Izraeli duket se ka ngritur një politikë të mirëfilltë shantazhi politik mbi familjet e Rripit të Gazës. Para tyre hapen vetëm dy rrugë të pamundura: ose të dorëzohen duke bashkëpunuar me makinerinë ushtarake dhe shërbimet e pushtuesit, ose të përballen me fatin tragjik të masakrës, dëbimit dhe shpërnguljes së dhunshme. Një skenar i përsëritur që, sipas dëshmive, nuk është rastësi, por strategji e menduar mirë.
Nëse një familje refuzon të përkulet, hakmarrja vjen shpejt. Sulmi i mëngjesit të hershëm bëhet mesazh i qartë: nuk ka kohë për të menduar, nuk ka hapësirë për të ndërtuar një alternativë që të ruajë nderin pa humbur jetën. Kështu, rezistenca qytetare, edhe kur merr formën e një refuzimi të heshtur, ndëshkohet me gjak.
Shembulli më i dhimbshëm i kësaj politike u pa tek familjet Al-Deiri. Pushtimi u kërkoi bashkëpunim, por përgjigjja ishte e prerë: “jo”. Pas kësaj, avionët dhe tanket nuk vonuan. Sulmet goditën zemrën e lagjes së tyre, duke shembur shtëpi mbi banorët. Brenda pak orësh, mbi gjashtëdhjetë jetë u shuan, ndërsa të tjerë mbetën të bllokuar nën rrënoja – dëshmi të gjalla të një krimi që nuk mund të fshihet nën alibinë e luftës.
Ky realitet, i dokumentuar nga Qendra Euro-Mesdhetare për të Drejtat e Njeriut, e nxjerr në pah se lufta nuk është më vetëm për territore, por është bërë një luftë mbi ekzistencën e vetë familjes palestineze – duke e detyruar atë të zgjedhë midis nënshtrimit dhe shfarosjes.
