Njëra nga motrat tregon:
Kujtoj disa ditë të hershme që i kalova në Damask, dhe kujtoj një fqinje timen atje.
Sa herë që i trokisja derën në mëngjes për t’i thënë:
“Hajde, pi një filxhan kafe”, ajo menjëherë merrte shaminë dhe çelësin, hynte e thoshte:
“Ku është kafeja? Se s’kam kohë!”
E ziej kafen shpejt dhe pimë bashkë.
Pastaj ngrihej e thoshte: “S’kam kohë!”
Çuditesha çdo ditë, çdo herë, sepse e ftoja shpesh unë isha plakur dhe jetoja vetëm.
Dhe çudia më e madhe ishte se ajo ishte më e madhe në moshë se unë, dhe nuk kishte tjetër përveç burrit të saj të moshuar.
Gjithmonë vinte pak dhe kthehej, duke u justifikuar: “S’kam kohë!”
Ndonjëherë shkoja unë te ajo.
Ajo buzëqeshte e më thoshte: “Hyr! Po e ziej kafen, se s’kam kohë!”
Unë çuditesha akoma më shumë, sepse nuk shihja se çfarë e zinte aq shumë.
Pija kafen dhe kthehesha shpejt, nga frika mos e bezdisja.
Një ditë i thashë me shaka:
“Do doja të më merje me punën tënde, që të mos kem as unë kohë si ti!”
Fytyra e saj u ndriçua nga gëzimi dhe tha:
“Që prej kohësh e prisja këtë kërkesë nga ti! Nesër e nisim punën bashkë, nëse do Zoti.”
Të nesërmen erdha në mëngjes. Pimë kafen dhe ajo tha:
“Nuk kemi kohë!”
Solli dy Kuranë dhe tha:
“Hajde, të lexojmë një ajet, ta kuptojmë dhe të pyesim veten: ku jemi ne nga kjo fjalë e Zotit?”
U shtanga…
Kuran? Ajet? Të meditojmë?
Ku isha unë deri tani?
Ky ishte sekreti yt, moj fqinje e dashur?
Ky ishte “nuk ke kohë”?
Ajo buzëqeshi dhe tha:
“Po, nuk kemi më kohë! Po garojmë me kohën, me jetën dhe me sekondat tona para se ajo të na kalojë dhe të zgjohemi në një varr të errët që ndriçohet vetëm nga drita e Kuranit, nga sinqeriteti me fjalën e Zotit dhe nga mbushja e kohës me vepra të mira.”
Ah… Në atë çast ndjeva se isha plakur shumë, dhe se me të vërtetë nuk kisha më kohë.
E ndjeva dorën time sikur po kapte buzën e varrit ndërsa e shikoja brenda.
Ndjeva rrahjet e zemrës që po numëroheshin!
E mora Kuranin me etje, piva prej tij, dhe etja s’më mbaroi kurrë.
O shpirti im! Sa më ke larguar nga fjala e Zotit tim!
Do të garoj me kohën, me jetën, me vdekjen!
Mbaroi tregimi!
Më falni… se nuk kam kohë!
Lusim Zotin të na ndihmojë të shfrytëzojmë kohën tonë në bindje ndaj Tij dhe në afrimin me Të para se të vijë vdekja dhe udhëtimi drejt botës tjetër.
E lusim Atë për një përfundim të mirë.
(Ndajeni tregimin, që të përhapim të mirën dhe të zgjojmë ndonjë të pavetëdijshëm sepse, vërtet, nuk kemi kohë.)
Allahu im, dërgo paqe e bekime mbi Muhamedin, familjen e tij, shokët e tij, mbi të gjithë profetët dhe të dërguarit e Tu, dhe mbi ata që i ndjekin deri në Ditën e Gjykimit.
