Më 18 mars 2019, pas namazit të ikindisë, po dilja nga xhamia i qetë, pa e ditur se një gur i vogël do të ndryshonte gjithë jetën time.
Një hap i paqëndrueshëm, një moment i pavëmendshëm… dhe këmba ime u thye.
Në spital, pas radiografisë, mjeku më tha me qetësi:
“Këmbën do ta mbash në allçi për një muaj e gjysmë, ndoshta dy.”
U trondita! Si mund të ndodhë kjo nga një gur i vogël? Nuk rashë, nuk më përplasi makinë thjesht një gur nën këmbë.
Por ajo çast i vogël u bë fillimi i një zinxhiri të gjatë reflektimesh dhe mësimesh.
Zbulimi i bekimeve të padukshme
Në ditët që pasuan, fillova të kuptoj për herë të parë sa shumë i detyrohem këmbëve të mia.
Çdo hap, çdo lëvizje, çdo ecje që dikur ishte e zakonshme, tani ishte një betejë.
Shkuarja në tualet u bë një mision që kërkonte planifikim dhe guxim.
Abdesi, falja, madje edhe qëndrimi gjithçka kërkonte mund e përpjekje.
Në mëngjesin e parë pas aksidentit rashë në banjë. Ishte një rrëzim i frikshëm një hap më tutje, mund të mos isha më këtu.
Aty kuptova sa i brishtë është njeriu dhe sa i madh është Zoti që na mbron në çdo çast.
Varësia dhe Përulësia
Nuk mund të qëndroja më vetëm. Kisha nevojë për ndihmë në çdo gjë.
Familja ime nuk mund të dilte nga shtëpia pa menduar për mua.
Tualeti dukej i largët, kuzhina si në një kontinent tjetër.
Aty ndjeva, për herë të parë, si ndihet një i moshuar, një i sëmurë, një njeri që pret dikë t’i japë dorën.
Një gur i vogël nën këmbën time ndaloi gjithë jetën time.
Dola në mëngjes duke ecur mbi këmbët e mia; u ktheva në mbrëmje i mbajtur mbi supe nga miqtë e mi.
Kur sprovimi bëhet mësim
Pas disa javësh, ndjeva një dhimbje të fortë në pulpën e këmbës së dëmtuar.
Në spital u diagnostikua mpiksje gjaku një ndërlikim që ndodh nga mungesa e lëvizjes.
U desh të më shtronin në kujdes intensiv. Një kollë e thjeshtë shkaktoi frikën se mpiksja kishte prekur mushkëritë.
Aty, midis pajisjeve dhe tingujve të aparaturave, kuptova se jeta është fije e hollë e varur mes frymës dhe mëshirës hyjnore.
Në ato orë, mendja më mbushi me një mendim të vetëm:
“Sa e madhe është bekimi i ‘të qenit mirë’.
Sa i madh është ‘zakonisht jam mirë’!”
Jeta në Spital – një botë e heshtur
Në kujdes intensiv, shihja njerëz që jetonin ndërmjet jetës dhe vdekjes.
Fytyra të zbehta, sy që prisnin lajme, trupa që vareshin nga tela e aparate.
Çdo shtrat mbante një histori një ëndërr të prishur, një shpresë të pashuar.
Në spital kuptova se njerëzit ndahen në dy botë:
të sëmurët, që presin të kthehen në jetën e tyre,
dhe punonjësit, për të cilët sëmundja është vetëm një punë, një turn që mbaron me orën.
Aty mësova dhembshurinë e vërtetë:
kur i ndien në lëkurë dhimbjet e atyre që jetojnë me ilaçe e shiringa çdo ditë.
Rimëkëmbja – rrugë drejt mirënjohjes
Më në fund, lajmi i mirë: mpiksja nuk kishte prekur mushkëritë.
Por këmba ende ishte e thyer dhe nuk mund të vihej sërish në allçi. Shërimi do të zgjaste më shumë.
Këmba më fryhej, muskujt shuheshin, dhe trupi im po mësohej me dhimbjen.
Lexoja shpesh: “Njeriu është i dobët.”
Por atë ditë e ndjeva vërtet në trup e shpirt.
Një plagë e vogël mund të hapë një zinxhir dobësish të pafund.
Kuptimi i “të qenit mirë”
Në çdo fotografi të vjetër ku shihja veten duke ecur, më kujtohej madhështia e fjalës “jam mirë”.
Dikur e merrja si diçka të zakonshme. Tani e kuptoj se e zakonshmja është mrekulli.
“Mos u mëso me begatinë aq sa ta harrosh që është begati.”
Kështu e përjetova fjalën e Zotit:
“Nëse përpiqeni t’i numëroni mirësitë e Allahut, nuk do t’i numëroni dot kurrë. Vërtet, njeriu është i padrejtë dhe mosmirënjohës.”
Përfundimi: Falënderim dhe Lutje
Kalova më shumë se një muaj e gjysmë pa prekur ballin në sexhde.
Lutesha në shtrat, shpesh me lot, duke ëndërruar ditën kur do të falem sërish si dikur.
E di që ky tregim do ta prekë nënën time ndoshta do të qajë kur ta lexojë sepse shumë nga dhimbjet i kam fshehur që të mos mërzitet.
Por dua ta përfundoj me fjalët që më shoqëruan në çdo moment:
“O Zot, më jep shërim që nuk lë pas sëmundje. O Zot, më jep durim dhe më bëj mirënjohës për çdo hap që mund të hedh.”
