Mediatiku amerikan Tucker Carlson ka ngjallur një debat të gjerë me deklaratat e tij mbi gjendjen në Gjermani, duke pretenduar se këshilltari (Friedrich Merz) e sheh të vështirë ndërtimin e një ushtrie të fortë kombëtare në fazën aktuale.
Sipas asaj që përcjell Carlson, ky hezitim lidhet me shqetësime demografike që kanë të bëjnë me natyrën e shoqërisë gjermane dhe me ndryshimin e përbërjes së saj të popullsisë.
Sipas rrëfimit të tij, çdo zgjerim i mundshëm ushtarak sot mund të çojë në krijimin e një ushtrie ku do të mbizotëronte një shumicë myslimane, si pasojë e rritjes së normave të lindshmërisë tek myslimanët në krahasim me rënien e theksuar të lindshmërisë tek gjermanët.
Nga kjo logjikë, Carlson nënkupton se udhëheqja gjermane e shmang mobilizimin e përgjithshëm nga frika se forca dhe armët mund të kalojnë në duart e një brezi të ri, të cilin shteti nuk e sheh si vazhdim natyror të identitetit të tij tradicional.
Këto deklarata hapin diskutimin mbi shkaqet më të thella të rënies së dëshirës për të pasur fëmijë brenda shoqërisë gjermane, në krahasim me shoqëritë myslimane.
Modeli individualist është bërë mbizotërues në shtresa të gjera të rinisë evropiane, ku përparësi marrin studimet, karriera profesionale dhe mirëqenia personale përpara krijimit të familjes, ndërsa në kulturën islame lindja e fëmijëve mbetet një vlerë qendrore, e lidhur me qëndrueshmërinë shoqërore dhe vazhdimësinë e familjes.
Edhe faktori i sigurisë sociale luan rol të rëndësishëm, pasi qytetari gjerman mbështetet në masë të madhe te shteti dhe sistemi i pensioneve për të siguruar pleqërinë e tij.
Për më tepër, fëmija në Gjermani shihet si një përgjegjësi e madhe materiale dhe organizative që kërkon angazhim afatgjatë, ndërsa familjet myslimane mbështeten në rrjete të zgjeruara familjare që lehtësojnë barrën e rritjes dhe edukimit të fëmijëve.
Kjo lidhet edhe me transformimet mendore dhe kulturore, ku prirja laike në Evropë ka ndikuar që lindja e fëmijëve të kalojë nga një vlerë shoqërore apo detyrim moral në një zgjedhje thjesht individuale, ndryshe nga shoqëritë fetare që e shohin atë si vazhdimësi të brezit, të identitetit dhe të misionit.
Mbetet për debat pyetja:
A mund të shndërrohet realisht faktori demografik në pengesë për ndërtimin e fuqisë ushtarake të shteteve në të ardhmen?
Dhe a mjaftojnë vetëm këta faktorë për të shpjeguar rënien e normave të lindshmërisë në Evropë, apo tabloja është më e ndërlikuar se kaq?
*Koment shtesë:*
Shteti mbulon shumicën e shpenzimeve për fëmijët dhe të rinjtë deri në moshën madhore, madje edhe pas saj. Megjithatë, shumë njerëz mbajnë qen nëpër shtëpi dhe rrallë gjen një shtëpi pa një ose dy të tillë. Këto kafshë kërkojnë shpenzime që qeveria nuk i mbulon, por pavarësisht kësaj, ata kujdesen për to ditë e natë, në çdo kusht atmosferik; në të ftohtë e në borë i sheh të dalin patjetër për shëtitje me qenin, gjë që shpesh nuk e bëjnë as me fëmijët e tyre, as me bashkëshortet e tyre.
Kam pyetur shumë nga fqinjët e mi gjermanë për arsyen e kësaj sjelljeje, por nuk kam marrë një përgjigje të qartë dhe shteruese.
Vërtet, janë dukuri për t’u habitur.
