Shejhu e shkroi këtë testament në vitin 1400 hixhri.
Ai përmban dobi dhe mësime të shumta e të çmuara, si në aspektin shkencor, edukativ, familjar, shoqëror dhe personal.
Ky testament e shpalos qartë virtytin e këtij imami të madh, pozitën e tij, bujarinë, përkushtimin dhe moralin e tij të lartë.
Ai, Allahu e mëshiroftë, thotë në testamentin e tij:
“Ky është testamenti im, unë, robi i varfër para Zotit tim të Lartësuar, Abdulaziz ibën Abdullah ibën Abdurrahman Al Baz. Allahu e faltë atë, prindërit e tij, mësuesit e tij dhe të gjithë myslimanët.
Dëshmoj dhe porosis se nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, Një dhe të Pashoq, dhe se Muhamedi ﷺ është robi dhe i Dërguari i Tij. Dëshmoj gjithashtu se Isa, biri i Merjemes, alejhis-selam, është robi dhe i Dërguari i Allahut, Fjala e Tij që ia hodhi Merjemes dhe shpirt i krijuar prej Tij; se Xheneti është i vërtetë, Zjarri është i vërtetë, se Ora e Kiametit do të vijë pa asnjë dyshim dhe se Allahu do t’i ringjallë ata që gjenden në varre.
I porosis pasardhësit e mi, familjen dhe të afërmit e mi që ta kenë frikë Allahun, të përmirësojnë marrëdhëniet mes tyre dhe t’i binden Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Po ashtu i porosis me atë që Ibrahimi ia porositi bijve të tij dhe Jakubi:
“O bijtë e mi! Allahu jua ka zgjedhur fenë, prandaj mos vdisni ndryshe veçse duke qenë myslimanë.”
I porosis gjithashtu të bashkëpunojnë në mirësi dhe devotshmëri, të ruajnë lidhjet farefisnore dhe të ruhen nga çdo gjë që Allahu dhe i Dërguari i Tij ﷺ e kanë ndaluar.
Po ashtu lë amanet që një e pesta e gjithë pasurisë sime të përdoret për blerjen e një ndërtese ose vile, sipas gjykimit të kujdestarit të testamentit, e cila të bëhet vakëf për hir të Allahut të Lartësuar. Të ardhurat e këtij vakëfi të shpenzohen në rrugët e bamirësisë dhe veprave të mira.
Prej tyre është edhe dhënia e lëmoshës për të varfrit dhe nevojtarët, qofshin ata nga të afërmit apo të tjerët, sipas vlerësimit të kujdestarit.
Po ashtu, nga këto të ardhura të kontribuohet në ndërtimin dhe restaurimin e xhamive, si edhe në furnizimin e tyre me ftohëse uji gjatë stinës së verës.
Gjithashtu, të ndihmohen Darul-Hadith el-Hajrijje në Mekë, dega e Darul-Hadithit në Medinë dhe shkolla e mësimit përmendësh të Kur’anit në Rijad, sipas gjykimit të kujdestarit. Këto ndihma të destinohen veçanërisht për studentët e varfër, sipas vlerësimit të drejtorëve të këtyre tri institucioneve.
Po ashtu porosis që çdo vit të blihet një kurban, nga delet me cilësi mesatare, i cili të theret gjatë ditëve të Kurban Bajramit. Më e dashur për mua është që kjo të bëhet në ditën e parë të Bajramit, nëse është e mundur, si afrim tek Allahu i Lartësuar.
Ky kurban të bëhet për mua, për babanë tim Abdullah ibën Abdurrahman Al Baz, për nënën time Haja bint Uthman Al Khuzejm, për bashkëshorten time Haja bint Abdurrahman Al Atik, për bashkëshorten time Munire bint Abdurrahman Al Khudajr dhe për të gjithë fëmijët e mi, meshkuj e femra.
Kujdestari i këtij vakëfi duhet ta ketë frikë Allahun e Madhëruar dhe të kujdeset maksimalisht për ruajtjen, administrimin dhe zhvillimin e vakëfit, si dhe të zbatojë amanetet e përmendura në këtë testament sipas mundësive.
Mirëmbajtja dhe zhvillimi i vakëfit kanë përparësi ndaj të gjitha shpenzimeve të tjera, nëse vakëfi ka nevojë për to. Po kështu, edhe kurbani i përmendur ka përparësi ndaj të gjitha shpenzimeve të tjera dhe nga të ardhurat e vakëfit duhet të ndahet çdo vit shuma e nevojshme për të.
Po ashtu porosis që dy vëllezërit e mi në Allahun, Muhammed el-Ibrahim es-Subej’i dhe Abdullah el-Ibrahim es-Subej’i, të konsiderohen të besueshëm në çdo pretendim që ata bëjnë lidhur me borxhin që unë u kam atyre. Të drejtat e tyre duhet të shlyhen para se të zbatohet testamenti dhe para se të ndahet trashëgimia.
Gjithashtu porosis që të shlyhet çdo detyrim financiar që vërtetohet se kam ndaj bibliotekës “Et-Tejsir” dhe “Dar eth-Thekafe el-Islamijje”, sepse këto dy biblioteka i kam themeluar në dekadën e tetë të shekullit të katërmbëdhjetë hixhri, me synimin për ta lehtësuar shitjen dhe përhapjen e librave të dijetarëve të metodologjisë selefije.
Megjithatë, Allahu nuk deshi që këto dy projekte të kishin sukses, për shkak të disa rrethanave që lidhen me administratorin e tyre dhe shkaqeve të tjera. Më pas, në dekadën e nëntë të shekullit të katërmbëdhjetë hixhri, të dy bibliotekat u mbyllën dhe u likuiduan.
Pas kësaj, mora përsipër detyrimin që t’ua ktheja investitorëve kapitalin e tyre, duke dëshiruar që përgjegjësia ime para Allahut dhe para njerëzve të ishte e pastër. Kam kthyer aq sa kam pasur mundësi.
Madje, vite më parë kam publikuar njoftime në disa gazeta lokale, duke u bërë thirrje kujtdo që kishte investuar në këto dy biblioteka të më kontaktonte dhe të paraqiste dokumentin përkatës, në mënyrë që t’i kthehej kapitali i shënuar në atë dokument.
Prandaj, të gjitha detyrimet që lidhen me këto dy biblioteka duhet të shlyhen nga një e pesta e pasurisë që kam lënë amanet, përpara se ajo të përdoret për blerjen e ndërtesës ose vilës që do të bëhet vakëf.
Nëse kjo e pestë është shpenzuar tashmë për blerjen e vakëfit, atëherë këto detyrime të shlyhen nga të ardhurat e vakëfit dhe ato kanë përparësi ndaj të gjitha shpenzimeve të tjera të përcaktuara në këtë testament.
Kujdestarët e këtij testamenti janë bijtë e mi, Abdullahu dhe Abdurrahmani.
Nëse djali im Ahmedi tregon pjekuri dhe aftësi për këtë detyrë, ai do të jetë ortak me ta në administrimin e testamentit. Po kështu edhe djali im Khalidi, nëse arrin pjekurinë dhe aftësinë e nevojshme, do të jetë ortak me ta në këtë përgjegjësi.
Nëse ata dëshirojnë që njëri prej tyre ta marrë përsipër këtë detyrë në emër të të tjerëve, nuk ka asnjë pengesë.
Po ashtu, nëse të gjithë bien dakord të autorizojnë një person tjetër të besueshëm për administrimin e testamentit, edhe kjo lejohet.
Kujdestarit i takojnë tetë për qind (8%) e të ardhurave të vakëfit si kompensim për punën, mundin dhe përgjegjësinë e tij.
Sa i përket bibliotekës sime personale, të gjithë librat që gjenden në të janë vakëf i përhershëm për hir të Allahut të Lartësuar.
Ajo bibliotekë do të mbetet në shtëpi, në mënyrë që prej saj të përfitojnë bijtë e mi dhe studentët e tjerë të dijes.
Për bibliotekën duhet të caktohet një kujdestar, i cili do të paguhet me një rrogë mujore nga të ardhurat e vakëfit.
Biblioteka duhet të jetë e hapur gjashtë orë në ditë: tre orë para namazit të drekës dhe tre orë pas namazit të ikindisë, gjatë gjithë javës, me përjashtim të ditës së xhuma.
Nëse bijtë e mi e shohin të arsyeshme që kjo bibliotekë të transferohet në Bibliotekën Publike Saudite ose në ndonjë bibliotekë tjetër publike në Rijad, apo në njërën prej bibliotekave të Dy Haremeve të Shenjta (Mekës dhe Medinës), atëherë nuk ka asnjë pengesë për këtë.
Po ashtu porosis Shejh Abdullah ibën Abdurrahman el-Gudejjan dhe shkruesin e këtij testamenti, vëllanë tim në Allahun Abdulaziz ibën Sulejman ibën Shubejb, që t’i mbledhin në një libër të vetëm të gjitha shënimet e mia anësore (havashet) mbi librat:
* Fet’hul-Bari,
* Bulugh el-Meram,
* El-Munteka,
* Es-Subul,
* El-Mugni,
* El-Furu’, si dhe mbi libra të tjerë.
Këto shënime të sistemohen sipas kapitujve të fikhut.
Shpenzimet për përgatitjen dhe botimin e tyre të mbulohen nga të ardhurat e një të pestës së pasurisë që kam lënë amanet.
Më pas, këto libra të shpërndahen falas ndër studentët e dijes, në mënyrë që Allahu t’i bëjë të dobishëm për këdo që dëshiron prej tyre.
Po kështu, edhe të gjitha fetvatë e mia të mblidhen, të sistemohen dhe të botohen nga të ardhurat e kësaj një të pestës, e më pas të shpërndahen falas, nën mbikëqyrjen e Shejh Abdullah el-Gudejjan dhe vëllait Abdulaziz ibën Shubejb.
Botimi i shënimeve të mia dhe i fetvave të lëshuara prej meje, si dhe çdo shpenzim që lidhet me këtë punë, ka përparësi në shpenzimin e të ardhurave të vakëfit ndaj të gjitha destinimeve të tjera të përmendura në këtë testament.
Dëshmitarë të këtij testamenti janë:
* kushëriri im, Shejh Abdulaziz ibën Nasir Al Baz;
* vëllai Abdurrahman ibën Muhammed ibën Abdullah Al Atik;
* dhe shkruesi, vëllai Abdulaziz ibën Sulejman ibën Shubejb.
Këtë testament e diktoi vetë, duke e pranuar dhe pohuar plotësisht përmbajtjen e tij, robi i varfër para Zotit të tij, Abdulaziz ibën Abdullah ibën Abdurrahman Al Baz. Allahu e faltë dhe e mëshiroftë.
Allahu dërgoftë salavate dhe selame mbi robin dhe të Dërguarin e Tij, Profetin tonë Muhammed ﷺ, mbi familjen e tij, shokët e tij dhe të gjithë ata që e pasojnë me mirësi deri në Ditën e Gjykimit.
Ky testament u hartua ditën e shtunë, më 30 Dhul-Hixhe të vitit 1400 hixhri.
