“Ne nuk dorëzohemi: ose fitojmë, ose vdesim. Dhe kjo nuk është fundi; do t’ju duhet të luftoni brezin e ardhshëm.”
Me këto fjalë, të cilat i mbetën brezave si amanet, Omar Mukhtar, i njohur si Shehu i muxhahedinëve dhe luani i shkretëtirës libiane, mbylli një jetë të tërë rezistence kundër pushtimit italian.
Një rezistencë që zgjati më shumë se 20 vjet
Që prej fillimit të pushtimit italian në Libi në vitin 1911, Mukhtari iu përkushtua organizimit të grupeve të armatosura nëpër shkretëtirat dhe malet e vendit. Ai, megjithëse në moshë të thyer, udhëhoqi për më shumë se dy dekada beteja guerile kundër ushtrive italiane, duke u bërë simbol i pashtershëm i qëndresës popullore.
Strategjia e tij ishte e thjeshtë por e fuqishme: goditje të shpejta, mbrojtje e popullsisë dhe besim i patundur se drejtësia e çlirimit do të triumfonte mbi pushtuesin.
Kapja dhe martirizimi
Në vitin 1931, Omar Mukhtari u kap nga italianët pas një përleshjeje të ashpër. Edhe pse i moshuar, me mjekër të bardhë dhe trup të rrënuar nga lufta, ai nuk pranoi të kërkonte falje apo të tregonte dobësi. Përkundrazi, qëndroi para gjykatës ushtarake me dinjitet të pathyeshëm.
Më 16 shtator 1931, ai u dënua me varje. Para litarit, ai u shndërrua në një figurë legjendare, duke shpallur se lufta nuk do të përfundonte me vdekjen e tij, por do të vazhdonte me brezat pasardhës.
Trashëgimia e pavdekshme
Sot, Omar Mukhtar mbetet një nga figurat më të ndritura të rezistencës jo vetëm për Libinë, por për të gjithë botën arabe dhe islame. Ai u kthye në simbol të krenarisë kombëtare, të sakrificës dhe të besimit se liria ka gjithmonë një çmim.
Pushtuesit mund të mendonin se duke e vrarë do të shuanin frymën e rezistencës, por në të vërtetë e ngritën Mukhtarin në piedestal, duke e bërë emrin e tij të pavdekshëm në kujtesën e historisë.
