Në shekullin e nëntëmbëdhjetë, shkrimtari britanik Charles Dickens e hapi romanin e tij të famshëm “Historia e Dy Qyteteve” me një hyrje që mbetet e pavdekshme në përshkrimin e kontradiktave njerëzore:
“Ishte koha më e mirë,
dhe ishte koha më e keqe.
Ishte epoka e urtësisë,
dhe epoka e marrëzisë.
Ishte koha e besimit,
dhe koha e mohimit.
Ishte pranvera e shpresës,
dhe dimri i dëshpërimit.
Kishim gjithçka përpara,
por në të vërtetë, asgjë përpara.”
Sikur Dickens të kishte përshkruar shekullin tonë të njëzet e një, do të ishte po aq i saktë.
Ne lavdërojmë martesën, por rekordet e divorcit rriten çdo vit.
Dimë gjithçka për dëmet e duhanit, por mjekët e farmacistët pinë pa masë.
Flasim për dëlirësi, por e shtyjmë martesën pafundësisht.
Predikojmë asketizëm, ndërsa korrupsioni financiar lulëzon.
Shpallim barazi, por e ushqejmë racizmin në forma të reja.
Njohim botën e pasanikëve dhe luksin e tyre,
por shpesh s’kemi mundësi të rimbushim një kartë telefoni.
Jetojmë në një botë ku shohim gjithçka, por s’mund të bëjmë asgjë.
Një botë që na mban pezull shumica presin që të ndodhë “diçka”, por askush nuk e di çfarë është ajo “diçka”.
Kriza e pasigurisë: njeriu që nuk arrin të përshtatet
Në raportin e Klubit të Romës, “Revolucioni i Parë Botëror për një Shoqëri të Re Globale”, autorët shkruajnë:
“Njeriu që u mësua të qëndrojë pas bindjeve të tij vlerave, profesionit, besimit gjendet sot përballë një vargu të pafund ndryshimesh që tronditin vetë kuptimin e ekzistencës së tij.
Sfida nuk është më të përshtatesh një herë me një realitet të ri, por të hysh në një proces të pandërprerë përshtatjeje për të përballuar pasigurinë, ndërlikimin dhe shpejtësinë marramendëse të ndryshimeve që prekin njeriun dhe mjedisin e tij.”
Në thelb, njeriu modern nuk vuan nga mungesa e dijes, por nga teprica e saj një tepricë që e mbyt dhe e bën të dyshojë në gjithçka.
Gramsci dhe “epoka e sëmurë”
Filozofi italian Antonio Gramsci e përshkroi më së miri këtë gjendje, kur tha:
“E vjetra po vdes, e reja nuk mund të lindë ende, dhe në këtë ndërmjetësi shfaqen simptoma të frikshme sëmundjesh.”
Një prej këtyre “sëmundjeve” është hutia konfuzioni që lind kur mendja bombardohet me informacione dhe opinione që e rrëzojnë njëra-tjetrën.
Rezultati është trullosja totale dhe humbja e besimit në çdo gjë.
Ky është realiteti i një brezi të tërë: një brez i lodhur nga kundërthëniet, që jeton në pritje të rikuperimit shpirtëror e mendor por pa e ditur kur, apo nëse, do të vijë ndonjëherë.
Zgjidhja: rikthimi i sigurisë dhe i vullnetit
Si mund të kërkosh shërim për një sëmundje që nuk e njeh?
Nëse dorëzohemi përballë pasigurisë, bëhemi viktima të saj.
Nëse heshtim, u japim hapësirë atyre që përfitojnë nga hutia, konfuzioni dhe frika jonë.
Prandaj, kurimi fillon me rikthimin e “sigurisë”:
me vendosmëri në qëndrime, guxim për të zgjedhur drejt, dhe forcë për të besuar në parime të qëndrueshme.
Duhet të rifitojmë besimin e humbur dhe të mos pajtohemi me dobësinë e vullnetit.
Vetëm kështu mund të dalim nga epoka e pasigurisë, dhe të kthehemi në njerëz që dijnë, besojnë dhe veprojnë me siguri.
Qoftë jeta juaj e mbushur me forcë, besim dhe siguri.
