Lufta sioniste kundër Rripit të Gazës ka hyrë në një fazë të re dhe jashtëzakonisht të ndjeshme. Ajo që krimineli i luftës Benjamin Netanyahu e quan “faza kritike e luftës” dhe komandantët ushtarakë e përcaktojnë si “operacioni kryesor” në thelb mbart shumë më tepër sesa qëllimet e saj të deklaruara. Sipas versionit izraelit, detyra është e trefishtë: kapja e vetë Qytetit të Gazës, lirimi i pengjeve dhe shkatërrimi i aftësive ushtarake dhe administrative të Hamasit. Megjithatë, pas retorikës zyrtare fshihen ambicie më të thella dhe më të rrezikshme: izolimi i plotë i pjesës veriore të Rripit, shndërrimi i saj në një zonë të papërshtatshme për jetë dhe hapja e hapësirës për kolonizim dhe vendbanime të ardhshme nga hebrenjtë, ndërsa në të njëjtën kohë pushtimi i Qytetit të Gazës do të mundësonte një përshpejtim sistematik të procesit të zhvendosjes me forcë të palestinezëve.

Një strategji e bazuar në zjarr dhe zhvendosje

Duke mbledhur disa divizione ushtarake, entiteti sionist mbështetet në përdorimin masiv të zjarrit dhe bombardimin e infrastrukturës civile, përfshirë ndërtesat e larta të banimit, për të shkaktuar një eksod të popullsisë në jug. Kjo do ta linte rezistencën pa mbështetje kyçe sociale, luftëtarët pa një zonë të sigurt të brendshme, dhe rrjeti i tuneleve – themeli i infrastrukturës ushtarake – do të ishte më lehtë i arritshëm për trupat agresore. Plani është i qartë: të thyhet rezistenca jo vetëm ushtarakisht, por edhe demografikisht, duke goditur vetë bazën e mbijetesës së popullsisë civile.

A është kjo “përballja përfundimtare”?

Lind pyetja thelbësore: a mundet ushtria sioniste, këtë herë, të arrijë atë që nuk ka arritur ta bëjë kurrë më parë – të zhdukë plotësisht Hamasin, të lirojë të gjithë pengjet dhe të përgatisë terrenin për dëbimin përfundimtar të palestinezëve dhe shuarjen e idesë së tyre të shtetësisë?

Një vështrim sipërfaqësor mund të sugjerojë se ushtria sioniste ka forcën për të zbatuar këto qëllime. Por një analizë e detajuar tregon diçka krejtësisht të ndryshme: ushtria sioniste po përballet me një krizë të thellë që të kujton atë të nëntorit 2023, kur nisi për herë të parë një pushtim tokësor të Rripit të Gazës.

Morali i thyer dhe realiteti gueril

Faktori i parë në krizë është rënia serioze e moralit të ushtarëve sionistë. Guximi dhe këmbëngulja e rezistencës palestineze kanë ekspozuar hendekun midis planeve të hartuara në letër dhe realitetit të fushës së betejës. Faktori i dytë është vetë natyra e operacionit: ndryshe nga vitet e kaluara, kur ushtria sioniste lëvizte nëpër periferi të qyteteve, duke hyrë herë pas here në disa lagje dhe duke u tërhequr shpejt, tani është e detyruar të hyjë në atë që quhet “luftë urbane” në teorinë ushtarake. Kjo do të thotë rrugët, shtëpitë, lagjet dhe vetë zemra e Gazës, me të gjitha rreziqet që vijnë me luftën kundër një kundërshtari që e njeh terrenin, përdor tunele dhe kryen luftë guerile. Përvoja tregon se edhe ushtritë më të mëdha të rregullta në botë pësojnë goditje të rënda kur përballen me taktika të tilla.

Gaza nuk është Bregu Perëndimor

Ndryshe nga qytetet e Bregut Perëndimor, ku ushtria izraelite mund të depërtojë në çdo rrugë pothuajse pa rezistencë, Gaza është një terren krejtësisht i ndryshëm. Është një zonë më e dendur e populluar, një infrastrukturë ushtarake më e fortë e rezistencës dhe një nivel më i lartë armatimi dhe trajnimi të luftëtarëve. Pavarësisht shkatërrimit, Hamasi dhe grupet e tjera të rezistencës kanë ruajtur aftësinë për të luftuar në mënyrë të organizuar, gjë që po e çon ushtrinë sioniste në një luftë të zgjatur dhe rraskapitëse.

Barra e të plagosurve dhe të vdekurve

Faktori i tretë është fakti se komandantët sionistë po hyjnë në këtë betejë të vetëdijshëm për humbjet e mëdha njerëzore që ushtria ka pësuar që nga fillimi i luftës. Sipas shifrave zyrtare nga Ministria e Mbrojtjes, tashmë ka 20,000 të plagosur në radhët sioniste dhe numri i të vdekurve është i fshehur. Ky realitet demoralizon si ushtarët ashtu edhe stafin komandues, duke hedhur një hije të rëndë psikologjike mbi çdo përparim të ri.

Nga “vetëmbrojtja” te akuzat për gjenocid

Elementi i katërt që e ndërlikon situatën është mjedisi ndërkombëtar në ndryshim. Gjatë operacioneve të para, Izraeli e paraqiti veten me sukses si një shtet në “vetëmbrojtje”, duke iu referuar ngjarjeve të 7 tetorit, të shkëputura nga konteksti më i gjerë i dhimbjes dhe historisë palestineze. Por sot, Izraeli po hyn në një luftë të shënuar nga akuzat për gjenocid. Protestat kundër krimeve sioniste po zhvillohen në të gjithë botën, përfshirë kryeqytetet perëndimore që kanë qenë shtylla kryesore e Izraelit për dekada. Perceptimet globale po ndryshojnë: narrativa e “shtetit hebre” po përballet me një rivlerësim të ndryshëm nga çdo që ka parë që nga themelimi i tij.

Presionet politike dhe iluzionet e një “beteje vendimtare”

Faktori i pestë reflektohet në vetë politikën sioniste. Këtë herë, qeveria në Tel Aviv po vepron nën presionin e fortë të kohës dhe pasigurisë. Ndryshe nga fazat e mëparshme, nuk është shpallur asnjë afat kohor për operacionin. Çdo fushatë e mëparshme u paraqit si një “betejë vendimtare”, mbante emra simbolikë dhe ishte e mbushur me premtime retorike. Të gjitha përfunduan pa arritur qëllimet e shpallura.

Po, Gaza u shkatërrua, popullsia u vra dhe u vendos nën uri, por Izraeli humbi strategjikisht – ashtu siç kishte fituar strategjikisht, që nga kongreset e para sioniste në fund të shekullit të 19-të deri në krijimin e shtetit në vitin 1948. Ndaj dhe sot pamja është e ndryshme: erozioni i imazhit përkthehet në humbje ekonomike përmes kontratave të anuluara dhe bojkotit të mallrave, ndërsa edhe në Shtetet e Bashkuara ndihet një ndryshim në opinionin publik.

Opozita e brendshme dhe zërat e dyshimit

Elementi i gjashtë i krizës është skena e brendshme izraelite. Ndryshe nga pushtimi i parë tokësor, opozita tani është më e fortë dhe më e mprehtë. Kritikat vijnë jo vetëm nga familjet e pengjeve ose ata që refuzojnë mobilizimin, por edhe nga ish-kryeministrat dhe gjeneralët. Ehud Barak paralajmëron se “ushtria izraelite do të ngecë në baltën e Gazës”, ndërsa Ehud Olmert dënon “brutalitetin e tepërt”. Gjenerali Yisrael Ziv pretendon se ndjekja e fitores nga Netanyahu me çdo kusht “nuk do t’i sjellë kurrë dobi Izraelit”. Zëra të tillë pasqyrojnë përçarjet e thella dhe dobësimin e konsensusit brenda shoqërisë izraelite.

Retorika e miteve

Netanyahu dhe bashkëpunëtorët e tij sot përdorin rrëfime fetare dhe mite historike, ndërsa ministrat dhe zëdhënësit ushtarakë përsërisin slogane të “këmbënguljes deri në fund” dhe “një faze të re të operacionit”. Por kjo është një retorikë e përdorur shumë herë dhe që ka humbur fuqinë e saj. Është e vërtetë që ushtria sioniste mund të jetë më brutale se kurrë, por rezistenca palestineze është gjithashtu më me përvojë, më këmbëngulëse dhe më e përgatitur për të luftuar në rrugë. Dhe nëse mbështetja publike për rezistencën mbetet e fortë, ushtria sioniste do të përballet me të gjitha dobësitë e ushtrive të rregullta kur të gjendet në vorbullën e luftës guerile.

Përfundim

Fushata e re sioniste në Gaza nuk është një manovër e thjeshtë ushtarake, por një proces që mbart rreziqe strategjike, politike dhe morale. Nga njëra anë, qeveria izraelite po përpiqet të arrijë ambiciet historike – kolonizimin, transformimin demografik dhe shembjen e rezistencës palestineze. Nga ana tjetër, realiteti në terren tregon se ky është një konflikt që po e dëmton thellësisht moralin e ushtrisë, duke dobësuar pozicionin ndërkombëtar të Izraelit dhe duke thelluar përçarjet e brendshme.

Gaza, pavarësisht rrënojave, mbetet një simbol i rezistencës dhe një hapësirë ​​ku iluzioni i një “fitoreje vendimtare” izraelite përplaset me realitetin e një populli që refuzon të zhduket. /tesheshi.com/