Qetësia që buron nga imani
Falënderimi i takon vetëm Allahut, Zotit të botëve, Atij që i dhuron qetësi zemrës së kujt e kujton Atë.
Paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të Dërguarin tonë, Muhamedin صلى الله عليه وسلم, mbi familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij deri në Ditën e Gjykimit.
Vëllezër!
Secili njeri në këtë botë kërkon diçka — qetësinë.
Disa e kërkojnë në pasuri, disa në pozitë, disa në argëtim, e disa në njerëz.
Por e vërteta është se qetësia e vërtetë nuk blihet dhe nuk gjendet jashtë, por lind në zemrën që ka iman.
Allahu i Madhëruar thotë:
“Ata që besuan dhe zemrat e tyre gjejnë qetësi me përmendjen e Allahut.
Vërtet, me përmendjen e Allahut gjejnë qetësi zemrat.”
(Er-Ra’d, 13:28)
Ky ajet na tregon sekretin e madh të jetës:
Qetësia nuk është rezultat i rrethanave, por i lidhjes me Allahun.
Çfarë e shqetëson zemrën e njeriut?
Njeriu shqetësohet kur humb diçka që e do, ose kur e frikëson e ardhmja.
Por zemra e besimtarit është e qetë, sepse e di se çdo gjë është në dorën e Allahut.
Allahu thotë:
“Asnjë fatkeqësi nuk ndodh pa lejen e Allahut, dhe kush beson në Allahun, Ai ia udhëzon zemrën.”
(Et-Taghabun, 64:11)
Prandaj, kur besimtari sprovohet, ai nuk thotë “pse unë?”, por thotë:
“Allahu e di më mirë dhe do të më bëjë më të fortë.”
Qetësia vjen nga besimi në kader (caktimin hyjnor)
Pejgamberi صلى الله عليه وسلم ka thënë:
“Përpiqu për atë që të sjell dobi, kërko ndihmën e Allahut dhe mos u trego i dobët.
E nëse të ndodh diçka, mos thuaj: ‘Sikur të kisha bërë këtë apo atë’, por thuaj:
‘Allahu e ka caktuar dhe çfarë ka dashur Ai, ka ndodhur.’”
(Muslim)
Ky hadith është çelësi i qetësisë.
Kur njeriu e di se çdo gjë që ndodh është me dijen dhe caktimin e Allahut, zemra e tij pushon nga ankthi.
Qetësia përmes dhikrit dhe namazit
Zemra e besimtarit ushqehet me dhikër dhe namaz.
Allahu thotë:
“Kërkoni ndihmë me durim dhe me namaz; dhe ajo është e rëndë, përveç për ata që janë të përulur.”
(Bekare, 2:45)
Pejgamberi صلى الله عليه وسلم, sa herë kishte vështirësi, i thoshte Bilalit:
“Na qetëso me të, o Bilal (me ezanin dhe me namaz).”
(Ebu Davud)
Pra, namazi nuk është barrë, por pushim për shpirtin.
Qetësia në mes të sprovave
Besimtari mund të jetë në mes të trazirave, por zemra e tij mbetet e qetë, sepse ai e njeh Zotin e tij dhe i beson ndihmës së Tij.
“Pastaj Allahu e zbriti qetësinë e Tij mbi të Dërguarin e Tij dhe mbi besimtarët.”
(Tevbe, 9:26)
Kjo sekîne është dhuratë hyjnore – paqe në shpirt edhe kur gjithçka jashtë është në trazim.
Dobia e durimit dhe faljes
Allahu thotë:
“Kush duron dhe fal, vërtet kjo është nga veprat më të larta.”
(Shura, 42:43)
Pejgamberi صلى الله عليه وسلم ka thënë:
“I forti nuk është ai që fiton në përleshje,
por ai që e kontrollon veten në zemërim.”
(Buhariu dhe Muslim)
Kështu, durimi dhe falja janë themeli i qetësisë së shpirtit.
Si ta ruajmë qetësinë në jetën e përditshme
- Mos e lidh qetësinë me njerëzit, por me Zotin.
Kush e lidh zemrën me krijesat, do të lëkundet sa herë ato ndryshojnë. - Përmend shpesh Allahun.
Dhikri e pastron zemrën nga ankthi dhe e forcon besimin. - Kujto se kjo botë është kalimtare.
Problemet janë të përkohshme, ndërsa shpërblimi është i përhershëm. - Mos humb shpresën në mëshirën e Allahut.
Ai thotë:“Mos u dëshpëroni nga mëshira e Allahut.”
(Ez-Zumer, 39:53)
O vëllezër!
Sekreti i qetësisë së besimtarit qëndron në afërsinë me Allahun, në besimin në kader, në durim dhe në dhikër.
Ai që e njeh Zotin e tij, nuk e humb qetësinë, sado të trazuar të jenë rrethanat përreth tij.
Allahu na i mbushtë zemrat me sekînen e Tij,
me paqen që nuk e trazon frika e kësaj bote
dhe me shpresën që nuk shuhet kurrë.
Dua
Allahu ynë,
na bën prej atyre që gjejnë qetësi me përmendjen Tënde, na jep zemra të durueshme, gjuhë që të përmendin, dhe shpirt që kënaqet me kaderin Tënd.
Amin, ja Rabbi-l-alemin
/Hoxhë Ulvi Fejzullahu/
