Dr. Muhammed Wathiq el-Nedwi
Ajo që po bën “Izraeli” prej kohësh në Palestinë dhe në Gazën krenare – masakra barbare, gjenocid, vrasje sistematike, shkatërrim, urie, dëbime, bombardime dhe një rrethim i ashpër – si edhe ndalimi i ilaçeve, ushqimit, ujit dhe karvanëve humanitarë që përpiqen të ndihmojnë të shtypurit, të plagosurit dhe të uriturit, duke mos i lejuar të arrijnë te ata që po vdesin nga uria dhe etja në Gaza, tejkalon atë që bëri Hitleri në kohën e tij të diktaturës dhe shtypjes. Madje edhe gjenocidi i ashtuquajtur “Holokaust”, për të cilin pretendohet se hebrenjtë e pësuan, u shfrytëzua për të fituar simpatinë e botës, dhe ata ende sot përfitojnë financiarisht dhe moralisht nga ajo tragjedi. Ata madje detyruan botën të miratonte ligje që ndalojnë mohimin e asaj ngjarjeje. Por ajo periudhë ka përfunduar dhe ka mbetur vetëm në libra.
Ndërsa ajo që po bën “Izraeli” sot – shtypje, agresion, krime lufte dhe veprime barbare që ngjajnë me një holokaust në shkallë të gjerë – është një realitet i vazhdueshëm, imazhet e të cilit qarkullojnë përditë në rrjetet sociale dhe në mediat e lira. E megjithatë, fuqitë botërore që pretendojnë se mbrojnë drejtësinë, të drejtat e njeriut dhe paqen, heshtin përballë këtyre akteve barbare. Për më tepër, ato i mbrojnë agresorët që kryejnë masakra të përbindshme në Gaza prej më shumë se një viti e gjysmë dhe sulmojnë këdo që nuk bie dakord me ta apo nuk u bindet.
“Izraeli”, që dikur vuajti nën shtypjen e Hitlerit, sot e imiton dhe e ndjek shembullin e tij. Gjenocidin që pretendon se e ka përjetuar, sot po e përsërit vetë – por me një egërsi dhe metodologji të planifikuar. Është sikur Hitleri të ishte bërë modeli i tyre dhe Holokausti shembulli për t’u ndjekur. Dëshmi e fundit për këtë janë sulmet ndaj Iranit, ku u goditën udhëheqës të lartë, objekte bërthamore dhe zona të banuara.
Çfarë është për të ardhur keq është se fuqitë e mëdha dikur u bashkuan për të luftuar Hitlerin e Gjermanisë, ndërsa sot “Hitleri i ri” gëzon mbështetjen e plotë të atyre fuqive perëndimore që dikur e luftuan. Masakrat që bën Izraeli justifikohen nga këto forca botërore, të cilat madje mbrojnë Izraelin në çdo rezolutë që del kundër tij në Kombet e Bashkuara. Ato nuk i dëgjojnë as thirrjet dhe protestat masive nga e gjithë bota që kërkojnë t’i jepet fund rrethimit të padrejtë ndaj Gazës. Izraeli vazhdon të shkelë haptazi të drejtat e njeriut dhe Kartën e OKB-së, duke vrarë burra, gra dhe foshnje pa mëshirë, madje duke kërcënuar me shfarosjen totale të popullit të Gazës, pa asnjë respekt për ligjet dhe konventat ndërkombëtare – siç tregojnë deklaratat e tij raciste dhe provokuese.
Një nga kundërthëniet më të mëdha të perëndimit është se veprimet e “Izraelit” i konsideron “vetëmbrojtje legjitime”, ndërsa reagimet e rezistencës palestineze ndaj agresioneve i quan “terrorizëm dhe padrejtësi”. Kjo politikë e dyfishtë e SHBA-së në Lindjen e Mesme shfaqet përditë me njëanësinë e saj të verbër në mbështetje të një shteti agresiv dhe kolonizues, në dëm të të drejtave arabe dhe drejtësisë ndërkombëtare.
E njëjta politikë e dyfishtë zbatohet edhe për armët bërthamore: SHBA i konsideron armët bërthamore të Izraelit dhe të aleatëve të saj si të domosdoshme për sigurinë, ndërsa të njëjtat armë në duart e vendeve joaleate (si Irani apo Iraku) janë kërcënim për paqen dhe duhen ndaluar.
Burime ndërkombëtare të besueshme thonë se sulmi i fundit izraelit u zhvillua me bekimin e fuqive globale. Kjo situatë pasqyron qartë politikën e standardeve të dyfishta të botës ndaj masave që ndërmarrin vendet për të mbrojtur veten dhe interesat e tyre – disa i quajnë “terrorizëm”, të tjera i quajnë “të drejta legjitime” dhe i mbështesin.
Është e domosdoshme që ndërgjegjja njerëzore të ngrihet dhe të bashkohet për të ndalur këtë shtet terrorist që po kryen gjenocid ndaj popullit të Gazës. Këto masakra nuk do të ndalen përveçse nëse ndërgjegjja mbarëbotërore zgjohet. Kjo është e drejta e çdo civilizimi që beson në barazi, drejtësi dhe liri, siç predikon edhe Karta e OKB-së, konventat ndërkombëtare dhe agjencitë për të drejtat e njeriut. Le të jetë kjo ndërgjegje një lloj “Gjykate Ndërkombëtare Drejtësie”, që dënon agresorin, edhe nëse është një shtet i madh, dhe merr masa kundër tij – në mënyrë që të mos vazhdohet me shfrytëzimin e të dobëtit dhe të shtypurit. Sepse luftërat nuk janë zgjidhje për krizat, pasi pasojat e tyre janë shkatërruese – diçka që Evropa e ka provuar me dhimbje.
Prandaj, urtësia kërkon që ata që e kanë përjetuar këtë përvojë të ashpër të ndalojnë të marrët dhe liderët aventurierë nga përsëritja e saj – përndryshe do të përballen me katastrofa të reja.
Gazeta britanike The Guardian publikoi një artikull të gazetarit Mustafa Bayoumi, ku ai shkruan se kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu e përdor luftën si zgjidhje për të gjitha problemet e brendshme që po përjeton në “Izrael”.
Sipas artikullit të përkthyer nga “Arabi21”, Netanyahu beson se fuqia e luftës do të unifikojë shoqërinë izraelite dhe do t’i mbyllë gojën çdo kritike nga SHBA, gjë që për të është e nevojshme, sepse pajisjet dhe përkrahja për të bërë luftë vijnë kryesisht nga Uashingtoni. Me agresionin ndaj Iranit, Netanyahu synon të tërheqë SHBA-të në një moçal ushtarak pa fund në rajon dhe të nxisë një luftë globale.
Ai shkruan: “Nëse ka një gjë që popujt e këtij rajoni nuk kanë nevojë, është një tjetër luftë. Sepse jehona e saj do të tronditë jo vetëm rajonin, por edhe Evropën dhe pjesën tjetër të botës. Ku janë tani liderët evropianë?”
Poezia arabe klasike përmend:
“Lufta nuk është gjë tjetër veçse ajo që e njihni dhe e keni shijuar, nuk është thjesht një përrallë.
Kur e ndizni, ajo ndizet me dëm dhe kur e lëndoni, ajo digjet dhe përvëlon.
Ju bluhet si gurët në mullirin e rëndë dhe lind fëmijë fatkeqë, më të këqijtë prej të gjithëve – si i kuqi i popullit ‘Ad – dhe pastaj i ushqen, i rrit dhe i lëshon…”
Duke parë gjendjen tragjike në Gaza, mendja shkon te sundimtari mizor i së kaluarës, Dhu Nuwas, mbreti hebre i cili ishte aq gjakatar, saqë historianët janë tronditur nga mizoritë që ai ushtroi. Ai konvertoi Jeminin në judaizëm, dhe në vitin 516 pas Krishtit u ngrit kundër romakëve dhe abisinëve, duke kundërshtuar përhapjen e krishterimit në Najran dhe rrethinën e saj. Ai organizoi ushtri dhe sulmoi të krishterët e Najranit, duke i detyruar të kthehen në judaizëm ose të vriten. Ata zgjodhën vdekjen, kështu që ai hapi një hendek të madh, i dogji disa të gjallë dhe i preu me shpatë të tjerët – vrau një numër të madh njerëzish në mënyrën më mizore. Për këtë ngjarje, Zoti zbriti në Kuran: “U vranë të zotët e hendekut. Zjarri me lëndë djegëse…” (Sureja el-Buruxh).
