Ka etapa në jetën e kombeve ku besimtarit nuk i kërkohet të ndryshojë realitetin me dorën e tij, por të ruajë zemrën nga thyerja, besimin nga lëkundja dhe bindjen nga zbehja. Në etapa të tilla kanë ardhur suret Junus dhe Hud: jo për të të treguar për përplasjen e shpatave apo për zgjerimin e shtetit, por për qëndrueshmërinë kur horizonti ngushtohet, për mbështetjen tek Zoti kur para syve nuk sheh veçse pak shkaqe për fitore, dhe për sigurinë e besimit kur e pavërteta duket sikur është përhapur në tokë.
Në suren Junus thuhet:
“Dhe duro derisa Allahu të gjykojë, sepse Ai është Gjykatësi më i mirë.”
Ndërsa në suren Hud:
“Dhe duro, sepse Allahu nuk e humb shpërblimin e bamirësve.”
Sikur durimi të jetë ura me të cilën kalon periudhën e dobësisë pa e humbur veten. Këtu nuk bëhet fjalë për durimin e të pafuqishmit, por për durimin e atij që është i bindur se gjykimi ende nuk është dhënë, se skena ende nuk është përfunduar dhe se ajo që sheh sot nuk është fundi i historisë.
Sura Hud zbriti në një kohë kur sprova mbi Profetin ﷺ ishte rënduar shumë, në vitin e pikëllimit, pasi ai kishte humbur ata që e mbështesnin: bashkëshorten e tij Khadixhen dhe xhaxhain e tij Ebu Talibin. U shtuan edhe format e dëmtimit ndaj tij, dhe kjo sure erdhi jo për t’ia lehtësuar detyrën, por për ta forcuar në të.
Nuk i tha se rruga është e lehtë, por i tha se rruga është një dhe në të kanë ecur para tij Nuhu, Hudi, Salihu, Ibrahimi, Luti, Shuajbi dhe Musa – paqja qoftë mbi ta – dhe të gjithë duruan derisa erdhi urdhri i Allahut.
Prandaj urdhri hyjnor:
“Qëndro drejt ashtu siç je urdhëruar, ti dhe ata që janë penduar me ty, dhe mos e tejkaloni kufirin.”
pati ndikim të madh tek Profeti ﷺ. Madje ai tha, kur Ebu Bekri e pyeti pse i ishin shfaqur thinjat kaq shpejt:
“Më kanë thinjur surja Hud dhe motrat e saj.”
Qëndro drejt… ashtu siç je urdhëruar.
Jo sipas rrethanave, jo sipas balancave që imponohen, jo sipas asaj që i kënaq njerëzit, por sipas asaj që të ka urdhëruar Zoti yt. Ky është pesha e vërtetë, sepse drejtësia nuk është një moment entuziazmi, por një përkushtim i vazhdueshëm, një vetëkontroll i përhershëm dhe qëndrim brenda kufijve të Allahut në fshehtësi dhe në publik.
Në këtë sure përsëritet shpesh fjala “urdhri”:
“Derisa erdhi urdhri Ynë dhe shpërtheu furra”,
“Dhe kur erdhi urdhri Ynë, Ne e shpëtuam Hudin dhe ata që besuan me të”,
“Kur erdhi urdhri Ynë, Ne e shpëtuam Salihun”,
“Me të vërtetë ka ardhur urdhri i Zotit tënd”,
“Askush nuk të shpëton sot nga urdhri i Allahut përveç atij që Ai e mëshiron”.
Sikur sureja të dojë të mbjellë në zemrën tënde se kufiri mes shkatërrimit dhe shpëtimit nuk është forca apo zgjuarsia, por ardhja e urdhrit të Allahut. Kur vjen urdhri i Tij, askush nuk mund ta pengojë. As kështjellat, as malet dhe as hyjnitë që njerëzit pretendojnë se i ndihmojnë.
Një mal i madh nuk të mbron nga urdhri i Allahut, ndërsa një anije prej dërrasash të shpëton me urdhrin e Allahut, sepse gjithçka është në dorën e Tij.
Pastaj sureja të tregon për shkatërrimin e popujve të mëparshëm, jo si histori për argëtim, por për të vendosur një ligj që nuk ndryshon: se qytetërimi, kur zhvishet nga besimi, rrëzohet; dhe se forca, kur ndahet nga njëshmëria e Zotit, bëhet shkak për shkatërrim.
Populli Ad tha:
“Kush është më i fortë se ne?”
por i erdhi ajo që nuk e prisnin.
Populli Themud mohoi dhe vrau devenë.
Populli i Lutit këmbënguli në shthurje.
Populli i Shuajbit mashtronte në peshë dhe matje.
Pastaj erdhi urdhri i Allahut dhe çdo herë përsëritet:
“Ne nuk i bëmë padrejtësi atyre, por ata i bënë padrejtësi vetes.”
Mesazhi është i qartë: Allahu nuk i bën padrejtësi askujt. Padrejtësia fillon nga zemrat kur mohojnë, kur ndjekin çdo tiran kokëfortë dhe kur anojnë nga e pavërteta.
Prandaj vjen paralajmërimi i qartë:
“Mos u mbështetni tek ata që bëjnë padrejtësi, që të mos ju prekë zjarri.”
Vetëm prirja apo animi ndaj tyre mjafton që njeriu të marrë pjesë nga pasojat e padrejtësisë.
Pastaj sureja përfundon me një ajet që përmbledh metodën dhe besimin:
“Allahu i di të fshehtat e qiejve dhe të tokës dhe tek Ai kthehet çdo çështje. Prandaj adhuroje Atë dhe mbështetu tek Ai. Zoti yt nuk është i pavëmendshëm ndaj asaj që bëni.”
Nëse e fshehta është tek Ai dhe çdo çështje kthehet tek Ai, atëherë nuk të mbetet veçse ta adhurosh dhe të mbështetesh tek Ai. Edhe nëse vonohet çlirimi, edhe nëse nata zgjat, sepse ai që mbështetet tek Allahu ia dorëzon Atij të fshehtën dhe është i kënaqur me caktimin e Tij.
Ndërsa në suren Junus përforcohet i njëjti kuptim:
“Dhe duro derisa Allahu të gjykojë.”
Gjykimi është i Allahut, përfundimi është i Allahut dhe fitorja është e Allahut. Në kohë krizash nuk kërkohet që të shohësh fundin, por të besosh se ai ka një Zot që nuk e humb shpërblimin e bamirësve.
Përfundimi… a e dëgjon?
Përfundimi është për të devotshmit.
Allahu nuk të premtoi një fillim pa dhimbje apo një rrugë pa sprova, por të premtoi se fundi nuk është për të pavërtetën dhe se ai që qëndron drejt siç është urdhëruar dhe duron për hir të Allahut do të ketë lumturinë në botën tjetër.
Sureja Hud nuk është vetëm sure historish, por një sure që të mëson të qëndrosh drejt kur të tjerët lëkunden, të jesh i durueshëm kur të tjerët dëshpërohen dhe të mbetesh besnik ndaj njëshmërisë së Zotit kur fuqia e përkohshme të tundon.
Prandaj ajo e thinji Profetin që mbante amanetin më të madh, sepse i kujtoi madhështinë e përgjegjësisë dhe peshën e qëndrueshmërisë deri sa të vijë urdhri i Allahut.
Nëse gjoksi yt ngushtohet, nëse përreth teje shtohen pamjet e së pavërtetës dhe pyet kur do të vijë çlirimi, lexo:
“Qëndro drejt ashtu siç je urdhëruar.”
dhe
“Duro derisa Allahu të gjykojë.”
Allahu ju ruajt dhe na forcoftë të gjithëve në të vërtetën derisa ta takojmë Atë.
