Burimi Gazeta: Haaretz
🔸 Politika e eliminimit të zyrtarëve të lartë në Iran e dobëson sistemin, por nuk çon në rrëzimin e tij. Këto vrasje hapin rrugën për zëvendësimin e tyre me figura më pak kompetente ose më të ashpra, gjë që ndikon negativisht në performancën e institucioneve shtetërore dhe në aftësinë e tyre për të menaxhuar balancat e brendshme.
🔸 Për shembull: kalimi i postit të Udhëheqësit Suprem nga Ali Hamenei tek djali i tij Muxhteba Hamenei. Edhe pse babai nuk kishte gjithmonë performancë të lartë në fazat e hershme, ai ndërtoi përvojë politike dhe aftësi në krijimin e ndikimit brenda sistemit. Ndërsa djali i tij nuk ka përvojë politike dhe aktivitet publik, gjë që mund të dobësojë vetë funksionin e udhëheqësit.
🔸 Po ashtu, figurat zëvendësuese mund të jenë më konservatore dhe më radikale, gjë që mund të rrisë tensionin brenda Iranit. Për shembull, Said Xhalili konsiderohet më i ashpër se Ali Larixhani, dhe ngritja e figurave të tilla mund të thellojë pakënaqësinë popullore në vend që të forcojë stabilitetin e sistemit.
🔸 Ndjenja e udhëheqjes iraniane se është nën vëzhgim të vazhdueshëm nga Mosadi rrit dyshimin dhe pasigurinë brenda qarqeve të pushtetit, duke ndikuar negativisht në cilësinë e vendimmarrjes.
🔸 Vrasjet e targetuara nuk e rrëzojnë sistemin iranian, por i shkaktojnë dëme të dukshme, duke dobësuar efikasitetin e lidershipit, duke forcuar rrymat më të ashpra dhe duke rritur ankthin dhe konfuzionin brenda institucioneve shtetërore.
