Një ditë, shokët e Ibrahim Salih Shukr, njërit prej pionierëve të gazetarisë në Irak, u befasuan kur panë lotët t’i rridhnin nga sytë.
Njëri prej tyre e pyeti me kureshtje:
– Çfarë ju ka bërë të qani, zotëri?
Fillimisht ai nuk pranoi të tregonte arsyen, por pas këmbënguljes tha:
“Ti nuk e di se Rufail Butti ishte miku më i dashur që kam pasur ndonjëherë. Ai ishte si biri i shpirtit tim. Pak çaste më parë kaloi këtej. Ai më pa dhe unë e pashë. Mes nesh kishte mbetur një ftohtësi dhe një largim. Nuk munda ta përmbaj veten; shpërtheva në lot. Në këtë moshë më pushtoi mendimi se mund të vdes, ndërsa marrëdhënia jonë të mbetet e këputur dhe e papajtuar.”
Dhe vërtet, ai vdiq pa u pajtuar me mikun e tij; askush nuk arriti t’i afronte përsëri.
— Nga kujtimet e Kasim er-Raxheb, f. 140 (me përshtatje).
Sa shumë njerëz ka që janë si binjakë të shpirtit dhe vëllezër të zemrës, por shejtani fut përçarje mes tyre. Njëri bllokon tjetrin, ia ndërpret lidhjen dhe largohet prej tij.
Sikur ai që bllokon ta dinte se sa respekt, dashuri, ngrohtësi, besim dhe sinqeritet ruan tjetri në zemrën e tij, do ta kishte prerë atë gisht që shtypi butonin e bllokimit.
Pastaj kalojnë ditët. Hendeku zgjerohet dhe mendimet e këqija shtohen:
“Ai më nënçmon.”
“Ndoshta u gëzua për fatkeqësitë që më goditën.”
“Më harroi dhe u mor me të tjerët.”
“Është i zemëruar me mua.”
“Kam bërë gabime të pafalshme ndaj tij.”
“Nuk do ta harrojë kurrë që nuk iu përgjigja përpjekjeve të tij për pajtim.”
…dhe shumë hamendësime të tjera që i mbjell shejtani në zemra.
Sado i madh të jetë konflikti dhe ndërprerja e marrëdhënieve, binjaku i shpirtit nuk kërkon llogari dhe nuk mban mëri. Ai gëzohet vetëm me një përshëndetje, dhe të gjitha ato hamendësime shejtanore shkrihen brenda pak çastesh.
Mos lejo që krenaria, keqkuptimet apo ndërhyrjet e shejtanit të të privojnë nga njerëzit që i do. Ndoshta një përshëndetje, një telefonatë ose një mesazh i sinqertë është i mjaftueshëm për të rikthyer një zemër që ka pritur gjatë.
