Instrumentalizim i frikës dhe strategji e qëllimshme e tensionit politik nga qeveria Meloni
Pas përplasjeve të dhunshme gjatë marshimit të lëvizjes Askatasuna në Torino më 31 janar, qeveria italiane ka ngritur alarmin për një rikthim të mundshëm të përmbysjes anarkiste dhe terrorizmit të ekstremit të majtë.
Kryeministrja Giorgia Meloni dhe ministrat Guido Crosetto e Carlo Nordio kanë evokuar vazhdimisht hijet e të ashtuquajturave “Vitet e Plumbit”, një periudhë tragjike midis viteve 1960 dhe 1970 kur Italia u trondit nga sulmet e Brigadave të Kuqe që shkaktuan qindra viktima.
Ky diskurs politik, shoqërohet shpesh me kritika ndaj opozitës së qendrës së majtë, e cila akuzohet për një qëndrim tepër të butë ndaj grupeve të dhunshme protestuese. Megjithëse referencat për terrorizmin e dikurshëm janë shqetësuese, analizimi i fakteve sugjeron se ky alarm mund të jetë më shumë një narrativë politike sesa një pasqyrim i rrezikut real në terren.
Qeveria deri më tani nuk ka ofruar prova konkrete për të mbështetur ekzistencën e një kërcënimi të ngjashëm me organizatat ekstremiste të viteve 1970. Edhe Komiteti Parlamentar për Sigurinë (COPASIR), i cili mbikëqyr çështjet e klasifikuara, ka kërkuar sqarime për deklarata të tilla, sepse informacionet e deritanishme nuk justifikojnë një gjendje alarmi të tillë.
Raportet vjetore të agjencive të inteligjencës, tregojnë se rreziku nga terrorizmi anarkist konsiderohet i kufizuar, ndërsa kërcënimi në rritje vjen në fakt nga lëvizjet radikale të krahut të djathtë dhe supremacistëve të bardhë.
Ekzagjerimi i rrezikut terrorist nga qeveria Meloni, shihet nga shumë vëzhgues si një mjet taktik për të forcuar kontrollin social dhe për të delegjitimuar protestat legjitime. Duke e paraqitur çdo përplasje rrugore si një prolog të terrorizmit të përgjakshëm, ekzekutivi italian tenton të zhvendosë vëmendjen nga problemet ekonomike dhe të justifikojë masat e rrepta shtypëse.
Kjo strategji e fryrjes së rreziqeve është vërejtur edhe në precedentë të tjerë, si rasti i anarkistit Alfredo Cospito apo alarmet e Ministrit Crosetto për komplote magjistratësh, të cilat në fund rezultuan të pabazuara.
Ky lloj komunikimi, krijon një “klimë mbinxehjeje” që shërben për të polarizuar elektoratin, duke e portretizuar qeverinë si mburojën e vetme të rendit përballë një kaosi të imagjinuar. Në këtë mënyrë, frika ndaj një “terrorizmi të kuq” të ri po përdoret më shumë si një armë elektorale sesa si një shqetësim real për sigurinë kombëtare. /tesheshi.com/
