Luej Suwalha
10 korrik 2025
Gjatë një periudhe jo më të gjatë se një javë (nga 29 qershori deri më 5 korrik 2025), media “izraelite” regjistroi një valë në rritje të gjuhës nxitëse dhe raciste, e cila u karakterizua nga një intensitet i lartë në mohimin e legjitimitetit të palestinezëve, përforcimin e gjuhës së urrejtjes dhe promovimin publik të zgjidhjeve ushtarake – madje edhe fetare – si alternativë ndaj çdo rruge politike racionale.
Mes artikujve gazetaresk, postimeve politike dhe analizave të sigurisë, del në pah një gjuhë e integruar që nuk mjaftohet vetëm me mbulim të njëanshëm, por shndërrohet në një mjet për të justifikuar politikat e përjashtimit, aneksimit dhe legjitimimit të dhunës kundër palestinezëve.
Nga marrëveshja te kërcënimi… rrëmbimi i gjuhës së negociatave
Gjuha nxitëse nis aty ku supozohet të nisë diskutimi njerëzor: çështja e të burgosurve dhe të ndaluarve. Por, në vend që kjo të trajtohej nga një perspektivë njerëzore apo politike, media “izraelite” e paraqiti atë si një rrezik sigurie – siç u paraqit në artikullin e Tzvika Yehzkelit në faqen Maariv Online, ku marrëveshja e pritshme me “Hamasin” u paraqit si kërcënim, jo si iniciativë humane. Ndërmjetësimet ndërkombëtare u quajtën mashtrime që i japin “armikut” mundësi për të marrë frymë. Kështu, vetëdija e publikut “izraelit” drejtohet kundër çdo gjëje që ka të bëjë me negociatat, duke e konsideruar atë si dobësi apo tradhti.
Riprodhimi i mohimit të ekzistencës palestineze
Një tjetër artikull i shkrimtarit Meir Ben Shabat në gazetën Makor Rishon, mohon plotësisht legjitimitetin e Autoritetit Palestinez, jo vetëm përmes kritikës politike, por duke rindërtuar të gjithë skenën rajonale në një mënyrë që e përjashton plotësisht atë nga çdo ekuacion i ardhshëm.
E rrezikshme në këtë qasje është se nuk propozon alternativa – por fton hapur në një qasje që injoron plotësisht ekzistencën e popullit palestinez, duke e konsideruar autoritetin si një pengesë që duhet të shmanget, jo si palë që kërkon një rol negociator ose sovranitet.
Ushtarakëzimi i fesë dhe shndërrimi i okupimit në detyrë fetare
Në një seri artikujsh të shkruar nga autorë të lidhur me rrymën fetare nacionaliste, doli në pah një drejtim tejet i rrezikshëm: përdorimi i fesë për të justifikuar dhunën – jo si mjet frikësimi, por si një detyrë morale.
Rabini Aviad Gadot, për shembull, pohon se shkalla më e lartë e moralit është të mposhtësh dhe të vrasësh armikun, ndërsa rabini Haim Navon thërret për trajtimin e Gazës si një tokë që duhet të shtypet plotësisht, pa marrë parasysh pengjet që ndodhen aty, nën parullën e “ushtrisë morale”.
Kjo ndërton një narrativë që e shndërron okupimin në një mesazh biblik dhe i jep legjitimitet fetar ndëshkimit kolektiv.
Mungesa e palestinezit… fshirje gjuhësore dhe politike
Në një artikull të Ari Shavit, i publikuar në Makor Rishon, shfaqet rreziku i gjuhës së fshirjes totale – palestinezi nuk shfaqet askund në artikull: as si armik, as si viktimë. Ai fshihet krejtësisht nga narrativa.
Artikulli flet për Gazën si “rrethim” dhe për luftën si “pengesë ndaj kërcënimeve”, pa përmendur asnjëherë se aty ka njerëz që po vriten dhe po dëbohen nën bombardime.
Kjo mungesë strukturore nuk është thjesht një lëshim, por një qëndrim politik i qëllimshëm, i bazuar në mohimin dhe përjashtimin.
Normalizimi me aneksimin dhe vendbanimet
Në artikuj të tjerë, zgjerimi i vendbanimeve në Bregun Perëndimor paraqitet si një revolucion i heshtur, siç thuhet në gazetën Israel Hayom. Aty festohen vendimet për zgjerimin e vendbanimeve, ndërtimin e rrugëve rrethuese dhe legalizimin e postimeve ilegale, jo si shkelje të ligjit ndërkombëtar, por si suksese kombëtare administrative.
Ndërkohë, mungon çdo përmendje e popullit palestinez – sikur toka po “rikthehet”, jo sikur është e pushtuar.
Zgjidhje politike pa sovranitet palestinez
Edhe ato artikuj që propozojnë ndalimin e luftës në Gaza, si ai i gazetarit Avi Issascharoff në Yedioth Ahronoth, e zbrazin zgjidhjen politike nga përmbajtja – duke e paraqitur Autoritetin Palestinez si një trup administrativ pa rol përfaqësues, vetëm si mjet për të menaxhuar Gazën, jo si partner në vetëvendosje.
Kjo qasje nuk synon paqen, por rindërtimin e kontrollit me mjete të reja.
Nxitja politike në rrjetet sociale
Nxitja nuk mbeti vetëm në median tradicionale – ajo u shpërnda me intensitet edhe në rrjetet sociale, sidomos në “X” (ish-Twitter).
Politikanë, ministra dhe deputetë të Knesset përdorën gjuhë të hapur që kërkon vazhdimin e luftës, refuzimin e çdo armëpushimi dhe demonizimin e çdo zëri që kërkon zgjidhje:
Itamar Ben Gvir kërkoi nënshtrimin total të Gazës.
Tzvi Sukkot e quajti ndaljen e luftës “pështymë në fytyrën e ushtarëve”.
Limor Son Har-Melech dhe Yulia Malinovsky sulmuan ndihmat humanitare duke i quajtur “mbështetje për terrorizmin”.
Avigdor Lieberman akuzoi qeverinë për mbështetje ndaj Hamasit.
Benjamin Netanyahu e lidhi fitoren me projektet energjetike, duke injoruar totalisht dosjen e okupimit.
Rezultati: forcimi i një narrative përjashtuese dhe mohuese
Ky përshkallëzim i gjuhës nuk përfaqëson thjesht qëndrime personale – ai pasqyron një qasje sistematike brenda institucioneve politike dhe mediatike në “Izrael”, që bazohet në tre shtylla kryesore:
Demonizimi i palestinezit dhe i negociatave njëkohësisht – për të mbyllur çdo horizont politik të së ardhmes.
Shndërrimi i luftës në qëllim më vete – jo si mjet për zgjidhjen e konfliktit, por si një domosdoshmëri fetare dhe strategjike.
Normalizimi i përjashtimit – nga toka, nga gjuha dhe nga analiza politike.
Rreziku i kësaj gjuhe nuk qëndron vetëm në nxitjen e drejtpërdrejtë të dhunës, por në riformësimin e vetëdijes kolektive, në mënyrë që çdo përpjekje për paqe të shihet si kërcënim, dhe çdo ekzistencë palestineze si pengesë që duhet eliminuar.
