🔸 Është e vështirë të injorohet mesazhi që vjen nga verilindja e Sirisë: regjimi i ri nuk do të tolerojë më zona autonome, madje as ato që kanë shmangur përplas🔸 Për Izraelin, zhvillimet e fundit në Siri tregojnë një ndryshim strukturor në frontin verior. Ndërsa Izraeli vazhdon të përqendrohet në përballjen me “boshtin e së keqes” iranian, një bosht paralel dhe ndoshta më i paqëndrueshëm po forcon pozitat e tij në Siri.
🔸 “Boshti i kaosit” i udhëhequr nga Turqia paraqet një lloj tjetër sfide. Ndryshe nga rrjeti i përfaqësuesve iranianë, ky bosht vepron përmes institucioneve shtetërore, legjitimitetit politik dhe fraksioneve islamiste, gjë që i mundëson të riformësojë rendin rajonal nën sloganin e stabilitetit. Kjo kërkon një ndryshim në të menduarit strategjik izraelit drejt planifikimit afatgjatë, të përqendruar në ndikim, parandalim dhe ndërtim aleancash.
🔸 Në jug, rruga më e mundshme duket të jetë përshtatja graduale e Suweidës nën autoritetin e Damaskut, çka zvogëlon mundësitë për vetëqeverisje pa u kthyer në dhunë të gjerë, të paktën në fazën e parë. Rruga më e rrezikshme do të çonte në përballje me forcë, duke hapur rrugën për shtypje të dhunshme, infiltrimin e elementeve “ekstremiste” në jug të Sirisë dhe një prani më të madhe turke pranë kufijve të Izraelit. Një zhvillim i tillë do ta vinte nën presion të drejtpërdrejtë parandalimin izraelit dhe do të rriste ndjeshëm rrezikun e përshkallëzimit rajonal.
🔸 Rezultati më i favorshëm do të varet nga ndërmjetësimi aktiv ndërkombëtar, veçanërisht nga Shtetet e Bashkuara, me qëllim sigurimin e marrëveshjeve kalimtare që mbrojnë komunitetet pakicë, kufizojnë dominimin turk dhe parandalojnë përhapjen e xhihadistëve. Izraeli duhet të ushtrojë presion për një qasje amerikane të qëndrueshme dhe koherente ndaj Sirisë, në vend të mbështetjes së vazhdueshme në marrëveshje të rastësishme. Zgjerimi ushtarak dhe politik turk në jug të Damaskut duhet të kufizohet, dhe zhvillimet në Siri duhet të vlerësohen në mënyrë të pavarur nga konsideratat që lidhen me Gazën, përfshirë çështjet e bashkëpunimit ose mosbashkëpunimit me Ankaranë në fusha të tjera. Po ashtu, duhet promovuar një kanal ndërmjetësimi amerikan midis Suweidës dhe Damaskut për të ulur rrezikun e përshkallëzimit dhe për ta ngritur çështjen e pakicave nga një problem dytësor humanitar në një tregues qendror të stabilitetit rajonal.
🔸 Prandaj, integrimi i Forcave Demokratike Siriane në Damask nuk është thjesht një sukses për regjimin apo për Turqinë, por përfaqëson një pikë kthese strategjike për Sirinë në tërësi, duke reflektuar forcimin e dominimit turko-kataras dhe ngritjen e “boshtit të kaosit” mbi rrënojat e “boshtit të së keqes” iranian.
🔸 Për Suweidën, ky moment ka peshë ekzistenciale dhe meriton vëmendje të vazhdueshme izraelite. Për Izraelin, kjo nënkupton domosdoshmërinë e riformësimit të strategjisë.
Qasiyon për Studime
