Një libër që autori e shkroi për veten, por që i flet shpirtit tënd

​Bëhet fjalë për një libër që autori e shkroi për veten e tij, pa synuar askënd tjetër, pastaj vdiq dhe ai libër mbërriti tek ti; atëherë përse nuk e lexon?”
​Ky është libri “El-Fewaid” i Ibn Kajimit (Allahu e mëshiroftë).
Autori i këtij libri, Muhamed bin Ebi Bekër, i njohur si Ibn Kajim el-Xheuzije, nuk ishte një dijetar i rëndomtë që vetëm memorizonte dhe përsëriste. Ai ishte një mendje e rrallë që mendonte, meditonte dhe zhytej në thellësitë e çështjeve derisa nxirrte prej tyre margaritarë që të tjerët nuk i shihnin.
Edhe pse ishte nxënës i Shejkhul-Islam Ibn Tejmijes, prej të cilit mori guximin në të vërtetën dhe thellësinë në dije, ai ndërtoi një personalitet shkencor plotësisht të pavarur, me stilin dhe frymën e tij unike. Veprat e tij, si Madarixh es-Salikin, Zad el-Me’ad apo Igathetu el-Lahfan, dëshmojnë për këtë vulë origjinale.
Megjithatë, “El-Fewaid” mbetet i veçantë, sepse ai nuk u shkrua për publikun, por për vetë autorin.
​Ibn Kajim nuk u ul një ditë me qëllimin: “Sot do të shkruaj një libër me titull El-Fewaid”. Ajo që ndodhi ishte diçka më e thjeshtë dhe njëkohësisht më e thellë: ai caktoi një fletore të posaçme – siç do ta quanim sot, një bllok shënimesh apo ditar – ku regjistronte çdo mendim (fewaid) që i kalonte nëpër mend, çdo thënie të bukur të Selefëve, vargje poezie e urtësie, apo përfundime që i lindnin nga meditimi i thellë mbi Teuhidin, sjelljen dhe jetën.
​Ai nuk e renditi librin sipas kapitujve apo një metodologjie të paracaktuar. Ai shkroi në periudha të ndryshme të jetës sa herë që në mendjen e tij ndizej diçka që meritonte të arkivohej. Për këtë arsye, në libër do të gjesh një larmishmëri të habitshme: një kapitull mbi sekretet e Teuhidit krah për krah me një urtësi mbi moralin; një çështje akideje pranë një vargu poezie që përmbledh një përvojë të tërë njerëzore. Kjo është pikërisht ajo që e bën këtë libër të mos i ngjajë asnjë tjetri.
​Shtatë shekuj kanë kaluar që nga shkrimi i këtyre “dobive”, por ende, çdo faqe të jep ndjesinë se është shkruar posaçërisht për ty, në këtë kohë dhe në këtë moment.
Ky është libri i gjallë, të cilit shtatë shekuj nuk ia kanë ftohur dot peshën dhe rëndësinë. Imagjino, si do të ndiheshe ti po ta lexoje?