Dinjiteti, protesta dhe udhëzimi i drejtë
Falënderimi i takon Allatit, të Gjallit, të Përjetshmit, Atij që udhëzon në të vërtetën dhe nuk lë asnjë shpirt në humbje nëse ai kërkon dritën e Tij. Paqja dhe bekimet e Zotit qofshin mbi Pejgamberin tonë, Muhamedin, i cili erdhi si mëshirë për botët dhe si modeli më i lartë i Rrushdit – pjekurisë, saktësisë dhe udhëzimit të drejtë.
Vëllezër!
Sot, bota jonë vlon. Nëse ktheni kokën nga Shqipëria jonë e dashur, shihni njerëz në protestë. Shihni njerëz që kërkojnë dinjitet, që bërtasin për drejtësi, që lëngojnë nën peshën e problemeve sociale, ekonomike dhe politike. Por, përpara se të nxitoni të mbani anë, apo të dorëzoheni para zhurmës, le të ndalemi dhe t’i bëjmë vetes disa pyetje të thella. Le të hyjmë në një dialog met shpirtrat tanë.
Pyetja e madhe: Çfarë po kërkojmë në të vërtetë?
Më lejoni t’ju pyes:
- Kur një shoqëri ngrihet në këmbë, çfarë kërkon ajo në thelb?
- A kërkon thjesht bukë?
- A kërkon thjesht një rrogë më të mirë, apo një ndryshim pushtetarësh?
Nëse historia na ka mësuar diçka, është se mund të ndërrohen qeveritë, mund të mbushen xhepat, pot nëse zemra e njeriut mbetet e zbrazët, nëse mendja mbetet në errësirë, a quhet ai ndryshim?
- Pse njerëzit ndihen të shkelur në dinjitetin e tyre edhe atëherë kur kanë mirëqenie materiale?
- Pse sistemet politike dështojnë njëri pas tjetrit të sjellin paqe, sapo prekin majat e pushtetit?
- Ku qëndron gabimi? Tek ligjet e shkruara në letër, apo te ligji i pashkruar në zemrat tona?
O besimtarë!
Përgjigjja nuk fshihet në parullat e rrugëve, bat në fjalën e Zotit që sapo dëgjuat. Ajo që na mungon nuk është thjesht fitorja apo pushteti. Na mungon Rrushdi (Udhëzimi i drejtë, saktësia, pjekuria).
Ashtu si djemtë e Shpellës( as’habul kehf) kulmin e persekutimit kërkuan:
“O Zoti ynë, na jep nga mëshira Jote dhe na përgatit rrugë të drejtë (Rreshda) në këtë çështje tonën!”
Të jesh musliman do të thotë të jesh syçelë. Nuk mund të falësh namazin në xhami dhe të mbyllësh sytë para asaj që ndodh jashtë dyerve të saj.
Rrjedha e dhimbshme e shkatërrimit shoqëror
Shikoni rrjedhën e dhimbshme se si po shkatërrohet indet tona shoqërore, hap pas hapi:
- Hapi i parë: Humbja e Rrushdit individual. Kur njeriu humb lidhjen me Zotin, ai humb busullën e moralit. Ai fillon të vjedhë në peshore, gënjen në tregti, pranon ryshfetin dhe e quan “shkathtësi”.
- Hapi i dytë: Kalbëzimi social. Kur individët korruptohen, familja pëson krizë. Rinia ikën nga vendi sepse humb shpresën. Rrugët tona mbushen me pakënaqësi, sepse askush nuk i beson më askujt.
- Hapi i tretë: Kriza politike dhe humbja e dinjitetit. Kur shoqëria është e sëmurë moralisht, ajo prodhon udhëheqës që pasqyrojnë pikërisht atë sëmundje. Politika kthehet në një arenë ku dinjiteti i njeriut shitet për një vend pune ose për një premtim të rremë.
Pyeteni veten: Si mund të kërkojmë politikanë të ndershëm, nëse ne vetë nuk jemi të ndershëm me fqinjin tonë, me punëtorin tonë, me veten tonë? Zoti thotë në Kuran:
“Vërtet, Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli, derisa ata të ndryshojnë veten e tyre.”
Si duhet të jetojë një musliman syçelë sot?
Muslimani nuk është një spektator pasiv në teatrin e jetës. Ai nuk thotë “mua nuk më intereson politika” dhe as nuk bëhet vegël e verbër e masave të zemëruara. Muslimani udhëhiqet nga Rrushdi.
Çfarë do të thotë të jesh syçelë sot në Shqipëri dhe kudo ku ka trazira?
- Të jesh syçelë do të thotë të mos mashtrohesh: Kur sheh njerëz që protestojnë për dinjitet, muslimani e mbështet të drejtën, sepse Islami erdhi për të lartësuar dinjitetin e njeriut (“Ne vërtet i nderuam bijtë e Ademit”). Por, ai mbetet vigjilent që kjo revoltë e pastër e popullit të mos manipulohet për interesa të ngushta pushteti.
- Të jesh syçelë do të thotë të mbrosh drejtësinë, jo klanin: Nëse dikush bën padrejtësi, qoftë ai pushtetar, opozitar, apo edhe i afërmi yt, ti duhet të thuash të vërtetën. Rrushdi të ndalon të bëhesh tifoz i verbër.
- Të jesh syçelë do të thotë të ofrosh zgjidhje, jo vetëm ankesa: Rrugët mund të bllokohen, zëri mund të ngrihet, por në mbrëmje, kur të gjithë kthehen në shtëpi, pyetja mbetet: Çfarë ndryshuam brenda nesh?
Thirrja për zgjim dhe kthim te Rrushdi
Vëllezër!
Shikoni se si xhindët, kur dëgjuan Kuranin për herë të parë, nuk kërkuan pasuri apo pushtet mbi tokë. Ata thanë:
“Ne kemi dëgjuar një Kuran mahnitës, që udhëzon drejt Rrushdit (të vërtetës, rrugës së drejtë), andaj i besuam atij…”
Edhe Musai, profeti që regi me Zotin, kur takoi Hidrin, nuk i tha: “Më mëso si të mposht faraonin”, por i tha:
“A mund të të ndjek ty, me kusht që të më mësosh diçka nga ajo që të është mësuar ty si Rrushd (dije e drejtë dhe udhëzuese)?”
Nëse profetët dhe xhindët patën nevojë për Rrushdin për të lundruar nëpër dallgët e jetës, sa më shumë kemi ne nevojë sot në Shqipëri, në Kosovë, e kudo ku jetojmë?
Pa këtë udhëzim të drejtë:
- Protestat tona do të jenë vetëm zhurmë pa rrugëdalje.
- Liria jonë do të jetë vetëm një iluzion.
- Dinjiteti ynë do të mbetet në mëshirën e premtimeve elektorale.
O robër të Allahut!
Ndryshimi që kërkojmë jashtë nesh duhet të fillojë brenda nesh. Dinjiteti nuk jepet nga një qeveri dhe nuk merret thjesht në rrugë; dinjiteti është një dhuratë hyjnore që mbrohet duke jetuar met nder, me besim dhe me syçelësi.
Mos lejoni që vështirësitë ekonomike t’ju thyejnë moralin. Mos lejoni që padrejtësitë politike t’ju mbjellin urrejtje në zemër ndaj vëllezërve tuaj. Jini ata që sjellin paqe, që urdhërojnë për të mirë dhe ndalojnë nga e keqja, me mençuri dhe me maturi.
Le të lutemi së bashku me fjalët e As’habul Kehfit, në këtë kohë sprovash të mëdha:
”O Zoti ynë, na jep nga ana Jote mëshirë dhe na përgatit rrugë të drejtë (Rreshda) në këtë çështje tonën!”
O Allah!
Na bëj nga ata që e shohin të vërtetën si të vërtetë dhe na mundëso ta ndjekim atë. Na bëj ta shohim të pavërtetën si të pavërtetë dhe na mundëso t’i bëjmë ballë asaj.
O Zot, rregullo gjendjen e popullit tonë në Shqipëri dhe kudo në trojet tona. Shtoja dinjitetin këtij populli, udhëzoi udhëheqësit tanë drejt drejtësisë dhe na bëj besimtarë syçelë, të zgjuar dhe të dobishëm për shoqërinë.
