Deri dje, qielli i Dohas ishte simbol i pasurisë, sigurisë dhe fuqisë së Katarit. Gratëçelat vezulluese, stadiumet madhështore të ndërtuara për Kupën e Botës dhe projektet gjigante të financuara nga gazi natyror ishin të menduara të flisnin me një zë të vetëm: ky shtet i vogël është i paprekshëm.
Por një raketë e vetme e lëshuar mbi kryeqytet mjaftoi për ta rrëzuar këtë iluzion. Goditja izraelite që vrau udhëheqës të Hamasit në Doha ekspozoi jo vetëm një dobësi të thellë sigurie, por edhe kufijtë e fuqisë politike që blen pasuria. Ajo tregoi se as miliardat e gazit nuk garantojnë imunitet dhe se as mburoja amerikane nuk është e padepërtueshme.
Strategjia e Katarit ka qenë e thjeshtë: pasuria në këmbim të mbrojtjes. Ai furnizon botën me energji, pret bazat ushtarake amerikane dhe shfaqet si ndërmjetës diplomatik i domosdoshëm në çështje të ndërlikuara si ato të Talibanëve dhe Hamasit. Por sulmi i fundit dëshmoi se ky ekuacion nuk është më i mjaftueshëm.
Goditja, sipas analistëve, bart disa mesazhe të qarta:
• Izraeli mund të arrijë objektivat e tij kudo, madje edhe në kryeqytetin e një aleati strategjik të Uashingtonit.
• Prania e Hamasit në Doha nuk është më një detaj i padëmshëm, por një pretekst për goditje të hapura.
• Katar, pavarësisht pasurisë së tij, mbetet i pambrojtur në klimën e tensionuar të Lindjes së Mesme.
Kjo nuk është vetëm një goditje ushtarake. Është një provë për pozitën e Katarit dhe për imazhin e tij si “Zvicra e Gjirit”. Sulmi e rikujtoi Dohën se mbetet pjesë e një rajoni të përfshirë në konflikte, ku asnjë oaz stabiliteti nuk është i përhershëm.
Mësimi i madh është i thjeshtë: në politikën ndërkombëtare nuk ka garanci absolute. Pasuria të jep ndikim, por jo mbrojtje nga raketat. Aleanca me një fuqi të madhe të ofron një ombrellë, por nuk mund të ndalojë një predhë të vetme që shemb në çast imazhin e stabilitetit të kultivuar me kujdes.
