Në diskursin bashkëkohor, gjithnjë e më shumë po vihet re një fenomen që disa mendimtarë në gjuhën arabe e kanë quajtur “maxherijat” pra zhytja e tepruar në zhvillimet ditore, në lajmet e momentit, në reagimet e menjëhershme dhe në ndjekjen e pandërprerë të ngjarjeve politike.
Ky fenomen nuk është thjesht një mënyrë informimi; ai është kthyer në një mënyrë të menduari, madje në një formë të jetuari. Por pyetja që shtrohet është: a është kjo rruga drejt vetëdijes dhe zhvillimit, apo një devijim nga thelbi?
Politika: thelb apo sipërfaqe?
Mendimtari El-Beshir El-Ibrahimi e trajton këtë çështje përmes një qasjeje të thellë:
ai propozon ridefinimin e politikës.
Sipas tij, politika nuk është vetëm ndjekja e zhvillimeve të përditshme, analizimi i deklaratave apo reagimi ndaj ngjarjeve.
Përkundrazi, thelbi i politikës qëndron në:
• ndërtimin e njeriut,
• edukimin,
• dhe formimin e shoqërisë.
Ndërsa ajo që ne shpesh e quajmë “politikë” – lajmet, debatet, polemikat është vetëm sipërfaqja.
Problemi lind kur sipërfaqja zë vendin e thelbit.
“Dervishëria politike” dhe iluzioni i ndryshimit
Nga ana tjetër, Malik bin Nebi shkon edhe më thellë, duke analizuar bazën mendore të këtij fenomeni.
Ai paralajmëron për një gjendje që e quan “dervishëri politike” një iluzion kolektiv se përparimi arrihet vetëm përmes ndjekjes së zhvillimeve politike dhe kërkesave formale për të drejta.
Sipas tij, ringjallja e një shoqërie nuk ndërtohet me fjalë, por me vepra:
me punë reale, prodhim, dije dhe ndërtim konkret të jetës shoqërore.
Ndjekja e përditshme e zhvillimeve, pa një bazë veprimi, mbetet vetëm një konsum emocional i realitetit.
Kur politika bëhet qëllim në vetvete
Mendimtari Ebu’l-Hasen En-Nedvi e trajton çështjen nga këndvështrimi fetar.
Ai kritikon ngritjen e politikës në një nivel të tillë, sa të mendohet se ajo është qëllimi përfundimtar i mesazhit hyjnor.
Në këtë kuptim, ai paralajmëron se: kur çdo gjë reduktohet në projekt politik, humbet dimensioni shpirtëror, moral dhe edukativ i fesë.
Pra, problemi nuk është politika në vetvete, por absolutizimi i saj.
Zhurma e përditshmërisë dhe humbja e mendimit të thellë
Ndërsa Abdulvehhab El-Mesiri e sheh këtë fenomen nga një këndvështrim kulturor dhe intelektual.
Sipas tij, zhytja e vazhdueshme në rrjedhat ditore në ngjarje, individë dhe detaje të momentit krijon një zhurmë mendore që:
• pengon të menduarit e thellë,
• dobëson aftësinë për të ndërtuar koncepte dhe vizione,
• dhe e shpërndan energjinë intelektuale.
Në fund, njeriu mbetet i informuar për çdo gjë… por i paaftë për të kuptuar thellësisht asgjë.
Ekuilibri: Rruga e mesme
Megjithatë, ajo që i bashkon të gjithë këta mendimtarë nuk është refuzimi i realitetit apo izolimi nga shoqëria.
Përkundrazi, ata theksojnë një parim të përbashkët: Ekuilibrin.
Të jesh i vetëdijshëm për zhvillimet po.
Të jetosh vetëm për to jo.
Të ndjekësh lajmet po.
Të harrosh ndërtimin e vetes dhe shoqërisë – jo.
Nga reagimi te ndërtimi
Sfida reale nuk është të dimë çfarë po ndodh çdo ditë, por të dimë çfarë po ndërtojmë ne çdo ditë.
Sepse nëse zhvillimet ditore ndryshojnë çdo orë, thelbi njeriu, dija dhe vepra mbetet ai që përcakton të ardhmen.
Në një kohë të mbushur me lajme, reagime dhe zhurmë, ndoshta pyetja më e rëndësishme nuk është: “Çfarë po ndodh?”
Por: “Çfarë po bëjmë ne përtej asaj që po ndodh?”
Ibrahim Sekran “Maxherijat”, fq. 222-223
Përshtati Bekir Halimi
