🔹Lëvizjet egjiptiane, të mbështetura nga legjislacioni amerikan, e vendosin strategjinë turke përballë një sfide ekzistenciale. Përpjekja e fortë egjiptiane për të imponuar itinerarin Taba – El-Ari sh – Port Said si portë ekskluzive për korridorin IMEC, përbën një goditje të drejtpërdrejtë konkurruese ndaj projektit të korridorit lindor (levantin) që Ankaraja po përpiqet ta konsolidojë përmes Sirisë dhe Jordanisë.
🔹Egjipti po lëviz me strategjinë e përfitimit të hershëm për të mos lejuar që korridori indiano-evropian IMEC të anashkalojë territorin e tij përmes porteve izraelite dhe qipriote. Kjo strategji përfshin imponimin e një rruge tërësisht egjiptiane për korridorin, që nis nga porti i Tabasë në Detin e Kuq dhe arrin në portin Port Saidi Lindor në Mesdhe, përmes linjës hekurudhore Taba – El-Arish – Bir el-Abd.
🔹Ky veprim synon ta bëjë Egjiptin nyjen ekskluzive që lidh Detin e Kuq me Mesdheun, duke këmbëngulur që Kanali i Suezit të mbetet rruga detare plotësuese e jo alternativë. Rreziku qëndron se një pjesë e këtij korridori ndodhet në Zona C sipas Marrëveshjes së Kamp Dejvidit, gjë që e ekspozon ndaj rreziqeve të mëdha në rast konflikti.
🔹Këtu bëhet e qartë pse Turqia po rikthehet sërish drejt Sirisë dhe Jordanisë, përmes zgjerimit të planit hekurudhor me Sirinë, memorandumit trepalësh të mirëkuptimit dhe lidhjes së porteve turke e siriane me portin e Akabes në Jordani.
🔹Konflikti real është konflikt mes porteve. Egjipti po përpiqet t’ia tërheqë terrenin portit të Akabes, dhe pas tij korridorit siriano-turk, përmes aktivizimit të pikës së nisjes në Taba, e lidhur organikisht me sistemin e sigurisë dhe logjistikës të mbështetur nga SHBA dhe Izraeli.
