Përshkallëzimi ushtarak në verilindje të Sirisë ka shkaktuar shqetësim të theksuar në qarqet e pushtimit izraelit, si në media ashtu edhe në qendrat hebraike të kërkimit dhe vlerësimit strategjik. Ky shqetësim mund të shpjegohet përmes disa përcaktuesve kryesorë:
🔹 Forca e shtetit sirian
Nuk mund të anashkalohet fakti se objektivi i dobësimit të shtetit të ri sirian qëndron në zemër të strategjisë izraelite. Një nga shfaqjet e kësaj strategjie është përpjekja për ta copëzuar Sirinë në zona të shumta ndikimi, në kundërshtim me një shtet qendror sovran. Për rrjedhojë, suksesi i fushatës së fundit kundër “QSD”-së përfaqëson një përvetësim të mëtejshëm të sovranitetit gjeografik, ekonomik dhe demografik në kuadër të projektit të shtetit të ri sirian.
Kësisoj, Siria po kalon gradualisht në klasifikimin e sigurisë së pushtimit nga një “hapësirë” kaotike që shërbente si korridor për kërcënime, në një “shtet që po rivendos sovranitetin e tij”. Ky transformim shoqërohet me perceptimin e saj si një kërcënim më i madh, gjë që nuk është e çuditshme; pasi shteti qendror është më i aftë të grumbullojë elementë shtesë të fuqisë me kalimin e kohës, çka pritet të rrisë gjithnjë e më shumë shqetësimet izraelite.
🔹 Ndikimi turk
Eliminimi i rrezikut të krijimit të një entiteti të armatosur kurd në kufij përbën një nga shtyllat e doktrinës turke të sigurisë kombëtare. Në këtë kuptim, largimi i “QSD”-së nga skena do të thotë se Turqia po arrin përparim real në neutralizimin e kërcënimeve të saj kombëtare, duke forcuar njëkohësisht pozitën e saj rajonale.
Nga këndvështrimi izraelit, ky zhvillim minon objektivat strategjike të Tel Avivit për të penguar zgjerimin e ndikimit turk në rajon. Mund të thuhet se Izraeli e sheh Ankaranë dhe administratën e re siriane si një projekt të vetëm në aspektin e kërcënimeve të sigurisë.
🔹 Marrëdhënia me Shtetet e Bashkuara
Këtu vihet re vëmendja e Tel Avivit ndaj mbulesës politike amerikane për operacionin e fundit, si dhe ndaj një riorganizimi rajonal nga ana e Uashingtonit që nuk kalon, si zakonisht, përmes portës izraelite. Shtetet e Bashkuara zgjodhën ta lënë “QSD”-në pa mbrojtje politike dhe ushtarake, gjë që e bën pushtimin izraelit të shqetësohet për aftësinë e tij për të ndikuar në tërësinë e skenës siriane.
🔹 Kërcënimi ndaj projektit të jugut
Teoria e “shtrëngimit të periferive” përbën idenë udhëheqëse të mënyrës se si Izraeli e trajton mjedisin përreth, përmes kërkimit të aleancave me pakicat dhe përbërësit joarabë. Çështja druze vjen si vazhdimësi e kësaj politike të vjetër.
Në këtë kontekst, vendosja e një fundi për projektin separatist në lindje do ta zvogëlojë hovin e çdo projekti separatist në jug. Nëse shteti sirian shfaqet në fazën e rimarrjes së kontrollit, kostoja e rreshtimit të hapur me kanale të lidhura me pushtimin rritet ndjeshëm, veçanërisht duke pasur parasysh mjetet e ndryshme që shteti posedon: ndëshkimin, rrethimin administrativ, rrethimin e sigurisë, ofrimin e zgjidhjeve politike dhe sigurimin e mbulesës ndërkombëtare. Kështu, shteti bëhet më i aftë për të kontrolluar dhe për të ndërprerë urat mes palëve lokale armiqësore, duke e zhvendosur bastin izraelit nga copëzimi drejt frenimit.
🔹 Kërcënimi ndaj korridorit
Ekziston një perceptim për një projekt të vjetër të njohur si “Korridori i Davidit”, i cili ende luhatet mes të qenit një përshkrim propagandistik apo një skenar gjeopolitik serioz që pret momentin e tij për t’u zbatuar. Ideja e këtij korridori bazohet në lidhjen e jugut (Golanit) me kufirin irakian. Me përfundimin e rolit të “QSD”-së (ose të çdo partneri tjetër të armatosur në lindje), ky projekt mund të dobësohet ose të zhduket plotësisht.
