🔸 Sa shumë kemi nevojë për përulje para Zotit tonë dhe për kthim të sinqertë tek Ai, për të shijuar ëmbëlsinë e lutjes dhe të qëndrimit para Tij. Nga gjërat që ndihmojnë më shumë në këtë është itikafi, prandaj lum për ata që ndjekin udhëzimin profetik.
🔸 Thotë Ibn Rexheb: Itikafi është: “Shkëputja e lidhjeve me krijesat për t’u lidhur me shërbimin ndaj Krijuesit.”
🔸 Itikafi i ligjësuar është: i detyrueshëm, sunet dhe i pëlqyeshëm.
• I detyrueshëm është ai që bëhet me zotim (nedhr).
• Sunet është itikafi në dhjetë ditët e fundit të Ramazanit.
• Ndërsa i pëlqyeshëm është qëndrimi në xhami për adhurim; prandaj qëndro në xhami nëse të duket e vështirë të bësh itikafin e plotë sunet.
🔸 Është thënë se koha më e shkurtër e itikafit është një natë, ndërsa për maksimumin e tij nuk ka kufi. Suneti është itikafi në dhjetë netët e fundit.
🔸 Ka thënë Ez-Zuhriu:
“Çudi me njerëzit si e kanë lënë itikafin, ndërsa i Dërguari i Allahut ﷺ ndonjëherë bënte një vepër dhe ndonjëherë e linte, por itikafin nuk e la derisa vdiq! Atëherë pse të nënvlerësohet?”
🔸 Itikafi është qëndrimi në xhami për adhurimin e Allahut, por tek disa njerëz ai shndërrohet në humbje sevapesh dhe shpërdorim kohe; madje disa më shumë flenë gjithë ditën sesa që bëjnë itikaf.
Disa pyesin:
Cili është gjykimi për atë që bën itikaf dhe vendos kusht të dalë çdo ditë në kohën e ikindisë për nevojat e tij?
🔹 Përgjigjja:
Dalja lejohet vetëm për nevojat e domosdoshme të njeriut. Çdo gjë që e tejkalon këtë e prish itikafin e zotuar dhe atë sunet; ndërsa itikafi i pëlqyeshëm mund të rinovohet pas një ndërprerjeje të tillë të gjatë. Nuk është vërtetuar vendosja e kushteve në itikaf; kur njeriu ka nevojë, del. Nëse nevoja është e domosdoshme dhe e shkurtër, nuk e prish itikafin.
🔸 Nuk është transmetuar ndonjë tekst i veçantë për virtytin e itikafit, përveç faktit se Profeti ﷺ e praktikonte rregullisht, si dhe gratë dhe sahabët e tij pas tij.
