Tregon Uthman bin Ata el-Hurasani. U nisa me babanë tim për të takuar kalifin Hisham bin Abdulmelik.
Kur u afruam pranë Damasku, pamë një plak mbi një gomar të zi; kishte veshur një këmishë të trashë e të ashpër, një rrobë të vjetër, një kësulë të ngjitur pas kokës dhe yzengjitë i kishte prej druri.
Qesha me të dhe i thashë babait tim: Kush është ky?
Ai më tha: Hesht! Ky është prijësi i dijetarëve të fikhut në Hixhaz, Ata bin Ebi Rabaha
Kur u afruam, babai im zbriti nga mushka e tij dhe ai zbriti nga gomari; u përqafuan dhe u përshëndetën, pastaj hipën përsëri dhe u nisën derisa arritën te porta e pallatit të Hisham ibn Abd al-Malik. Sapo u ulën, iu dha leja për të hyrë.
Kur babai im doli, i thashë: Më trego çfarë ndodhi mes jush.
Ai tha: Kur Hishami mori vesh se Ata ibn Abi Rabah ishte te dera, nxitoi ta lejonte të hynte. Pasha Zotin, unë hyra vetëm për shkak të tij. Kur e pa, Hishami tha:
“Mirë se erdhe, mirë se erdhe… këtu, këtu!”, dhe vazhdoi ta ftonte derisa e uli pranë vetes në fron dhe gjuri i tij preku gjurin e tij.
Në mexhlis ishin fisnikët dhe ata po bisedonin, por në moment heshtën.
Pastaj Hishami iu drejtua dhe tha: Çfarë nevoje ke, o Ebu Muhamed?
Ai tha: O prijës i besimtarëve, banorët e dy haremeve (Mekës dhe Medinës) janë njerëzit e Allahut dhe fqinjët e të Dërguarit të Tij ﷺ; ndaj shpërndaju atyre furnizimet dhe dhuratat e tyre.
Ai tha: Po. O shërbëtor, shkruaj që banorëve të Mekës dhe Medinës t’u jepen të ardhurat dhe furnizimet për një vit.
Pastaj tha: A ke ndonjë nevojë tjetër, o Ebu Muhamed?
Ai tha: Po. Banorët e Hixhazit dhe Nexhdit janë rrënja e arabëve dhe prijës të Islamit; te ata të kthehen tepricat e sadakave.
Ai tha: Po. Shkruaj që tepricat e sadakave të kthehen tek ata.
Tha: A ke ndonjë nevojë tjetër?
Ai tha: Po. Banorët e kufijve, që qëndrojnë në mbrojtje të tokave përballë armikut, përballen me armikun tuaj dhe luftojnë për muslimanët; siguroju atyre furnizime të vazhdueshme, sepse nëse shkatërrohen, kufijtë do të humbasin.
Ai tha: Po. Shkruaj që furnizimet e tyre t’u dërgohen.
Tha: A ke ndonjë nevojë tjetër?
Ai tha: Po. Njerëzit e dhimmes (hebrenjtë, të krishterët dhe të tjerë që janë nën mbrojtjen e muslimanëve) të mos ngarkohen me atë që nuk e përballojnë, sepse ajo që u merret prej tyre është ndihmë për ju kundër armikut tuaj.
Ai tha: Shkruaj që të mos ngarkohen përtej mundësisë së tyre.
Tha: A ke ndonjë nevojë tjetër?
Ai tha: Po. Frikësoju Allahut për veten tënde, o prijës i besimtarëve! Dije se je krijuar vetëm, do të vdesësh vetëm, do të ringjallesh vetëm dhe do të gjykohesh vetëm. Pasha Zotin, askush nga këta që sheh nuk do të jetë me ty.
Atëherë Hishami uli kokën dhe filloi të prekë tokën, duke qarë.
U ngrit Ata, dhe u ngrita edhe unë me të.
Kur arritëm te dera, një njeri e ndoqi me një qese (nuk e di çfarë kishte brenda) dhe i tha: Prijësi i besimtarëve ta ka dërguar këtë. Ai tha: Larg qoftë!
“Unë nuk ju kërkoj për këtë shpërblim; shpërblimi im është vetëm te Zoti i botëve.”
Pasha Zotin, ai hyri te kalifi dhe doli prej tij pa pirë as një pikë ujë.
