Shumë njerëz mendojnë se largimi nga feja ndodh si rezultat i vendimeve të mëdha dhe të papritura.
Por realiteti është ndryshe… Shumica e ndryshimeve të mëdha fillojnë me lëshime të vogla.
Një i ri dikur e kundërshtonte qartë një gjë të ndaluar, por me kalimin e kohës u mësua me të, sepse e shihte vazhdimisht. Një tjetër ndiente pendim sa herë që neglizhonte një adhurim, por më pas kjo neglizhencë u bë diçka e zakonshme për të. Një i tretë refuzonte një ide sepse binte ndesh me Sheriatin, por gradualisht filloi të kërkonte justifikime për të, derisa ajo u rrënjos në mendjen dhe zemrën e tij.
Në fillim, nuk duket se ndryshon diçka e madhe.
Por ajo që ndryshon në të vërtetë janë “kufijtë e brendshëm”.
Njeriu zakonisht nuk rrëzohet që në hapin e parë; ai rrëzohet në hapin që vjen pasi është mësuar me hapat paraprakë.
Prandaj, një nga rreziqet më të mëdha që përballin të rinjtë sot nuk janë vetëm dyshimet e mëdha ideologjike, por neglizhenca graduale.
Një neglizhencë që fillon me fjalët:
“Është diçka e vogël.”
Pastaj shndërrohet në:
“Të gjithë po e bëjnë.”
Dhe përfundon me:
“Po çfarë problemi ka këtu?”
Këtu qëndron thelbi i çështjes.
Feja nuk hiqet nga zemra menjëherë; ndikimi i saj dobësohet kur lëshimet përsëriten vazhdimisht derisa bëhen pjesë e jetës së përditshme.
Nëse vështrojmë jetën e njerëzve, do të shohim se shumë vendime të rëndësishme nuk kanë filluar me bindje, por me mësim dhe familjarizim. Gjërat që i shohim vazhdimisht humbasin çuditshmërinë e tyre, ndërsa ato që përsëriten vazhdimisht humbasin peshën që kishin në zemër.
Prandaj, një nga mirësitë më të mëdha që Allahu i dhuron robit të Tij është të mbetet me ndërgjegje të gjallë, i gatshëm të rishikojë veten, duke mos lejuar që gabimi të kthehet në zakon dhe as mëkati të bëhet diçka e zakonshme.
Përkushtimi ndaj Sheriatit nuk është ashpërsi apo ekstremizëm, siç përpiqen ta paraqesin disa, por është ruajtje e busullës që e orienton njeriun.
Anija nuk fundoset për shkak të një devijimi të madh e të menjëhershëm; ajo mund të humbasë rrugën për shkak të devijimeve të vogla që grumbullohen me kalimin e kohës.
Besimtari nuk ka nevojë të jetë i pagabueshëm, sepse kjo nuk është natyra e njeriut.
Por ai ka nevojë për diçka edhe më të rëndësishme:
Të mbetet i lidhur me referencën tek e cila kthehet sa herë që gabon, dhe të jetë i bindur se urdhrat e Allahut nuk janë barrë për jetën, por një mburojë që ruan zemrën, mendjen dhe shpirtin nga humbja.
Sepse gjëja më e rrezikshme që mund të humbasë njeriu nuk janë disa adhurime…
Por ndjeshmëria ndaj së vërtetës dhe së pavërtetës, derisa të mos arrijë më ta dallojë njërën nga tjetra ashtu siç e dallonte dikur.
Dr. Abdulkerim Bakkar.
