Të nderuar vëllezër!
Më lejoni t’ju bëj një pyetje që prek rrënjët e qenies sonë: Çfarë ndodh me ne kur gjendemi përpara një madhështie që na tejkalon?
Në jetën moderne, ne jemi mësuar t’i shikojmë të gjithë në sy. Madje, na mësojnë se të ngulësh shikimin është shenjë sigurie, fuqie dhe barazie. Ne shikojmë me guxim, flasim me zhurmë dhe pretendojmë se mund të matemi me çdo gjë dhe me këdo.
Por, a e keni pyetur veten se ku mbetet përulësia? Çfarë ndodh kur përballë nesh nuk është thjesht një njeri, por një dritë që na pushton shpirtin?
Ekziston një moment ku dashuria bëhet aq e madhe, saqë guximi për të parë shndërrohet në dëshirë për t’u përulur. Ky nuk është thjesht respekt. Ky është Ixhlal Vënerim, sekreti i një shpirti që e kupton saktësisht se para kujt po qëndron.
Sot, le të udhëtojmë pas në kohë, në dhomën e një burri që po jepte shpirt. Një burrë me karakter prej çeliku, që nuk i dridhej qerpiku para asnjë ushtrie, por që në çastet e fundit po qante me dënesë, me fytyrë nga muri. Ai është Amër ibn Asi (Allahu qoftë i kënaqur me të!).
Dëgjojeni me vëmendje dëshminë e tij të fundit, rrëfimin e tij në tri përmasa, përpara se të zbërthejmë kodin emocional të kësaj ngjarjeje:
Hadithi: Tri periudhat e një shpirti
Ibn Shumase Mehriu tregon:
“Kemi qenë të pranishëm kur Amër ibn Asi (r.a.) ishte në prag të vdekjes dhe qante shumë, ndërsa kokën e kishte kthyer nga muri. I biri i tij i tha:
“O baba, a nuk të pati përgëzuar i Dërguari i Allahut me këtë? A nuk të pati përgëzuar i Dërguari i Allahut me atë?”
Ai u kthye dhe tha:
“Gjëja më e vlefshme që kemi përgatitur është dëshmia se s’ka të adhuruar të denjë përveç Allahut (la ilahe il-lallah) dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Në jetën time kam kaluar nëpër tri periudha:
Dikur, nuk ka pasur njeri që e urrente më shumë se unë të Dërguarin e Allahut e as ka pasur diçka më të dashur për mua sesa ta zija e ta vrisja atë. Po të kisha vdekur në atë gjendje, do të isha banor i Zjarrit.
Por, kur Allahu e futi Islamin në zemrën time, shkova te Pejgamberi dhe i thashë: “Shtrije dorën e djathtë, të të besatohem.” Kur ma shtriu dorën, unë e tërhoqa dorën time, kurse ai më tha: “Çfarë ke, o Amër?” I thashë: “Desha të vë një kusht.”
Më pyeti: “Çfarë deshe të kushtëzosh?” I thashë: “Të më falen mëkatet.” Atëherë, i Dërguari i Allahut më tha:
“O Amër, a nuk e ditke ti se Islami i rrënon mëkatet e së kaluarës, se hixhreti i rrënon mëkatet e së kaluarës dhe se haxhi i rrënon mëkatet e së kaluarës?!”
Askush nuk ka qenë më i dashur dhe më i respektuar në sytë e mi se i Dërguari i Allahut, saqë, nga respekti për të, nuk arrija t’i ngopja sytë duke e shikuar. Sikur të më kërkohej ta përshkruaja, nuk do të mundja, sepse asnjëherë nuk i kam ngopur sytë duke e shikuar. Po të kisha vdekur në atë gjendje, do të shpresoja të isha nga banorët e Xhenetit.
Por, më vonë, morëm përgjegjësi, të cilave nuk e di nëse ua kemi dhënë hakun. Kur të vdes, mos lejoni të më vijë pas as vajtuesja e as zjarri. Kur të më varrosni, dheun vendosmani lehtë, pastaj qëndroni rreth varrit tim aq sa zgjat therja e një deveje dhe i shpërndahet mishi, që të ndiej ngrohtësinë tuaj dhe të shoh se si do t’u përgjigjem melekëve të Zotit tim.”
Kaskada shpirtërore: Rrjedha e transformimit
Ndaluni një moment dhe shikoni këtë kaskadë ndjenjash që pëson shpirti i këtij burri të madh. Kjo nuk është një rritje e thjeshtë kronologjike; është një lëvizje valore që shkatërron çdo ego:
- Nga errësira e urrejtjes absolute, ku qëllimi i vetëm ishte vrasja e Profetit…
- Te drita e dorëzimit total, ku dora e tij tërhiqet prapa nga droja dhe kërkon falje…
- Te kulmi i dashurisë së pastër, ku dashuria bëhet aq e rëndë dhe e bukur, saqë kthehet në pamundësi për ta parë në sy!
Shikoni se si rritet kjo kaskadë:
Amri fillon si armik, pastaj bëhet besimtar, pastaj bëhet i dashuruar dhe në fund bëhet i përulur. Ai nuk thotë thjesht “unë e desha”. Ai zgjedh fjalën që peshon sa një qiell: Ixhlal.
“Nga respekti dhe venerimi i thellë për të, nuk arrija t’i ngopja sytë duke e shikuar.”
Çfarë paradoksi emocional!
Syri dëshiron të ngopet me bukurinë e atij që do, por zemra thotë: “Jo, uli sytë, sepse madhështia e tij të tejkalon.”
Dashuria e vërtetë nuk është poseduese. Dashuria moderne shpesh kërkon të bëjë “selfie”, kërkon të jetë afër për t’u mburrur. Dashuria e sahabëve ishte aq e pastër, saqë as fytyrën nuk mund t’ia përshkruanin dot botës, sepse sa herë që ai ishte prezent, ata thjesht ulnin kokën.
Mesazhi: Ku e humbëm Ixhlalin?
Të dashur vëllezër, le të kthehemi te vetja jonë sot, në këtë epokë ku kemi humbur ndjenjën e të shenjtës. Ne jetojmë në një kohë ku flasim për Profetin me një lloj thjeshtësie të rrezikshme. Ndonjëherë diskutojmë për sunetin e tij sikur po diskutojmë për mendimet e një filozofi të thjeshtë të historisë.
Ku mbeti Ixhlali ynë?
Nëse Amër ibn Asi, trimi i fushëbetejave, nuk guxonte t’ia ngulte sytë nga respekti, si ka mundësi që ne sot kemi guximin t’i shkelim porositë e tij me aq lehtësi? Si ka mundësi që kur përmendet emri i tij, zemrat tona nuk rrahin më shpejt?
Amri na mëson sot një leksion jetik për kohën tonë digjitale dhe sipërfaqësore:
- Besimi nuk është vetëm informacion, është transformim i brendshëm.
- Dashuria pa përulësi është vetëm një pretendim i rremë.
- Respekti i vërtetë fillon atëherë kur ne ulim mendjemadhësinë tonë përpara fjalës dhe udhëzimit të tij.
Lutja e Fundit
O Allah! Ti që ia ndryshove zemrën Amër ibn Asit dhe e mbushe atë med një dashuri aq të pastër sa Ixhlali… pastroji edhe zemrat tona!
Na mundëso që ta duam të Dërguarin Tënd jo vetëm me deklarata të zhurmshme, por me atë përulësi të heshtur që na bën t’i ulim sytë para gjynaheve dhe t’i ngremë shpirtrat tanë drejt dritës Tënde. Na bëj prej atyre që e ndiejnë peshën e këtij besimi, që kur të dalim para Tij në Ditën e Gjykimit, edhe nëse sytë tanë nuk u ngopën duke e parë në këtë botë, shpirtrat tanë të gjejnë ngrohtësinë e shoqërimit të tij në Xhenet.
