Mobilizimi masiv për Palestinën në të gjithë Italinë: “U Jemi vërtet mirënjohës!”
Nga Eman Abu Zayed, Al Jazeera
Të hënën e kaluar, isha në rrugë duke u përpjekur të kapja një sinjal interneti në Nuseirat, në qendër të Rripit të Gazës – diçka që është bërë pothuajse e pamundur në Gaza. Shtëpia jonë sapo ishte bombarduar për herë të tretë gjatë luftës, dhe ne ishim detyruar të largoheshim për herë të dhjetë. Sapo kisha humbur gjithçka edhe një herë.
Zemra ime ishte rënduar nga pikëllimi, dhe çdo gjë rreth meje më kujtonte humbjen që na kishte goditur.
Kur më në fund arrita të lidhesha, video, foto dhe mesazhe zanore nga Italia përmbytën telefonin tim. Pashë turma njerëzish që marshonin nëpër rrugë, duke valëvitur flamuj palestinezë dhe duke brohoritur së bashku për lirinë tonë. Pashë sheshe të mbushura me pankarta ku shkruhej “Ndalo Luftën” dhe “Palestinë e Lirë”, dhe fytyra që tregonin një përzierje zemërimi dhe shprese. Ata po përpiqeshin të na dërgonin një mesazh: Ne ju dëgjojmë, ne jemi me ju.
Ndjeva një gëzim të jashtëzakonshëm.
Ishte hera e parë që shihja protesta pro-palestineze në një shkallë dhe ndikim kaq të madh. Sindikatat e pavarura italiane kishin thirrur një grevë 24-orëshe, dhe italianët ishin përgjigjur masivisht. Në më shumë se 70 komuna italiane, njerëzit dolën në rrugë për të na treguar se u interesonte për Gazën, se mbështesnin kauzën tonë, se donin një fund të menjëhershëm të gjenocidit.
Ky nuk ishte një komb me shumicë myslimane apo arabe. Ishte një vend Perëndimor, qeveria e të cilit refuzon të njohë një shtet palestinez dhe vazhdon të mbështesë Izraelin. E megjithatë, populli italian doli për ne, për të shprehur solidaritetin e tij me ne.
Ky mobilizim tregon se solidariteti me palestinezët nuk është i kufizuar tek ata afër nesh ose nga e njëjta prejardhje kulturore, por shtrihet tek njerëz nga e gjithë bota, madje edhe në vende ku elitat politike vazhdojnë të mbështesin Izraelin.
Në Gaza, këto skena të solidaritetit italian u përhapën nga telefoni në telefon, duke sjellë një rreze shprese mes rrënojave, urisë dhe bombave. Njerëzit i përcillnin këto video në aplikacione bisedash, duke i parë me habi turmat italiane. Këto imazhe dhe pamje sollën buzëqeshje të rralla në shumë fytyra palestineze. Ndjenja se nuk jemi plotësisht të braktisur, se bota e jashtme po mobilizohet për të ndalur luftën, filloi të ndihej.
Gjatë javës së kaluar, kam ndjekur gjithashtu nga afër Flotiljen Sumud që po shkon drejt Gazës. Qeveria italiane ushtroi presion të madh mbi delegacionin prej 50 qytetarësh italianë që të hiqnin dorë. Shumica prej tyre refuzuan dhe tani janë në bord të anijeve të ndryshme që po vijnë drejt nesh.
Kam mundur të komunikoj edhe me disa gazetarë italianë në bordin e anijes, të cilët ndanë me mua fjalë plot inkurajim dhe shpresë, duke na siguruar se nuk jemi vetëm dhe se ka nga ata që vazhdojnë të luftojnë për ne, pavarësisht distancave dhe sfidave.
Protestat dhe flotilja nuk kanë qenë e vetmja rreze shprese nga Italia që më ka arritur. Në qershor, pasi lexuan disa nga artikujt e mi, dy italianë – Pietro dhe Sara – dhe Fadi, një palestinez që jeton në Itali, më kontaktuan.
Mbështetja e tyre nuk u kufizua në fjalë; ajo ishte e prekshme. Ata më ndihmuan të ndaja shkrimet e mia në mënyrë që të arrinin më shumë njerëz. Ata gjithashtu më kontrollonin vazhdimisht, duke pyetur për mua dhe familjen time, dhe duke më dërguar mesazhe plot shpresë dhe inkurajim.
Në gusht, me ndihmën e miqve të mi, arrita të publikoja historinë time personale në gazetën italiane Il Manifesto, duke ndarë vuajtjen dhe qëndrueshmërinë tonë me mijëra lexues.
Para luftës, nuk dija shumë për Italinë. Dija se ishte një vend i bukur me një histori interesante dhe njerëz miqësorë. Por asnjëherë nuk prisja të shihja italianët duke u mobilizuar për Palestinën, duke dalë në rrugë në numër të madh në mbështetjen tonë.
Sot, ndiej admirim dhe vlerësim për popullin italian. Pjesëmarrja e tyre në protesta, mbështetja e tyre personale dhe roli i tyre në iniciativa si Flotilja Sumud më kanë bërë vërtet të ndiej se kauza jonë nuk është e largët nga zemrat e njerëzve në mbarë botën, se solidariteti ndërkombëtar nuk janë vetëm fjalë, por veprime reale.
Shpresoj të shoh protesta të ngjashme në vende të tjera, të ndiej se pjesa tjetër e botës vërtet i sheh vuajtjet tona dhe mbështet të drejtën tonë për jetë, liri dhe dinjitet.
Popullit italian – dhe të gjithë të tjerëve që mobilizohen për Gazën, dua të them: Ne ju shohim, ne ju dëgjojmë, ju na mbushni zemrat me gëzim. /Tesheshi.com/
*Eman Abu Zayed është shkrimtare palestineze nga Gaza
