Një analizë e publikuar nga gazeta Yedioth Ahronoth, nga shkrimtari dhe analisti izraelit Nadav Eyal, zbulon se operacioni i përbashkët ushtarak mes Shteteve të Bashkuara dhe “Izraelit” kundër Iranit nuk shihet në Tel Aviv si një përballje e kufizuar ushtarake, por si përpjekja më e guximshme për të riformësuar Lindjen e Mesme që nga Lufta e Dytë e Gjirit, me pasoja strategjike që mund të shtrihen deri në sistemin ndërkombëtar në tërësi.
Sipas artikullit, 24 orët e para të luftës sollën një ndryshim të paprecedentë në balancat rajonale. Goditjet amerikano-izraelite synojnë dobësimin e konsiderueshëm të kapaciteteve ushtarake iraniane, veçanërisht sistemet e raketave balistike dhe zinxhirin e komandës ushtarake, çka mund të hapë rrugën për formimin e një fronti rajonal arab përballë Teheranit.
Autori argumenton se thelbi i operacionit nuk kufizohet vetëm në goditjen e infrastrukturës ushtarake iraniane, por synon të krijojë një realitet të ri politik brenda Iranit përmes dy skenarëve të mundshëm:
i pari – shtyrja e kushteve drejt trazirave të brendshme ose një përmbysjeje politike si pasojë e goditjeve të vazhdueshme;
i dyti – konsumimi gradual i shtresave drejtuese iraniane deri në shfaqjen e një lidershipi më pragmatik që do të pranonte kushtet e Uashingtonit.
Analiza thekson se SHBA, megjithëse udhëheq operacionin, nuk planifikon një pushtim tokësor të Iranit. Kjo nënkupton se konflikti përqendrohet në presion ushtarak dhe politik për ta detyruar regjimin të ndryshojë sjelljen ose për ta dobësuar nga brenda, me theks të qartë në goditje precize, eliminime të synuara dhe shënjestrim të qendrave komanduese.
Nga ana tjetër, artikulli pranon se kundërpërgjigjja iraniane deri tani ka qenë relativisht e kufizuar për nga humbjet, por paralajmëron se lufta nuk ka hyrë ende në fazën vendimtare. Teherani mund të kalojë në një strategji konsumimi afatgjatë përmes goditjes së ekonomisë globale ose kërcënimit të lundrimit në Ngushticën e Hormuzit, duke vendosur tregjet ndërkombëtare dhe energjinë nën presion të drejtpërdrejtë.
Analiza pasqyron gjithashtu një ndërgjegjësim izraelit në rritje për rreziqet: fronti i brendshëm jeton në gjendje gatishmërie të përhershme, me popullsinë që strehohet shpesh në strehimore, pavarësisht se ushtria sipas narrativës izraelite ka neutralizuar një pjesë të konsiderueshme të kapaciteteve iraniane të lëshimit.
Politikisht, artikulli thekson koordinimin e ngushtë mes presidentit amerikan Donald Trump dhe kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu, duke vënë në dukje se lufta ka edhe dimensione të brendshme politike për të dyja palët, veçanërisht në kontekstin e llogarive elektorale izraelite.
Në të njëjtën kohë, autori paralajmëron për rreziqe strategjike që mund të kthehen kundër Izraelit, përfshirë mundësinë që ai të mbahet përgjegjës për çdo humbje amerikane në rast zgjerimi të luftës, si dhe rrezikun e rënies së mbështetjes popullore amerikane – faktor që analiza e konsideron më të ndjeshëm se çdo fitore ushtarake në terren.
Artikulli përfundon se përballja aktuale përfaqëson nga këndvështrimi izraelit një mundësi për ndryshim rrënjësor në Iran dhe në rajon. Megjithatë, ajo mbart një probabilitet të lartë për rrëshqitjen e Lindjes së Mesme në një luftë të gjatë konsumimi, me ndikim të mundshëm në ekonominë globale, tregjet e energjisë dhe balancat e fuqisë ndërkombëtare për vite me radhë
