Dr. Mohammed Ayash al-Kubaisi
Menjëherë pas pushtimit amerikan të Irakut në vitin 2003, shpërtheu rezistenca irakiane në provincat sunite. Nuk ka nevojë të rikujtohen betejat e mëdha të Falluxhës me ushtrinë amerikane, të cilën e mbështesnin hapur milicitë shiite me orientim fetar, të cilat të gjitha janë të lidhura me Iranin.
Fetvatë e autoriteteve fetare e ndalonin rezistencën kundër pushtuesit, dhe ato koordinonin me Bremerin për të ndërtuar një shtet me specifika amerikano-iraniane, ku përfshiheshin figura të Partisë Daawa (Islame) si Maliki dhe të tjerë, si dhe Këshilli i Lartë për Revolucionin Islamik – al-Hakim dhe Hadi al-Amiri, të cilët kishin luftuar me Gardën Revolucionare gjatë luftës Irak-Iran. E gjithë kjo është e dokumentuar dhe e njohur.
Ndërkohë, rezistenca irakiane ishte e angazhuar 100% në betejat e saj me pushtuesin dhe nuk i kushtonte vëmendje pushtetit dhe mënyrës se si po formohej, madje as ndërtimit të ushtrisë së re dhe aparateve të sigurisë, etj.
Ajo nuk i kushtonte vëmendje as provokimeve sektare.
Por kur milicitë shiite filluan të hynin në zonat sunite krah për krah me marinsat amerikanë, dhe më kujtohet se disa prej tyre kishin shkruar në muret e Falluxhës pas betejës së dytë:
“Sot toka juaj, nesër nderi juaj.”
atëherë rezistenca kuptoi se po përballej me dy projekte aleate dhe armiqësore ndaj Irakut: projekti i pushtimit amerikan dhe projekti i eksportimit të revolucionit iranian.
Shumë nga udhëheqësit sunitë mendonin se duhet të hapnim linja të drejtpërdrejta dhe të tërthorta dialogu me palën iraniane, duke u përpjekur ta bindnim se nuk është në interesin e Iranit dhe as të gjithë rajonit që të goditet rezistenca irakiane pas shpine, sepse kjo do të thotë forcim i rrezikut amerikan që do ta shtypte të gjithë rajonin. Por përgjigjet ishin të gjitha tronditëse. Do të jap disa shembuj:
1. Takimi i Sheikh Harith al-Dhari (Allahu e mëshiroftë) me Ajatollah Taskhiri, një figurë e njohur iraniane. Sheikhu foli me shumë guxim, por ai tregoi kokëfortësi dhe këmbëngulje. Takimi është i regjistruar dhe i publikuar.
2. Pastaj u takuam përsëri me të – unë dhe vëllai im Sheikh al-Fayzi – në Bahrein, dhe u përpoqëm përsëri me të, por pa rezultat.
3. Më pas, pasi u shtuan krimet e milicive me vrasjen e sunitëve dhe djegien e xhamive të tyre, ndërhynë disa dijetarë sunitë në Liban dhe organizuan një takim mes meje dhe Hassan Nasrallah në praninë e tyre. Ishte tronditja më e madhe.
I thashë atij:
“Në interes të kujt po goditet rezistenca irakiane pas shpine? Çfarë kuptimi ka që ju i rezistoni projektit sionisto-amerikan në Libanin e Jugut, por heshtni ndaj tij në Irak?”
Ai tha, ndër të tjera:
“Unë jam ushtar dhe kam besnikëri ndaj Udhëheqësit të Juristit (Velajet-e Fakih). Ai thotë: rezistoni në Palestinë dhe Liban – dhe ne rezistojmë; dhe thotë: mos rezistoni në Irak dhe Afganistan – dhe ne nuk rezistojmë.”
Ai refuzoi të ndërhynte si ndërmjetës për të ndalur operacionet e vrasjes dhe djegien e xhamive. Mund të konsultohet libri “Xhami përballë zjarrit”, i cili dokumenton djegien e qindra xhamive në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të qëllimshme.
Ne ndoqëm rrugë të tjera, si disa lëvizje islamike sunite në Palestinë dhe të tjera, për shkak të marrëdhënieve dhe koordinimeve që kishin me Iranin. Për shembull, përpjekja ime me profesor Ramadan Shallah (Allahu e mëshiroftë).
Gjithashtu u takuam me Sheikh Hassan al-Turabi në kulmin e rolit të tij politik aktiv, i cili shprehu një mbështetje të jashtëzakonshme për rezistencën irakiane. Ai na tha se kishte marrëdhënie të mira me Khamenein. I thashë:
“Milicitë që i përkasin Khameneit po luftojnë rezistencën irakiane dhe po hyjnë në qytetet tona me marinsat amerikanë. A mund të ndërhyni?”
Dhe i thashë me shaka:
“Meqë keni këtë ndikim, kjo ju vendos një përgjegjësi të madhe.”
Sepse Imam Shafi’i thotë:
“Jep zekatin e prestigjit tënd dhe dije se ai
është si zekati i pasurisë kur plotësohet masa e saj.”
Rezultati i të gjitha këtyre përpjekjeve ishte mbushja e burgjeve me këdo që dyshohej se kishte lidhje me rezistencën. U aktivizua edhe Ligji 4 i terrorizmit pikërisht për këtë qëllim.
Sa për përdorimin e Al-Qaedas dhe më pas ISIS-it për të shkatërruar qytetet sunite dhe për të vrarë dijetarët e Ehli Sunetit, kjo është një histori e gjatë. Pothuajse të gjitha udhëheqjet e këtyre grupeve jetonin në Iran, si myftiu i njohur i Al-Qaedas Abu Hafs al-Mauritani, i cili pranoi se Irani e kishte strehuar atë dhe shumë nga drejtuesit e tyre për më shumë se dhjetë vjet. Kompleksi i tyre i banimit ishte në qytetin Zahedan.
Prandaj Al-Qaeda dhe ISIS nuk kryen asnjë operacion kundër Iranit, ndërsa kryen qindra operacione në vendet arabe, përfshirë Arabinë Saudite, dhe të gjitha operacionet e tyre në Irak ishin në provincat sunite.
Po i paraqes këto informacione shumë të shkurtra – që janë vetëm disa shembuj – para opinionit publik dhe veçanërisht për ata që janë mashtruar nga ky regjim.
Dhe qortimi ynë i madh është për vëllezërit tanë në vendet arabe që bëjnë deklarata dhe nxjerrin qëndrime pa dijeni dhe pa njohuri, pa e marrë mundimin të pyesin vëllezërit e tyre në Irak dhe më pas në Siri.
Nuk e di si një jurist apo ideolog i jep vetes të drejtën të japë fetva për çështje kaq të ndërlikuara duke u mbështetur në atë që qarkullon në media dhe gjetkë. Më e rrezikshme se kjo janë vendimmarrësit, vendimet e të cilëve sjellin pasoja të rënda dhe katastrofa të mëdha, ndërsa informacioni mbi të cilin janë mbështetur ka qenë sipërfaqësor ose thjesht përshtypje personale.
