Arritja e fillimeve të Ramazanit dhe përfitimi nga dobitë e tij është një furnizim i madh. Furnizimi kërkohet vetëm nga Pronari i tij dhe shpresohet vetëm prej Atij që ka fuqinë ta dhurojë dhe ta japë me bujari. Meqë në këtë ekzistencë nuk ka Dhënës furnizimi përveç Allahut, as Dhurues, as Dhënës, as Bamirës tjetër përveç Tij, kërkimi i këtij furnizimi lidhet me shkaqe dhe ligje hyjnore: kush i merr ato, përkrahet dhe ia del; kush largohet prej tyre, privohet. Ndër më të rëndësishmet janë:
Shtimi i afrimit ndaj Allahut dhe i lutjes drejtuar Atij, sinqeriteti në strehimin tek Ai, kërkimi i mirësisë, udhëzimit dhe përkrahjes së Tij, si dhe kërkimi i ndihmës për ta shfrytëzuar sa më mirë këtë muaj madhështor, duke shfaqur varfërinë e plotë para Tij dhe përuljen në pragun e derës së Tij. Allahu është Bujar, nuk e refuzon lutësin e sinqertë dhe nuk e zhgënjen atë që i drejtohet në nevojë. Kjo është tradita e Zotit tonë, Mbretit Bujar dhe Dhurues, e cila nuk ndryshon.
Realizimi i sinqeritetit dhe pastërtisë në qëllim dhe në vepër, sepse veprat peshohen sipas qëllimeve dhe ngrihen sipas sinqeritetit të kryerësve të tyre. Sa e sa vepra të vogla janë madhëruar nga nijeti, dhe sa e sa vepra të shumta janë shkatërruar nga syfaqësia dhe ndjekja e interesave të vetes. Ramazani është fushë për pastrimin e zemrave nga ndotjet e kthimit kah njerëzit dhe për përqendrimin vetëm kah e Vërteta. Lum ai që hyn në të me vendimin që të mos kërkojë me veprën e tij veçse Fytyrën e Allahut dhe të mos presë shpërblim veçse prej Tij. Sinqeriteti është shpirti i veprës; pa të, ajo është trup pa jetë.
Pendimi i sinqertë, sepse pastrimi nga papastërtia është kusht për arritjen e devotshmërisë dhe ndërtimin e zemrës me besim. Heqja dorë nga syfaqësia, mendjemadhësia dhe vetëpëlqimi, nga mbështetja në tjetërkënd përveç Allahut, nga urrejtja, zilia dhe padrejtësia ndaj njerëzve, si dhe nga mëkatet, shkeljet dhe neglizhenca ndaj Zotit, ka përparësi ndaj zbukurimit me vepra të mira. Sepse braktisja e së keqes është themel i së mirës. Kush nuk arrin ta lërë dhe ta fshijë të keqen, e ka të vështirë ta sjellë dhe ta përsërisë të mirën. E keqja është perde; ajo thotë: “Motra ime, motra ime”, ashtu siç thotë edhe e mira.
Kujdesi i vazhdueshëm për zemrën me mbikëqyrje dhe vetëllogaritje, sepse zemra është vendi i shikimit të Zotit dhe drejtësia e gjymtyrëve buron prej saj. Në Ramazan, robi ka nevojë për ndalesa të përditshme, në të cilat rishikon gjendjen e tij, peshon fjalët dhe veprat, përmirëson mangësitë dhe ripërtërin vendosmërinë. Ai që e neglizhon llogaritjen, i grumbullohet pakujdesia; ai që e mban vazhdimisht, i zbutet zemra, i drejtohet rruga dhe i njeh mangësitë për t’i rregulluar para se të përhapen.
Ringjallja e kuptimit të durimit dhe përpjekjes, sepse Ramazani është muaji i durimit, dhe durimi është gjysma e besimit. E mira e këtij muaji nuk arrihet pa kundërshtuar epshin, pa e frenuar veten nga zakonët e saj dhe pa duruar vështirësitë e adhurimit. Nëse shpirti nuk luftohet, të çon në përtaci; nëse lihet i lirë, të çon në pakujdesi. Kush e shijon hidhërimin e durimit për një çast, shijon ëmbëlsinë e afërsisë për një jetë.
Përgatitja për furnizimin ramazanik përmes menaxhimit të mirë të kohës dhe eliminimit të humbësve të saj para hyrjes së muajit: rregullimi i vetes dhe i familjes, ndërprerja e kaosit, largimi nga gjumi i tepërt, përtacia dhe sëmundja e shtyrjes, si dhe largimi nga shoqëria e dembelëve që nuk ndihmojnë në bindje. Po ashtu, lënia e asaj që nuk të përket, zvogëlimi i varësisë nga interneti dhe kufizimi i përdorimit të tij vetëm për nevoja.
Mësimi i qëllimeve dhe synimeve të muajit, njohja e detyrimeve, sunneteve dhe gjërave që e prishin agjërimin, si dhe studimi i udhëzimit dhe jetës së Profetit ﷺ me Zotin e tij, me umetin dhe me familjen e tij. Ai është shembulli më i madh dhe modeli më i bukur; nuk ka mirësi e shpëtim jashtë udhëzimit dhe sunetit të tij.
Nxitimi drejt veprave të mira, mësimi me to dhe përsosja e kryerjes së tyre. Dhuntitë e Allahut janë shkallë, dhe më e larta nuk arrihet pa fituar të parën. Kjo kërkon ecje graduale drejt përsosmërisë, vazhdimësi në punë dhe këmbëngulje pa ndërprerje. Mos mendo se ai që e përfundon Kur’anin çdo tre net në Ramazan, ose që e përmend Allahun mijëra herë në ditë, nuk ka lidhje me Kur’anin dhe dhikrin jashtë muajit; sipas ligjeve të ecjes drejt Allahut, kjo është e pamundur.
Paraqitja e veprave më të mira dhe më të pastra për shpirtin, dhe më me ndikim në rritjen e devotshmërisë, frikës dhe përuljes. Duhet ditur se një vepër e lavdëruar në vetvete mund të jetë më pak e dobishme për një person të caktuar. Prandaj, kjo çështje nuk pranon imitim të verbër; secili e njeh më së miri veten dhe atë që Allahu ia hap zemrës, si dhe atë që e përmirëson dhe e pastron atë.
Zgjerimi i rrethit të bamirësisë ndaj njerëzve, sepse një nga dyert më të mëdha të furnizimit ramazanik është mirësia ndaj robërve të Allahut me fjalë, me vepra, me dhënie, me falje, me largim të dëmit dhe me durim ndaj tij. Krijesat janë familja e Allahut, dhe më i dashuri tek Ai është ai që u sjell më shumë dobi atyre. Ramazani është stinë e shumëfishimit të shpërblimeve. Sa fisnike është që robi të dalë prej tij me zemër të pastruar nga urrejtja, me dorë të pastruar nga koprracia dhe me gjuhë të pastruar nga lëndimi.
Përkujtimi i shkurtësisë së sezonit dhe i shpejtësisë së kalimit të tij: janë vetëm disa ditë të numëruara; sapo thuhet “erdhi”, thuhet “iku”. Kur ikën, nuk kthehet më, dhe me ikjen e tij, robi i është afruar vdekjes për një muaj pa e ndier. Sa bukur ka thënë Shaukiu:
“Rrahjet e zemrës së njeriut i thonë atij:
Jeta është minuta dhe sekonda.”
Allahu na e bëftë të mundur ta arrijmë Ramazanin me mirësinë e Tij, të na ndihmojë në agjërimin dhe faljen e tij, dhe të na dhurojë në të udhëzim, sukses, pranim dhe kënaqësi prej Tij. Ai është Bujar dhe Fisnik.
Allahu është Udhëzuesi.
Dr. Fejsal el-Bu‘dani
