Në brigjet e ngushta të Gazës, ku rrethimi dhe mungesa janë bërë pjesë e përditshmërisë, një grup i vogël burrash qëndron përballë një ushtrie të madhe dhe të pajisur. Brigadat al-Qassam, ndonëse të pakta në numër e të lodhura nga një proces i gjatë shterjeje, shfaqen me një qëndrueshmëri që sfidon logjikën e fuqisë materiale.
Vendimi i tyre është i qartë: një “betim për vdekje”, një zgjedhje për të qëndruar në një copë toke të vogël, por të madhe në kuptim, falë qëndresës së njerëzve të saj. Kjo zgjedhje nuk është thjesht ushtarake, por është trashëgimi ideologjike e komandantit të dikurshëm Izzud-Din el-Kassam, i cili e përkufizoi betejën me fjalët: “Është xhihad; fitore ose shahadet.”
Mesazhi i sotëm nuk i drejtohet vetëm Gazës; ai është një thirrje që jehon në tërë botën islame: “Mjerë për një ummet që braktis mburojën e saj, burrat më të mirë, dhe ata që mbrojnë tokën dhe shenjtëritë.”
Në këto fjalë gjendet një akuzë e heshtur për ata që heshtën, u tërhoqën ose e kthyen shpinën. Sepse historia, si një gjykatës i ashpër, nuk do t’i mëshirojë as indiferentët, as ata që qëndruan spektatorë në kohën e betejës.
Në horizontin e kësaj qëndrese, Gaza projekton një pamje të ardhshme: ajo do të lindë lavdinë nga dhembja, do të shënojë me gjak faqet e historisë dhe do t’i mësojë armikut mësime që nuk do të harrohen. Burrat e saj nuk e shohin vdekjen si fund, por si hyrje në një pavdekësi ku martirizimi bëhet dëshmi e hakmarrjes së tyre dhe e refuzimit për t’u nënshtruar.
Kështu, Gaza nuk është thjesht një copë toke e rrethuar. Është një metaforë e vendosmërisë njerëzore, një arenë ku mbijetesa dhe dinjiteti janë bërë sinonime, dhe një kapitull i ri i historisë që do të mbetet i gdhendur në kujtesën e brezave.
