Në historinë islame, emri i Hafsa bint Umer qëndron përkrah grave më të ndritura të Profetit ﷺ. Ajo nuk ishte thjesht bija e Umer ibn Hattabit – njeriut të hekurt dhe halifit të dytë të muslimanëve – por edhe një grua me personalitet të fortë, e përkushtuar në adhurim dhe e rritur në një mjedis ku besimi dhe guximi shkonin krah për krah.
Hafsa lindi pesë vite para shpalljes profetike, në një kohë kur Meka po përgatitej për ndryshimet e mëdha që do të sillte Islami. Jeta e saj ndryshoi rrënjësisht kur, në vitin e tretë pas Hixhretit, ajo u martua me të Dërguarin e Allahut ﷺ dhe hyri në mesin e grave të tij, duke u bërë një nga Nënat e Besimtarëve.
Ajo u dallua për një gjë të veçantë: ishte e njohur për namazet e shumta dhe për agjërimin e rregullt. Besimi për të nuk ishte thjesht një ritual, por një stil jete. Ky përkushtim i madh bëri që edhe Profeti ﷺ ta vlerësonte thellësisht. Madje, kur ndodhi një moment i vështirë mes tyre dhe Profeti ﷺ e kishte ndarë, engjëlli Xhibril zbriti me një porosi të jashtëzakonshme:
“Ktheje Hafsën, sepse ajo është agjëruese, adhuruese dhe do të jetë bashkëshortja jote në Xhenet.”
Këto fjalë janë dëshmi se Hafsa nuk ishte vetëm një figurë historike, por një grua e përjetësuar në kujtesën e besimit për devotshmërinë e saj.
Ajo jetoi gjatë, deri në vitin 45 hixhri, dhe u nda nga kjo botë në muajin Sha’ban. Historia e saj mbetet një thirrje për gratë dhe burrat e çdo kohe: forca e vërtetë nuk qëndron vetëm te lidhjet familjare apo statusi shoqëror, por te përkushtimi ndaj Zotit, te qëndrueshmëria në vështirësi dhe te një zemër që nuk lodhet duke kërkuar afërsinë me Krijuesin.
Hafsa bint Umer është një shembull i gjallë se si një grua mund të jetë njëkohësisht e fortë, e ditur dhe e përkushtuar, duke lënë pas një trashëgimi që frymëzon brez pas brezi.
