Rami Abu Zubeida
Ndërsa qielli i Gazës përvëlohet pa pushim nga zjarrmia e raketave dhe gjëmimi i avionëve, shtypi izraelit e zhvesh vetë pushtuesin nga maska e sigurisë: një fuqi që ka tepër barut, por asnjë udhërrëfyes; një makineri shkatërrimi që ecën verbërisht drejt humnerës së vet.
Bombardime pa mëshirë, mesazhe frike
Në ekranet e Tel Avivit shfaqet plani i bombardimeve mbi ndërtesat e larta të Gazës. Nuk është strategji ushtarake, por teatër terrori: një “gjuhë” e zjarrit që synon ta shndërrojë popullin në karvanë të shpërngulur. Por edhe vetë media e tyre e pranon: çdo raketë që bie mbi Gaza e gërryen legjitimitetin e Izraelit në sytë e botës.
Një pushtim pa përgjigje
“Haaretz” shkruan për një pushtim që jeton vetëm në fjalë, pa asnjë plan e pa asnjë përgjigje. Sa do të zgjasë? Sa jetë do të kushtojë? Sa para do të rrënojë? Asnjë nuk e di. Ajo që del është vetëm grindja mes një kryeministri që luan rolin e “liderit suprem” dhe një ushtrie që endet mes dyshimeve. Një skenë e mjerimit politik ku kriza e besimit është më e madhe se çdo raketë.
E shkuara që përsëritet si mallkim
Në faqet e “Yedioth Ahronoth” lexohet një e vërtetë e hidhur: çdo ofensivë tokësore do të jetë veçse përsëritje e dështimeve të djeshme. Hamasi nuk dorëzohet; pengjet nuk kthehen; humbjet e ushtrisë do të shtohen. Dhe mbi të gjitha, asnjë vizion për “ditën pas”. Sepse nga toka e Gazës, çdo pushtues del vetëm me plagë të reja.
Ushtri e lodhur, iluzione të rrezikshme
Në “Maariv”, një gjeneral në pension e thotë hapur: Izraeli s’ka më ushtri tokësore që mund të rrijë gjatë në Gaza. Vetëm shifra të rreme dhe mashtrime për publikun. Realiteti? Vetëm një pjesë e vogël e forcës së Hamasit është prekur. Dhe çdo hap tjetër drejt pushtimit do të ndezë jo vetëm Gazën, por edhe rajonin e mbarë botën kundër Izraelit.
Lexim dhe përmbyllje
Kështu, ndërsa Gaza digjet nën flakë, Tel Avivi digjet nën dyshime. Bombardimet nuk e japin fitoren, grindjet politike nuk e japin strategjinë, ushtria nuk e jep sigurinë.
Pushtuesi ka tepri zjarri, por jo një busull drejtësie. Ai ka makineri shkatërrimi, por jo vizion për jetën. Dhe kështu, lufta kthehet në një gjenocid të hapur, një lumë gjaku e hiri, ku fëmijët e Gazës paguajnë çmimin e iluzioneve të një shteti që endet mes frikës dhe mashtrimit.
