Ka periudha kur popujt nuk vuajnë nga mungesa e xhamive, as nga mungesa e librave, por nga mungesa e fjalës së sinqertë që prek zemrën, zgjon mendjen dhe e kthen njeriun te Zoti i tij. Historia islame na mëson se çdo ringjallje fetare ka filluar me një ligjëratë, një mësim, një këshillë ose një fjalë të thënë me sinqeritet për hir të Allahut.
Sot, në trojet tona shqiptare, nevoja për ligjërim të rregullt, të përgatitur dhe të mbështetur në Kuran dhe Sunet është më e madhe se kurrë. Shoqëria jonë jeton në një kohë ku informacioni është i bollshëm, por dija e dobishme është e pakët; ku zhurma është e madhe, por zëri i udhëzimit shpeshherë humbet mes saj.
Prandaj, ligjërimi nuk është një aktivitet dytësor i imamit apo hoxhës. Ai është një nga misionet më madhështore që Allahu ua besoi trashëgimtarëve të pejgamberëve.
Allahu i Madhëruar thotë:
﴿وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ﴾
“E kush flet më bukur se ai që thërret drejt Allahut, bën vepra të mira dhe thotë: ‘Unë jam prej muslimanëve’.”
(Fussilet: 33)
Ky ajet nuk e lartëson vetëm dijen, por edhe përcjelljen e saj. Dija që mbetet e mbyllur në rafte apo në zemrën e dijetarit nuk mund ta ndryshojë shoqërinë. Ajo bëhet dritë vetëm kur përhapet.
Ligjërata është jetë për zemrat
Ashtu si toka e thatë gjallërohet nga shiu, edhe zemrat ringjallen nga kujtimi i Allahut dhe nga mësimet e fesë. Shumë njerëz nuk kanë nevojë për debate të gjata apo polemika, por për një fjalë të sinqertë që ua kujton Ahiretin, ua forcon besimin dhe ua ndryshon drejtimin e jetës.
Sa të rinj kanë filluar faljen pas një ligjërate?
Sa familje janë pajtuar pas një këshille?
Sa njerëz kanë lënë mëkatet pasi zemrat e tyre janë prekur nga një hutbe?
Këto janë gjurmët që nuk maten me statistika, por regjistrohen tek Allahu si sadaka e vazhdueshme.
Ligjërimi është mburojë kundër paditurisë
Kur mungon mësimi fetar, boshllëkun nuk e lë të zbrazët askush. Atë e mbushin rrjetet sociale, opinionistët, influencuesit dhe çdo njeri që flet pa dije.
Prandaj, heshtja e dijetarëve nuk e ndal zhurmën e të paditurve; përkundrazi, ua hap atyre derën.
Shejhul-Islam Ibën Tejmije رحمه الله ka thënë:
“Kur njerëzit privohen nga drita e pejgamberisë, bien në errësirën e sprovave, shfaqen bidatet dhe përhapet e keqja mes tyre.”
Kjo është një realitet që e shohim çdo ditë. Sa herë pakësohen mësimet, shtohen keqkuptimet. Sa herë dobësohet ligjërimi, forcohen devijimet.
Ligjërata ndërton breza
Një ligjëratë mund të zgjasë një orë, por ndikimi i saj mund të zgjasë dekada.
Një fëmijë që rritet duke dëgjuar mësime të rregullta, nesër bëhet baba i mirë.
Një i ri që lidhet me dijen sot, nesër bëhet imam, mësues apo thirrës në rrugën e Allahut.
Një grua që mëson fenë e saj edukon një familje të tërë.
Pikërisht kështu ndërtohen shoqëritë: jo vetëm me ndërtesa, por me zemra të edukuar.
Ligjërimi ringjall Sunetin
Shumë sunete harrohen jo sepse njerëzit i urrejnë, por sepse nuk ua kujton askush.
Kur organizohen ligjërata të vazhdueshme, njerëzit mësojnë adabet, moralin, dispozitat dhe mënyrën e jetesës së Pejgamberit ﷺ.
Kështu, Suneti rikthehet në xhami, në shtëpi dhe në jetën e përditshme.
Ligjëruesi edukon edhe veten
Një prej bereqeteve më të mëdha të mësimdhënies është se ajo e detyron edhe vetë ligjëruesin të jetë gjithmonë nxënës.
Ai lexon më shumë.
Hulumton më shumë.
Kujdeset më shumë për veprat e tij.
Përgatitet më shumë.
Prandaj dijetarët kanë thënë se ai që mëson të tjerët është ndër njerëzit që përfitojnë më shumë nga dija e tyre.
Trojet shqiptare kanë nevojë për ringjalljen e ligjëratave
Në shumë vende të botës islame zhvillohen mësime ditore, javore dhe cikle të vazhdueshme të librave klasikë. Brezat edukohen duke u ulur para dijes.
Edhe trojet tona kanë nevojë për këtë kulturë.
Nuk mjafton hutbja e së premtes.
Nuk mjafton një ligjëratë gjatë Ramazanit.
Nuk mjafton një aktivitet i rastësishëm.
Populli ynë ka nevojë për mësime të vazhdueshme që ndërtojnë besimin, forcojnë moralin, sqarojnë dispozitat dhe krijojnë lidhje të qëndrueshme me Kuranin dhe Sunetin.
Një thirrje për hoxhallarët
Hoxhallarët e trojeve shqiptare mbajnë mbi supe një amanet të madh.
Çdo ligjëratë mund të jetë shkaku që një zemër të udhëzohet.
Çdo mësim mund të shpëtojë një familje.
Çdo fjalë e sinqertë mund të ndryshojë jetën e një të riu.
Mos e nënvlerësoni ndikimin e një ore mësimi. Allahu mund të vendosë në të një bereqet që nuk arrihet me vite të tëra pune në fusha të tjera.
Le ta bëjmë ligjërimin pjesë të pandashme të jetës së xhamive tona. Le të ringjallim mësimet e rregullta, leximin e librave të dijetarëve, edukimin e brezave dhe përhapjen e dijes së pastër.
Sepse umeti nuk ringjallet vetëm me ndërtime, projekte apo aktivitete. Ai ringjallet me dije të dobishme, me mësim të vazhdueshëm dhe me njerëz që e bartin amanetin e pejgamberëve me sinqeritet dhe përkushtim.
Lusim Allahun e Madhëruar që t’i begatojë xhamitë tona me ligjërata të dobishme, hoxhallarët tanë me sinqeritet dhe përgatitje, ndërsa popullin tonë me etje për dije, sepse me dije ringjallen zemrat, përmirësohen shoqëritë dhe ruhet feja deri në Ditën e Gjykimit. Amin!
Bekir Halimi
