Ushtria izraelite njoftoi sot, të premten, se ka vrarë Jahja Seid Muhamed Hamdanin, të cilin e identifikon si komandant në njësitë elitare të Brigadave el-Kasam, duke e akuzuar se ka udhëhequr betejën e Re’imit.
Nëse është e saktë që Jahja Hamdani ishte komandanti i kësaj beteje – duke pasur parasysh se Brigadat el-Kasam nuk kanë bërë publike emrat dhe detyrat e komandantëve të tyre në terren – atëherë ai do të konsiderohej udhëheqësi i një prej betejave më të rëndësishme në historinë e konfliktit.
Baza ushtarake Re’im është selia e Divizionit të Gazës të ushtrisë izraelite. Ky divizion është përgjegjës për operacionet në Rripin e Gazës dhe gjithashtu për komunikimin me komandën qendrore të ushtrisë izraelite në kompleksin ushtarak Kirja në Tel Aviv. Marrja nën kontroll e kësaj baze nënkuptonte, sipas autorit të tekstit, verbimin e plotë të komandës ushtarake izraelite ndaj zhvillimeve në zonat përreth Gazës dhe pamundësinë për të krijuar një tablo të qartë të situatës. Gjithashtu, kur një ushtri detyrohet të luftojë për të mbrojtur selinë, bazën dhe ushtarët e saj, nuk mund të dërgojë përforcime për mbrojtjen e bazave të tjera, kibuceve apo vendbanimeve. Sipas tekstit, kjo është pikërisht ajo që ndodhi.
Sipas këtij rrëfimi, Izraeli ende nuk e kishte kuptuar se çfarë po ndodhte dhe pse Hamasi kishte lëshuar breshëritë e raketave në mëngjesin e së shtunës, më 7 tetor, kur rojet e bazës së Re’imit u përballën papritur me rreth 30 luftëtarë të Hamasit, të cilët rrethuan bazën. Vetëm 15 minuta kaluan nga breshëria e parë e raketave deri në mbërritjen e tyre në bazë. Ndërsa marrja nën kontroll e bazës – pra neutralizimi i Divizionit të Gazës – zgjati rreth 60 minuta, sipas hetimeve paraprake të publikuara nga ushtria izraelite.
Sipas tekstit, luftëtarët e Brigadave el-Kasam arritën të depërtonin në bazë dhe të përlesheshin me oficerë dhe ushtarë izraelitë në disa pika të saj, veçanërisht në sheshin qendror. Pas një kohe të shkurtër, flamuri izraelit u ul nga baza dhe, në vend të tij, u ngrit flamuri i Hamasit.
Po sipas këtij rrëfimi, luftëtarët e el-Kasamit bllokuan rrugët brenda bazës dhe ato që të çonin drejt saj. Në rrugën kryesore, ata zunë pozicione pranë kryqëzimit kryesor dhe hapën zjarr ndaj përforcimeve që vinin nga zona të tjera. Brenda bazës, thuhet se u dogjën disa dhoma operacionesh, ndërsa të tjera mbetën të paarritshme. Komanda e divizionit u rrethua brenda bazës dhe infrastruktura operative u godit me predha mortajash, të cilat luftëtarët i kishin sjellë me vete.
Përforcimet e para ushtarake izraelite mbërritën në bazë në orën 11:00, por nuk arritën ta vendosnin nën kontroll situatën. Përforcime të tjera mbërritën në orën 13:00, por edhe ato nuk arritën ta përfundonin betejën.
Pas disa orësh luftimesh, sipas tekstit, luftëtarët e el-Kasamit u barrikaduan në sallën e sportit pranë dhomës së komandës së të gjithë frontit. Aty, komandanti izraelit i njësisë së gjurmuesve, Mundhir el-Aramsha, thirri aviacionin ushtarak izraelit për të bombarduar sallën, ku ishin strehuar luftëtarët e el-Kasamit.
Sipas këtij rrëfimi, Izraelit iu deshën rreth 13 orë luftime të pandërprera dhe të ashpra për të rimarrë kontrollin e bazës, ndërkohë që një pjesë e luftëtarëve të Brigadave el-Kasam arriti të tërhiqej drejt Gazës, duke marrë me vete një numër të madh pengjesh.
