DRYNI I TURPIT MBI SHTËPINË E ALLAHUT – Hoxhë Sadullah Bajrami

Kur dryni mbi xhami vret shpirtin e besimtarit – një thirrje për ndërgjegje dhe përgjegjësi
Të nderuar besimtarë,
Ajo që u pa së fundmi dhe që tronditi opinionin nuk ishte thjesht një vendim administrativ apo një keqkuptim i përkohshëm.
Ishte një pamje e rëndë morale, një akt që goditi drejtpërdrejt shpirtin e besimtarit: dryni në derën e xhamisë.
Një pamje që flet më shumë se mijëra deklarata, më shumë se çdo komunikatë institucionale.
Ky veprim është pasqyrë e një gjendjeje alarmante, ku shtëpitë e Allahut, në vend që të jenë qendra drite, shërbimi dhe bashkimi, po trajtohen si prona private dhe burime përfitimi, që hapen e mbyllen sipas interesave të ngushta të njerëzve, jo sipas nevojës së umetit.
Dryni që pamë në derën e xhamisë është mesazh i qartë.
Ai na thotë pa fjalë se:
– nuk duan imamë që bartin amanetin me dinjitet,
– nuk duan zë të lirë që flet të vërtetën,
– nuk duan që fjala e Allahut të ngrihet pa kontrollin e tyre.
Ai dry na flet më shumë se vetë institucioni, sepse tregon qartë se në këtë formë, disa shpirtra të ligë do t’i shihnin të gjitha xhamitë: të heshtura, të mbyllura, të nënshtruara.
Jo sepse nuk ka kush t’i mbajë gjallë, por sepse dikujt nuk i konvenon që ato të jenë të gjalla.
Sot shohim xhami të mbyllura pa fije turpi, xhami të mbajtura peng nga njerëz jokompetentë, apo më keq akoma, të shndërruara në depo dhe biznese tregtie. Në disa raste edhe më poshtëruese, trajtohen si hapësira pa dinjitet, sikur të ishin tualete publike, ku askush nuk mban përgjegjësi dhe askush nuk ndien frikë nga Allahu.
Sikur këto xhami të kishin zë, ato nuk do të flisnin me zemërim, por me dëshpërim:
“Unë jam ndërtuar për sexhde, jo për heshtje.
Për ezan, jo për dry.
Për dritë, jo për errësirë.”
Kjo që po ndodh nuk është më çështje individësh, por krizë e thellë institucionale dhe morale.
Institucioni që duhet të bashkonte muslimanët, në shumë raste është shndërruar në mjet coptimi, përjashtimi dhe përndjekjeje të vetë besimtarëve. Pozitat shihen si privilegj karrigeje dhe biznes, jo si amanet dhe barrë përgjegjësie para Krijuesit.
Sa vuajtje kanë përjetuar njerëz të sinqertë nga figura që këtë rol e panë vetëm si interes personal.
Por dhimbja më e madhe është heshtja.
Heshtja e besimtarëve që shohin dhe ulin kokën.
Dhe sidomos heshtja e hoxhallarëve që bartin amanetin e Allahut mbi supet e tyre.
Kjo heshtje nuk është maturi – është dorëzim.
Dhe dorëzimi përballë padrejtësisë nuk është neutralitet.
Shumë kanë frikë se mos i hidhërojnë krijesat, se mos i hidhërojnë padronët e tyre, por nuk mendojnë se kjo po e hidhëron Krijuesin.
Duke heshtur, ne bëhemi pjesëmarrës në faj:
pjesëmarrës në mbylljen e xhamive,
pjesëmarrës në vendosjen e atij dryni në derën e shtëpisë së Allahut.
Nëse sot përpiqemi të justifikohemi, nesër para Allahut nuk do të kemi asnjë arsye. Çdo kohë namazi që kalon dhe xhamia mbetet e mbyllur është dëshmi kundër nesh.
Ne e pamë, ne e dinim dhe heshtëm.
Prandaj ky shkrim nuk është thirrje për kaos apo përçarje.
Është thirrje për ndërgjegje dhe përgjegjësi.
Është thirrje që secili prej nesh të pyesë veten:
Çfarë bëra unë kur shtëpia e Allahut u mbyll?
O Allah, mos na bëj dëshmitarë të heshtur të shkatërrimit të shtëpive Tua.
Na zgjo ndërgjegjen para se të na kërkohet llogari dhe na jep guxim të flasim atëherë kur heshtja bëhet tradhti.
Hoxhë Sadullah Bajrami