Ai rrëfen:
“U fala me njerëzit namazin e Bajramit dhe shkëmbyem urime me ta. Pastaj secili u kthye në familjen e tij për të festuar… ndërsa unë mbeta vetëm.
I huaj… pa askënd.
Bleva disa lupina (fasule lupini) dhe shkova buzë Nilit. Fillova t’i ha një nga një, duke i hedhur lëvoret pranë meje… ndërsa mendimet më rëndonin zemrën.
Dhe thashë me vete: ‘Nuk ka njeri në tokë më të pikëlluar se unë…’
Por, teksa isha i humbur në këtë ndjenjë, dëgjova një lëvizje të lehtë pranë meje. U ktheva… dhe pashë një burrë të varfër që po mblidhte dhe hante lëvoret që unë i kisha hedhur!
Në atë çast… zemra ime u drodh.
E kuptova se nuk isha unë më i sprovuari…
dhe se kjo ishte një shenjë nga Allahu për të më zgjuar.
Menjëherë kërkova falje… dhe ndjeva se brenda meje diçka u ndryshua.
Ndonjëherë…
ajo që na duket si dhimbje e madhe, është vetëm sepse nuk kemi parë akoma sprovat e të tjerëve.
Prandaj falëndero… edhe kur mendon se je vetëm.
