Në përpjekje për të tërhequr sa më shumë investitorë, shumë menaxherë të fondeve konvencionale ofrojnë një garanci për vlerën nominale të kapitalit që investitorët depozitojnë në fond. Kjo do të thotë se, pavarësisht nga performanca e tregut, investitorit i premtohet se në fund të periudhës së investimit do të marrë të paktën të njëjtën shumë që ka investuar fillimisht.
Megjithatë, nga perspektiva e Sheriatit, një praktikë e tillë nuk lejohet. Kjo sepse kur një menaxher i fondit garanton kthimin e kapitalit investues, natyrën e marrëdhënies kontraktore e kthen nga një marrëdhënie investimi në një marrëdhënie huadhënie. Pra, menaxheri në thelb konsiderohet si huamarrës, ndërsa investitori si huadhënës. Në këtë rast, çdo përfitim që investitori merr përtej kapitalit të investuar konsiderohet si riba (kamatë), edhe nëse përqindja e këtij përfitimi nuk është fikse apo është e luhatshme.
Sheriati ndalon kategorikisht riba-n, dhe për këtë arsye, në fondet e menaxhuara sipas parimeve islame, nuk duhet të ekzistojë asnjë formë garancie për kapitalin. Humbja ose fitimi i investimit duhet të ndahet sipas marrëveshjes paraprake, dhe investitori duhet të jetë i vetëdijshëm se investimi përfshin risk. Vetëm në këtë mënyrë respektohen parimet themelore të investimit islam, që ndalojnë sigurimin e përfitimit të garantuar në këmbim të kapitalit të investuar.
Fondet islame nuk garantojnë kthimin e kapitalit, sepse një garanci e tillë do ta shkelte ndalimin e riba-s dhe do ta transformonte thelbësisht marrëdhënien ekonomike që parashikon Sheriati për investimet e lejuara.
