O vëlla i mençur!
Dije se përçarja nuk është një mospajtim i tolerueshëm; përkundrazi, ajo është një ndarje shkatërruese dhe një kazmë që rrënon ndërtimin nga brenda përpara se të goditet nga jashtë. Ajo dobëson forcën, e zhduk fuqinë dhe sjell dobësi e thyerje; prandaj nuk ka fitore me copëtim dhe as forcim me përçarje. Fitorja buron vetëm nga zemra të bashkuara, nga radhë të unifikuara dhe nga qëllime të njëjta.
O vëlla i mençur!
Dije se ndër pengesat më të mëdha të fitores është teprimi në çështjet e ixhtihadit dhe shndërrimi i tyre në fushë ndarjeje, lojaliteti dhe distancimi (miqësi dhe armiqësi).
Detyrimi metodologjik kërkon kapjen pas parimeve gjithëpërfshirëse dhe zgjerimin në çështjet dytësore aq sa kanë lejuar të parët e devotshëm (selefët e mirë); sepse ajo në të cilën lejohet mospajtimi nuk duhet të bëhet shkak për konflikt dhe përçarje.
Nga mençuria është që të bashkëpunojmë në atë për të cilën jemi pajtuar dhe të arsyetojmë njëri-tjetrin në atë për të cilën kemi mospajtime, sipas rregullave të sheriatit; në mënyrë që forca të mbetet e drejtuar ndaj armikut të përbashkët dhe të mos shterojë në konflikte të brendshme që dobësojnë radhët dhe shpërndajnë përpjekjet.
O vëlla i mençur!
Dije se sulmi i përbashkët i kombeve e bën të domosdoshëm bashkimin e pashmangshëm; sepse kur të tjerët turren mbi sofrën tonë dhe kundërshtarët garojnë për të kafshuar skajet tona, përçarja nuk mbetet më një gabim i falshëm, por bëhet tradhti ndaj fesë dhe gjakut, si dhe shkelje e të drejtës së vëllazërisë dhe besnikërisë.
Sepse armiku—kur e sulmon dhe nëpërkëmbë Umetin Islam — nuk dallon midis një medhhebi dhe tjetrit, as midis një grupi dhe tjetrit; përkundrazi, na sheh si një objektiv të vetëm dhe një kundërshtar të vetëm.
Si është e arsyeshme që ne të përçahemi ndërkohë që ai bashkohet kundër nesh?! Si mund të merremi me larje hesapesh mes nesh, ndërkohë që armiku po na kafshon skajet?!
Kjo është vërtet paaftësi në kuptim, çrregullim në gjykim dhe shterim i forcës përpara se ajo të përdoret.
Prandaj, uniteti sot—veçanërisht ndër Ehli Sunnetin—nuk është një zgjedhje luksi që merret ose lihet, por një domosdoshmëri ekzistenciale dhe një detyrim real; me të ruhet ekzistenca, mbrohet bashkësia, mbyllen boshllëqet dhe zmbrapsen rreziqet e agresionit.
Abdullah El-Etherij
