Nga Uthman ibn Affani (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmetohet se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Një ditë ribat (rojë dhe qëndresë) në rrugën e Allahut është më e mirë se një mijë ditë në çdo vend tjetër.”
Ky hadith tregon vlerën e jashtëzakonshme që Islami i jep mbrojtjes së fesë, të tokës, të shenjtërive dhe të komunitetit përballë agresionit dhe padrejtësisë. Ribat nuk nënkupton vetëm ruajtjen e kufijve fizikë, por edhe gatishmërinë e vazhdueshme për të mbrojtur të vërtetën, dinjitetin dhe të drejtat e njerëzve.
Në këtë kontekst, Palestina zë një vend të veçantë në zemrën dhe ndërgjegjen e Ummetit islam. Ajo është toka e Mesxhidul-Aksasë, kibla e parë e muslimanëve dhe vendi nga ku Profeti Muhamed ﷺ u ngrit në Miraxh.
Sipas deklaratave të shumë dijetarëve të botës islame, Palestina historike përkufizohet si territori që shtrihet nga Deti Mesdhe deri te Lumi Jordan dhe nga Ras en-Naqura në veri deri në Umm er-Rashrash (Eilat) në jug, duke përfshirë Kudsin (Jerusalemin) dhe Mesxhidul-Aksanë. Ajo konsiderohet tokë islame që nga nata e Israsë së Profetit ﷺ dhe do të mbetet e tillë në ndërgjegjen e muslimanëve deri në Ditën e Gjykimit.
Për këtë arsye, çështja palestineze nuk shihet nga muslimanët vetëm si një konflikt politik apo territorial, por si një çështje e lidhur me identitetin fetar, historinë dhe mbrojtjen e një prej vendeve më të shenjta të Islamit.
Mesazhi i hadithit mbetet i gjallë në çdo kohë: qëndresa përballë padrejtësisë, mbrojtja e të drejtave të popujve të shtypur dhe ruajtja e shenjtërive janë ndër veprat më të larta që një besimtar mund të kryejë në shërbim të Allahut, të së vërtetës dhe të drejtësisë.
“Palestina është tokë islame, nga deti deri te lumi, nga Ras en-Naqura deri në Umm er-Rashrash, me Kudsin dhe Mesxhidul-Aksanë e saj; dhe masa e së vërtetës nuk është forca e pushtimit, por e drejta historike, fetare dhe njerëzore që ajo përfaqëson.”
Bekir Halimi
