Gazeta hebraike Haaretz publikoi një artikull të studiuesit Dimitri Shumsky, me titull “Atentatet e pamenda dhe lufta e përhershme”, në të cilin ai paraqet një kritikë të ashpër ndaj politikës së atentateve të ndjekur nga shteti i Izraelit. Sipas tij, kjo politikë prodhon rezultate të kundërta me synimet e saj, duke i forcuar kundërshtarët në vend që t’i dobësojë.
Autori vlerëson se parashikimet e niveleve politike dhe të sigurisë në Izrael gabuan kur supozuan se eliminimi i udhëheqësve iranianë do të çonte në rrëzimin e regjimit ose në shpërthimin e një kryengritjeje të brendshme kundër tij. Përkundrazi, sipas tij, rezultatet ishin krejtësisht të kundërta: atentati ndaj Udhëheqësit Suprem të Iranit forcoi kohezionin e brendshëm, bashkoi radhët e regjimit dhe i dha atij një shtysë të re politike e fetare.
Artikulli thekson se Izraeli e ka neglizhuar dimensionin doktrinar të mendimit shiit, në të cilin konceptet e dëshmorisë (shehadetit) dhe martirizimit (mazllumisë) zënë një vend qendror. Për këtë arsye, atentati ndaj udhëheqjes iraniane u shndërrua në një faktor mobilizues për opinionin publik, në vend që të shërbente si një hyrje drejt rrëzimit të regjimit.
Autori kritikon gjithashtu atë që e quan “verbëri strategjike” brenda establishmentit izraelit të sigurisë. Sipas tij, përvoja me lëvizjet palestineze dhe libaneze të rezistencës ka dëshmuar se politika e atentateve të përqendruara nuk ka arritur efektin e dëshiruar të parandalimit, por, përkundrazi, ka kontribuar në forcimin e vendosmërisë për rezistencë, në ngritjen e moralit dhe në nxjerrjen e udhëheqësve të rinj, shpesh edhe më të vendosur se paraardhësit e tyre.
Ai shton se Izraeli vazhdon ta përsërisë të njëjtën qasje, ndonëse është i vetëdijshëm se eliminimi i udhëheqësve nuk i jep fund konfliktit. Përkundrazi, sipas tij, kjo shpesh u jep kundërshtarëve legjitimitet më të madh dhe forcon mbështetjen popullore për ta, gjë që ai e konsideron një nga dështimet më të mëdha të mendimit strategjik izraelit.
Në një pjesë tjetër të artikullit, Shumsky argumenton se kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu nuk e sheh luftën si një mjet për arritjen e objektivave të caktuara politike, por synon ta shndërrojë atë në një gjendje të përhershme të qeverisjes së shtetit. Ai sjell si shembull deklaratat e Netanyahut për “fitoren absolute”, duke argumentuar se ky slogan shërben për të justifikuar vazhdimin e luftës pa një perspektivë reale për përfundimin e saj.
Artikulli vëren gjithashtu se ekzistenca e kundërshtarëve të fortë i shërben, sipas autorit, agjendës politike të Netanyahut, pasi i mundëson atij të justifikojë vazhdimin dhe zgjatjen e luftës. Kjo, sipas artikullit, i ngjan politikës që në të kaluarën lejoi forcimin e Hamasit, të cilin disa zyrtarë izraelitë e kishin konsideruar në etapa të caktuara si një “aset strategjik” për dobësimin e Autoritetit Palestinez, përpara se kjo politikë të kthehej kundër vetë Izraelit.
Në përfundim, autori arrin në përfundimin se politika e atentateve nuk i ka realizuar objektivat e saj strategjike, as në përballjen me lëvizjet palestineze të rezistencës dhe as në konfliktin me Iranin. Përkundrazi, sipas tij, ajo është shndërruar në një mjet që thellon konfliktet dhe zgjat luftërat, në vend që t’u japë fund atyre.
Sipas vizionit të autorit, rreziku më i madh për Izraelin nuk buron vetëm nga kundërshtarët e jashtëm, por edhe nga udhëheqja e tij politike, e cila vazhdon ta menaxhojë konfliktin me logjikën e luftës së përhershme, duke rrezikuar sigurinë dhe stabilitetin e shtetit në planin afatgjatë.
Burimi: Gazeta hebraike Haaretz, artikull i studiuesit Dimitri Shumsky, me titull: “Atentatet e pamenda dhe lufta e përhershme”.
