✍️ Shkruar nga një prej nxënësve dhe shoqëruesve të tij për rreth pesëmbëdhjetë vite
Kur m’u kërkua të shkruaj për mësuesin dhe babain tim, imamin, profesorin doktor Emin Haxhi Muhamed Ahmed, më ndjeva sikur po qëndroja buzë një deti të thellë që s’i gjendej fundi dhe as që mund të matesh me sy. Mendova me vete: Për çfarë të flas më parë? Për dijen e tij që derdhej si lumenj në gjokset e nxënësve të tij? Apo për gjoksin e tij të gjerë që përfshinte të afërmin dhe të largëtin, nxënësin dhe kundërshtarin?
A t’ju flas për turpin e tij që e mbulonte sikur të ishte thurur nga drita? Apo për shoqërinë e tij të ëmbël, që kushdo që e ulej me të, e donte; dhe kushdo që e njihte, e respektonte edhe më shumë?
Apo për atë hijeshi e peshë që e mbështillte? Se kur e shihje nga larg e ndjeje respektin për të, por kur e shoqëroje nga afër, e doje.
Kam pasur shoqëri me sheikun, Allahu e mëshiroftë, për rreth pesëmbëdhjetë vite, në të cilat kam jetuar me të momente të paharrueshme, në mësimet e tij dhe në ndejat e tij, në shtëpinë e tij dhe në vizitat e tij. E kam parë në çdo gjendje dhe nuk e kam parë asnjëherë përveçse me moral të lartë, fytyrë të buzëqeshur dhe përkushtim të sinqertë ndaj njerëzve me zemrën dhe fytyrën e tij.
🌿 E pashë imamin në pamjen dhe sjelljen e tij – jo vetëm në dijen e tij
Ai ishte – me të vërtetë – imam në dije, në jurisprudencë, në shkrime të shumta, i palodhur në mësimdhënie, i pandalur në shkrim, duke e kërkuar shpërblimin te Zoti i tij, i duruar në barrët e rrugës. Por ai nuk ishte vetëm dijetar, ai ishte një shkollë e tërë: në dije, në edukatë, në turp, në përulësi, në mëshirë dhe në urtësi.
Ka qenë kryetar i mëparshëm i Lidhjes së Dijetarëve Myslimanë, profesor në Universitetin Umm al-Qura dhe në Universitetin Ndërkombëtar të Afrikës, dijetar i njohur për qëndrueshmërinë dhe metodologjinë e tij. Megjithatë, ai ishte asket, adhurues, i sinqertë në fjalë dhe premtim, i përkushtuar ndaj së mirës, nuk pranonte të kalonte asnjë moment pa dobi apo bekim.
🕊️ Ishte një baba… jo vetëm një sheik
E kam parë se si i trajtonte nxënësit e tij si një baba që kujdeset për fëmijët e vet: me përkujdesje, dhembshuri, përkujdesje të vazhdueshme deri në detaje. Më telefononte për të pyetur për gjendjen time, për prindërit dhe familjen time – dhe këtë e bënte me dhjetëra të tjerë. I mbante mend emrat e tyre, kujdesej për gjendjen e tyre, i ndihmonte dhe ishte i dhembshur me ta.
Ishte, Allahu e mëshiroftë, shërbyes nga natyra, ndërmjetësues i madh, përdorte pozitën e tij për të ndihmuar të tjerët, i sjellshëm në shoqëri, bujar në shpirt, i përulur pa asnjë madhështi apo sjellje të imponuar. Kujdesej për studentët, veçanërisht për ata afrikanë dhe aziatikë, saqë u bë si një baba i vërtetë për ta në mërgim – u hapte derën e shtëpisë, i përfshinte në lutjet e tij dhe kujdesej për ta personalisht.
🍃 I përkushtuar ndaj nënës, i lidhur me të afërmit, besnik ndaj shokëve
E pashë si sillej me nënën e tij – Allahu e mëshiroftë – dhe ishte një mësim i heshtur në respektin ndaj prindit, i paharrueshëm. E pashë si i vizitonte shokët dhe kolegët e vjetër që i kishte njohur që nga koha e studimeve apo fillimet e punës – nuk i ndërpriste, nuk u ngrihej mbi ta dhe nuk i harronte. Pashë se si i nderonte mysafirët dhe sakrifikonte më shumë sesa mundësitë e tij për t’i nderuar ata – kur hyje në shtëpinë e tij, ndiheshe sikur të ishe në shtëpinë tënde, jo në shtëpinë e një sheiku të respektuar.
✊ Këshillues i drejtë ndaj sundimtarëve, asket ndaj botës së tyre
Dëshmoj – dhe betohem – se nuk e kam parë kurrë të jetë lakmitar për poste apo pozitë, megjithëse shumica e përgjegjësve dhe udhëheqësve e njihnin, e nderonin dhe e donin. Ishte këshillues i sinqertë, nuk kishte frikë nga kritikat kur thoshte të vërtetën për hir të Allahut, urdhëronte për të mirë dhe ndalonte nga e keqja, përballej me ta me të drejtën, me edukatë dhe guxim, i qartë, jo i lajkatues, i përkushtuar ndaj së mirës dhe jo ndaj afërsisë.
📖 Gjurmë të përhershme dhe një jetë që mbetet në zemrat e njerëzve
Sheiku – Allahu e mëshiroftë – la më shumë se dyqind libra dhe trajtesa, të gjitha dëshmi për thellësinë e dijes së tij, pastërtinë e kuptimit dhe origjinalitetin e metodës. Por ai – në mendimin tim – la diçka edhe më të madhe: një jetë të gjallë në zemrat e atyre që e njohën, mësime të heshtura në sjelljen e atyre që u edukuan prej tij, dhe qëndrime të paharrueshme në fushën e jetës.
Ai u largua – sheiku ynë Emin Haxhi – pasi e mbushi jetën e tij me dije, mirësi, durim dhe përpjekje për fjalën e mirë.
🕯️ Lamtumirë, sheiku ynë…
Sot umeti humbi një dijetar të devotshëm, një edukator të rrallë, një baba, mësues dhe njeri me moral të lartë. Ai ishte – Allahu e mëshiroftë – një det i thellë pa fund, një thesar i thirrjes islame, dhe një shembull praktik i dijetarit veprues.
O Zot, Ti që nuk e humbet shpërblimin e mirë, dhe që nuk të fshihet asgjë e drejtë, mëshiroje robin tënd Emin Haxhi Muhamed Ahmed, fale, lartësoje gradën e tij në Illijjin dhe jepi Firdeusin e lartë bashkë me pejgamberët, të sinqertët, dëshmorët dhe të mirët.
O Allah, mos na privo nga shpërblimi i tij, mos na sprovo pas tij, na fal neve dhe atë – vërtet Ti je Falës e Mëshirues.
Ne jemi të Allahut dhe tek Ai do të kthehemi.
✍🏻 Shkruar nga nxënësi i tij dashamirës: Ibrahim bin Mehdi
në ditën e vdekjes së sheikut, më 6 Dhul Hixhe 1446 h.
Allahu e mbuloftë me mëshirën e Tij dhe e shpërbleftë për umetin me shpërblimin më të mirë.
