Trump kundërshton realitetin kur përpiqet ta detyrojë kohën t’i bindet dëshirave të tij.
Flokët e bardhë tashmë kanë mbuluar kokën e Shteteve të Bashkuara dhe bojërat nuk janë më ilaç për këtë.
Dobësitë e fuqisë më të madhe në botë nuk janë më të fshehta për asnjë shtet, madje edhe për ata që kanë nënshkruar marrëveshje të mbrojtjes së përbashkët me të.
Ata do të detyrohen të kërkojnë mbrojtjen e tyre vetë ose të gjejnë një mburojë tjetër përveç saj.
Senatori amerikan Tim Kaine pyeti disa ditë më parë:
“Çfarë përfitimi ka marrë Amerika nga një çerek shekulli luftërash në Lindjen e Mesme, që kanë shkaktuar vdekjen e 14 mijë ushtarëve amerikanë, plagosjen e 65 mijë të tjerëve dhe një kosto prej 8.2 trilionë dollarësh për taksapaguesit amerikanë?”
Ai tha: “Pyeta dhe nuk gjeta përgjigje.”
Përfshirja e Amerikës në këto luftëra ka zbuluar dobësitë e saj.
Lufta e fundit nuk e ka thyer atë, por ka zbuluar shumë nga brishtësia dhe paaftësia që ajo përpiqej të fshihte.
Irani i shkatërruar sot nuk po fiton, pavarësisht qëndrueshmërisë së tij.
Kostoja e luftës për të është shumë e lartë.
Por edhe Shtetet e Bashkuara po humbasin, dhe humbja e saj nuk është domosdoshmërisht ushtarake – edhe nëse ajo nuk arrin të përmbushë objektivat e saj.
Perandoritë kanë humbur shumë luftëra dhe megjithatë fuqia e tyre nuk është rrëzuar menjëherë.
Por në këtë rast humbja është civilizuese, nëse mund të përdoret ky shprehje.
Ajo është e detyruar të bëhet më realiste dhe më e përulur.
Nëse nuk e bën këtë, fuqitë e reja ndërkombëtare – dhe në krye të tyre Kina e përgatitur – do ta vendosin në vendin e saj të ri në rendin botëror.
Lidhja e dijetarëve musliman
