Nga Robin Andersen
Profesoresh dhe autore amerikane
Vogëlushja palestineze Meryem Duwas, 9 vjeçe, peshonte 25 kg para luftës. Tani peshon vetëm 10 kg. (Agjencia Franceze)
Mediat kryesore duket se më në fund po zgjohen nga një gjumë 21-mujor pro-izraelit. Kjo vërehet qartë në gazetari të ndryshme perëndimore, përfshirë CNN dhe MSNBC. Në SHBA, kritikat ndaj Izraelit janë duke u shtuar si nga ligjvënësit ashtu edhe nga analistët politikë.
Madje edhe gazeta britanike e djathtë “Daily Express” botoi titullin:
“Për hir të mëshirës, ndalojeni këtë tani,” pranë një fotografie të një fëmije palestinez që po vdes nga uria. Artikulli theksonte se “ata që mbijetojnë në ferrin e Gazës, na mbulojnë të gjithëve me turp.”
Gazetari Matt Kennard shkroi në platformën X:
“Regjimi i holokaustit sionist humbi edhe mbështetjen e Daily Express.”
Plasaritje në narrativën mediatike pro-izraelite kanë nisur të shfaqen sa herë që Izraeli e ka përshkallëzuar vrasjen masive dhe spastrimin etnik. Por tani, bota po sheh javë pas jave imazhe të fëmijëve që janë bërë vetëm kockë e lëkurë, duke vdekur nga uria, pa asnjë rreze shprese.
Gazetarja e re palestineze 24-vjeçare, Hiba al-Muqaddama, ende banore e Gazës, thotë:
“Në Gaza, uria është bërë arma më e pamëshirshme e Izraelit më e dhimbshme se bombat. Nuk ekziston më fëmijëria.”
Çfarë është kjo dhimbje që shkakton uria?
Aktori dhe autori humanist Stanley Tucci, në librin e tij Taste (Shija), një kujtim për dashurinë ndaj ushqimit, shkruan:
“Publiku pëlqen t’i shohë njerëzit duke ngrënë ose pirë në ekran. Ka diçka thellësisht tërheqëse në këtë. Ato skena i bëjnë njerëzit më njerëzorë dhe na lejojnë të lidhemi me ta.”
Ky veprim bazik të hash është universalisht njerëzor. Prandaj, kur shohim dikë që i mohohet ky akt i thjeshtë, dhe sidomos kur ai është fëmijë, ndjejmë një tronditje në thellësi të qenies.
Ndryshe nga një sulm ajror, i cili ndodh papritmas, uria është dhimbje që vazhdon – viktima ende nuk ka vdekur, ende po vuan.
UNRWA ka thënë:
“Njerëzit në Gaza janë kufoma që ecin.”
Një mjek nga Gaza postoi një foto të një fëmije jashtëzakonisht të dobët dhe shkroi thjesht:
“Po vdesim urie.”
Dhe ata ende janë gjallë. Ende vuajnë.
Uria që na sheh drejt në sy
Këto pamje na detyrojnë të kërkojmë një zgjidhje. Na nxisin të kërkojmë dërgimin e menjëhershëm të ndihmës ushqimore.
Kjo është mënyra e vetme për të lehtësuar dhimbjen tonë përballë shkatërrimit të njerëzimit – një shkatërrim i qëllimshëm dhe i ngadaltë.
Por kjo ndjenjë publike është e kundërt me reagimin e atyre që qëllimisht shkaktojnë urinë, apo e atyre që i ndihmojnë në këtë akt.
Nuk është urrejtje personale, as antisemitizëm të thuash se udhëheqësit izraelitë që urdhërojnë urinë e qëllimshme kanë humbur çdo grimcë njerëzimi.
Që në fillim, ata deklaruan me zë të lartë se çfarë do të bënin dhe e kanë bërë vazhdimisht.
Gjuha e urrejtjes në zë të lartë
Ministri izraelit i Sigurisë Kombëtare, Itamar Ben-Gvir, deklaroi së fundmi:
“Nuk do të lejojmë të hyjë as edhe një gram ndihmë në Gaza derisa populli të përkulet dhe të lutet. Gaza duhet të rrafshohet me tokën. Nuk ka asnjë gjë të tillë si njerëz të pafajshëm.”
Këto deklarata, së bashku me ndihmën aktive të qytetarëve izraelitë që ndalojnë ndihmat në kufi, janë një tjetër goditje ndaj ndjenjave tona njerëzore.
Por ndërkohë, ndërgjegjja globale po zgjerohet
Nga Londra në Rio de Janeiro, nga Chicago në Bruksel, njerëzit protestojnë:
• Aktivistët ngrejnë flamuj palestinezë në opera, monumente dhe rrugë.
• Në Greqi, protestues ndalojnë anije turistike me izraelitë.
• Në Belgjikë, dy ushtarë izraelitë arrestohen për krime lufte.
Kris Smalls, aktivist amerikan dhe mbrojtës i të drejtave të punëtorëve, u arrestua dhe u dhunua nga ushtria izraelite pasi mori pjesë në një flotilje ndihmash drejt Gazës.
Francesca Albanese, raportuese e OKB-së, vazhdon të thotë të vërtetën.
Rashida Tlaib, deputete amerikane, kërkon ndalim të plotë të armëve për Izraelin dhe lirimin e Dr. Abu Safiyeh.
Edhe organizatat hezituese më parë, po zgjohen
Për herë të parë, organizata izraelite për të drejtat e njeriut B’Tselem publikoi një video të titulluar:
“Po na zhdukin tani.”
Organizata Doctors for Human Rights Israel deklaroi publikisht:
“Po, në Gaza po ndodh gjenocid.”
Ato iu bashkuan Amnesty International, Doctors Against Genocide, dhe të tjera.
Mediat: Nga shpërfillja te hipokrizia
Tani që CNN titullon:
“Palestinezët po vdesin urie ose vriten çdo ditë në përpjekje për të marrë ndihma – si arritëm deri këtu?”
një lexues replikoi me zemërim:
“Ju dhe kolegët tuaj që fshehët gjenocidin – jeni vetë përgjegjës!”
Edhe BBC tani raporton:
“Më shumë se 100 organizata paralajmërojnë: Uria masive po përhapet në Gaza.”
Sepse, siç thotë gazetari Owen Jones:
“Katastrofa që po gllabëron Gazën nuk mund të fshihet më.”
Ai shton me zemërim:
“Gazetarë, ju u paralajmëruat për 21 muaj. Kjo është faji juaj!”
Pse liderët perëndimorë flasin tani?
Disa prej tyre, si Keir Starmer, që e ndihmuan Izraelin që në fillim, tani flasin kundër tij. Pse?
Kritika është e nevojshme por siç thotë Max Blumenthal:
“Kjo nuk është pendesë morale, por larje imazhi.”
Është përpjekje për të shmangur akuzën e bashkëfajësisë.
Siç e përshkruan Omar El Akkad në librin e tij:
“Një ditë, të gjithë do të thonë se ishin kundër kësaj që nga fillimi.”
Por ata nuk ishin.
Dhe siç thotë Hiba al-Muqaddama:
“Ne nuk kemi nevojë për mëshirë. Ne kemi nevojë që të ushtrohet presion mbi ata që e pengojnë ushqimin. Ata që mund ta ndalin këtë urie, por nuk duan.”
Ky gjenocid përmes urisë nuk është vetëm një krim ndaj palestinezëve.
Është një krim ndaj të gjithë njerëzimit.
⸻
Shënim: Pikëpamjet e paraqitura në këtë artikull nuk përfaqësojnë domosdoshmërisht qëndrimin editorial të Kohaislame.com
