Muxhteba Hamenei mori postin e Udhëheqësit Suprem të Iranit pas vrasjes së babait të tij, Ali Hamenei, në goditjet e para të luftës. Ky post, teorikisht, ka fjalën e fundit në çështjet e luftës dhe politikës strategjike, por prania e tij publike ka qenë pothuajse e munguar që nga marrja e pushtetit.
Raportet tregojnë se udhëheqësi i ri mund të jetë plagosur gjatë goditjeve të para, gjë që ka ndikuar në mungesën e tij në skenën publike dhe ka krijuar një boshllëk në udhëheqjen politike brenda sistemit. Nuk ka prova të qarta se ai po drejton drejtpërdrejt vendimet e shtetit.
Pavarësisht vazhdimit të kanaleve diplomatike përmes presidentit Mesud Pezeshkian dhe ministrit të jashtëm Abas Irakçi, roli i tyre duket i kufizuar. Ndërkohë, kryetari i parlamentit Muhamed Bakër Kalibaf është shfaqur si figurë më aktive në negociata dhe mesazhe politike.
Nga ana tjetër, është rritur ndikimi i Gardës Revolucionare Iraniane në menaxhimin e krizës, sidomos në vendimet ushtarake të ndjeshme si mbyllja e ngushticës së Hormuzit apo zhvillimi i operacioneve ushtarake, gjë që tregon një zhvendosje të pjesshme të qendrës së vendimmarrjes drejt institucionit ushtarak.
Kjo situatë tregon një sistem që funksionon me disa qendra fuqie: një udhëheqës suprem relativisht i munguar, një qeveri që merr pjesë pa udhëheqje të qartë dhe një rol në rritje i ushtrisë, duke e bërë procesin e vendimmarrjes më pak të centralizuar dhe më kompleks gjatë luftës.
Irani ende ruan njëfarë stabiliteti institucional, por situata aktuale zbulon paqartësi në qendrën e vendimmarrjes dhe shumë aktorë brenda pushtetit, me një rol gjithnjë e më të dukshëm të Gardës Revolucionare në përcaktimin e drejtimit të krizës, në mungesë të një udhëheqjeje të qartë politike.
Burimi: BBC
Qasioun Studies: Telegram – X – Facebook
